Katla og Sölvi

Takk fyrir okkur!

2008-07-27T10:56:00.002+02:00

Hann Sölvi minn er 8 ára í dag, litla ungabarnið mitt. Því miður er heilt Atlantshaf á milli okkar, en hann var búinn að fá gjöf áður en hann fór og svo koma afmælisdagar eftir þennan... Ég er hins vegar á vakt, hinni síðustu á sænskri grundu!

Heimilið er eins langt frá því að vera kósý og hugsast getur. Pabbi kom í gær og tók til við að stýra pökkunarverkefninu af fullum krafti, hvergi slakað á. Gámurinn kemur á þriðjudaginn og þá er að raða í hann á skynsamlegan hátt, því miður kemst hann ekki fyrir framan húsið hjá okkur þannig að þetta verður smá spotti sem þarf að bera allt en ég er búin að virkja fullt af fólki og þetta ætti allt að ganga upp.
Yfirlæknirinn skrifaði klausu í vikubréfið um daginn:
Nú er komið að því að kveðja Siggu. Föstudagurinn er síðasti dagurinn sem hún er skemalögð á sænskri grundu. Við hefðum gjarnan viljað hafa þig áfram. Allir vonast í fyrsta lagi til þess að allt muni fara á besta veg á Íslandi, og í öðru lagi að einhver geri breytingu á handritinu og að þú sért skyndilega meðal okkar á ný. Takk fyrir þitt fína framlag, ég er viss um að þú veist hversu vel við kunnum að meta þig. Og ef einhver vill sýna þakklæti sitt í verki á enn greinilegri hátt þá býðst tækifæri til þess á þriðjudaginn þegar sett verður í gáminn!
Þetta þótti mér vænt um. Það er frábært fólk sem ég hef verið að vinna með og mun sakna þeirra mikið, fórum einmitt nokkur saman út að borða á föstudaginn og að dansa á eftir. Allir á hjólum auðvitað, krökkt af hjólum fyrir utan skemmtistaðinn og fólk skilar inn hjálmum í fatahengið. Um 4-leytið þegar ég var að hjóla heim í stuttu pilsi og bol varð mér hugsað: "Hvenær mun ég gera þetta aftur, hjóla léttklædd heim af djamminu?" Líklega verður það ekki á næstunni.

Jæja.... komið að kveðjustund.
Þann 23. janúar 2005 var fyrsta bloggfærslan skrifuð og ég verð að segja að þetta hefur gefið mér mjög mikið. Svo er auðvitað ómetanlegt að eiga skriflega heimild um þessi ár okkar, mjög margt úr hversdagslífinu myndi gleymast annars. Þetta eru sem sagt rúmlega 3 og hálft ár sem lesendur hafa fengið að skyggnast inn í hið æsispennandi líf okkar. En nú er mál að linni. Ég vil þakka öllum þeim sem hafa nennt að fylgjast með okkur og vona að hver og einn einasti sem les þessa færslu kvitti fyrir sig, enda síðasti séns!
Takk fyrir elskurnar!

Óðir apar, white trash líf og kaffidrykkja

2008-07-19T19:05:00.005+02:00

Jæja, börnin eru þá formlega flutt til Íslands, fóru í gær, nákvæmlega uppá dag fjórum árum eftir að við fluttum hingað. Ég sit ein eftir í húsi sem er fullkomin rúst, drasl og kassar út um allt!

Við reyndum að mjólka síðustu dropana úr Svíþjóðardvölinni og fórum í 2 ferðalög á 5 dögum. Fyrst til Gautaborgar með Malin vinkonu minni úr vinnunni og syni hennar, bjuggum á fínasta hóteli í miðbænum í 2 nætur og skelltum okkur í helstu afþreyingu borgarinnar, sem sagt Liseberg tívolíið og Universeum sem er mjög skemmtilegur staður nema hvað að ég fékk símtal inní miðjum "regnskóginum": "Ég heiti Jonas og vinn hérna í Universeum, sonur þinn varð bitinn af apa!" Það er ekki símtal sem maður fær á hverjum degi. Ég skundaði auðvitað á staðinn, fylgdi blóðslóðinni og fann drenginn minn kaldsveittan og náfölan inni á klósetti, allan í blóði þótt erfiðlega hafi gengið að staðsetja sárið vegna þess hve lítið það var. Læknarnir tveir skelltu piltinum á gólfið og lyftum upp fótleggjunum, enda vanar að sjúklingar líði út af í skoðunarstólnum hjá okkur í vinnunni, það er víst ekkert geggjað að láta opna kýli í hálsinum hef ég heyrt. Anyway, við slógum okkar klóku hausum saman, hringdum þar að auki í þriðja lækninn og niðurstaðan varð að best væri að setja hann á sýklalyf. Fengum líka frímiða til að komast aftur í Universeum við tækifæri, anyone??

Daginn eftir að heim var komið var svo lagt af stað í næstu ferð og það til stórborgarinnar Malmköping. Vinahópurinn vildi ólmur komast saman í útilegu, og á íslenskan máta var farið af stað að hringja út um allt 2 dögum fyrir, allt staðar fullt nema á þessum úrvalsstað og því var ferðinni heitið þangað. Frábær staður, lifðum poor white trash lífi í 2 daga og fíluðum það í tætlur. Þarna var allt sem við þurftum og meira til, þar að auki gott veður og mikil stemmning, meira að segja live tónlist á laugardagskvöldið á tjaldstæðinu, hin víðfræga hljómsveit Rhythm Boys lék fyrir dansi við mikinn fögnuð viðstaddra.
Í vikunni fór Katla ein í lest til Stokkhólms til að hitta nýja vinkonu, þær fóru svo saman í Gröna Lund og hún ein í lestinni heim. Gekk ótrúlega vel og stúlkan auðvitað að rifna úr stolti, en ég veit ekki hvað barnaverndaryfirvöld segðu um þetta (uss... þetta er bara okkar á milli!)

Gunna og Diddi eru orðin 3ja barna foreldrar og geri aðrir betur! Eignuðust yndislega dóttur 8. júlí, innilega til hamingju kæru vinir!

Að lokum verð ég að bæta við að móðirin er loksins orðin fullorðin. Til glöggvunar vil ég taka það fram að þetta er kaffi í bollanum!!

Ítalía og fleira

2008-07-07T15:00:00.001+02:00

Er ekki alveg búin að leggja upp laupana enn, spái því að þetta sé... hmmm... þriðja síðasta færslan, enn er tækifæri til að kommentera áður en síðan kveður að eilífu!

Komum heim frá Ítalíu fyrir viku síðan, besta afmæli sem við höfum verið í. Amma Kriss var að fagna verðandi sextugsafmælinu með því að bjóða la grande famiglia til Toscana í 2 vikur, og þar dvöldum við í la dolce vita á miðri vínekru, í risa húsi með einkasundlaug og fínerí. Sem betur fer er ég áfram í sumarfríi, hefði verið erfitt að fara beint í vinnuna eftir þetta lúxusfrí.

Kvöldið áður en við lögðum af stað í ferðalagið fórum við Gulla á tónleika með Dolly Parton og hún var algjört æði.
"People ask me if I get offended by dumb blond jokes. Why should I? I know I'm not dumb... and I know I'm not blond either!" Hún er nýja idolið mitt!!

Sölvi hamast við að vera kaldhæðinn:
"Sölvi minn, viltu hafragraut í morgunmat?"
"Nei. Kaldhæðni!"
"Hmm... Sölvi minn, það er ekki nóg að bæta orðinu kaldhæðni fyrir aftan það sem maður segir til að það verði kaldhæðið... þú skilur þetta þegar þú verður eldri!
Katla, sem er dottin kylliflöt í Vina-pakkann, er samt farin að fatta. "Mamma, er Chandler ekki með kaldhæðnishúmor?"

Við erum byrjuð að pakka búslóðinni, hér er allt í rúst, og mikið óskaplega er leiðinlegt að flytja, var alveg búin að gleyma því...

Gleði gleði

2008-06-09T20:32:00.003+02:00

Takk fyrir öll kommentin elskurnar mínar!! Mikið óskaplega gladdi þetta mitt gamla hjarta. Ég á líklega eftir að skrifa örfáa pistla til viðbótar áður en yfir lýkur, þannig að þið fáið nokkur tækifæri enn til að gleðja mig!

Hér er alltaf gott veður. Ekki hægt að tala endalaust um það.

Börnin fóru til Íslands um helgina og gerðu eflaust margt og mikið, en eitt hið merkasta var þó að Sölvi bjargaði ömmu sinni frá bráðum bana. Til allrar lukku voru þau stödd hjá ömmu Kriss þegar hún kom að hamstri uppi á eldhúsborði (hverra manna hann var veit enginn...), hljóp æpandi og skrækjandi niður í kjallara og læsti að sér, en Sölvi sá um að koma óargadýrinu út. Get ekki hugsað þá hugsun til enda ef móðir mín hefði verið ein heima, því hún er með músafóbíu á háu stigi. Auðvitað veit ég að hamstrar eru ekki mýs og eflaust veit hún það líka, en sumt er bara ekki hægt að útskýra.

Ég fór hins vegar til Malmö ásamt nánast öllum vinahópnum, áttum þar frábæra helgi enda ekki við öðru að búast þegar sómahjónin Halla og Hákon standa fyrir heimboðinu.

Í dag er fyrsti dagurinn í bökunarvikunni miklu. Ég þarf að fara með köku í vinnuna, á 4 ólíka staði, samtals um það bil 60 manns, þar að auki ætlar Sölvi að halda afmælis/kveðjuveislu fyrir strákana í bekknum á miðvikudaginn. Og ég sem á ekki einu sinni hrærivél...

Heitt og sveitt

2008-06-01T21:16:00.002+02:00

"Mamma, hvað var fyrsta orðið þitt, var það kaldhæðni?"
Hmmm.... ekki líklegt...

Hér hefur verið þvílík og önnur eins bongóblíða síðustu daga, uppundir 30 stiga hiti og glampandi sól. Þótt Svíarnir eigi að heita frændur okkar virðast þeir vera af allt öðru sauðakyni því þeir eru flestir orðnir hressilega kaffibrúnir nú þegar, á meðan við erum meira í litunum ljósbleikt og yfir í hárautt. Spáð áframhaldandi veðurblíðu næstu daga, ótrúlega ljúft þegar börnin geta hlaupið út berfætt í sundfötum, beint í garðslönguna til að kæla sig. Og hér hafa svo sannarlega hlaupið börn bæði út og inn um helgina því ég hef verið einstæð 5 barna móðir síðan á föstudaginn, og er enn. Gengið ótrúlega vel, greinilega ekkert mál að bæta á sig þremur gríslingum!

Góða veðrið hefur gert það að verkum að maður er svona mátulega spenntur að flytja heim í jarðskjálfta, 9 stiga hita og súld. Við bætist svo að kostnaðurinn við að flytja gáminn er gríðarlegur svo ekki sé meira sagt, held ég hafi ekki efni á þessu, tími því að minnsta kosti ekki...

Nú fer þessi síða að syngja sitt síðasta innan tíðar, og mikið óskaplega þætti mér vænt um að fá dáldið af kommentum svona undir lokin, bara til að finnast ég ekki hafa setið að skrifum til einskis. Þó ekki væri nema bara að kvitta fyrir komuna, bara fyrir mig, plís...?

Móðir, kona, maraþonhlaupari

2008-05-19T22:42:00.002+02:00

Ójá, maður rúllaði þessu auðvitað upp, nema hvað! Hljóp á 2.02.19 og var mjög ánægð með árangurinn, leið ótrúlega vel allan tímann og nýt nú harðsperranna í botn...
Ég vona að þið gerið ykkur öll grein fyrir hvað þetta er mikið persónulegt afrek hjá mér, hef aldrei getað hlaupið nokkurn skapaðan hlut, þegar ég byrjaði fyrir rúmu ári hafði ég ekki hlaupið síðan ég var unglingur (minnist ekki að það hafi verið mikið hlaupið þá heldur...) fyrir utan þetta eina skipti sem við Ingi fórum út að hlaupa vorið 1995, ég gafst upp eftir 200 metra og labbaði heim!

Ákvað að keyra til Gautaborgar þar sem hlaupið fór fram, fannst svo dýrt bæði að taka lest og fljúga, en ég hefði betur flogið og það jafnvel á fyrsta farrými því ég var stoppuð af lögreglumanni í gervi venjulegs mótorhjólatöffara og hlaut sekt sem hefði auðveldlega borgað fyrir flugið og rúmlega það. Afar svekkjandi svo ekki sé meira sagt, reyndi svo að slaka á og njóta útsýnisins það sem eftir var ferðarinnar, en það var nokkurn veginn svona: Barrtré, lauftré, barrtré, lauftré... í 6 klukkutíma...

Börnin skelltu sér hins vegar til Íslands um helgina, urðu miklir fagnaðarfundir við endurkomuna hingað í dag. Nú eiga þau bara eina helgarferð eftir og svo pantaðan miða aðra leiðina til Íslands!

Síðasta vorið í Uppsala

2008-05-13T13:01:00.000+02:00

Mikið ofsalega ætlum við að njóta þessa síðasta vors og sumars í Uppsala. Það verður auðvitað lítið mál, ekki síst þegar veðrið er eins og var hérna um helgina, 26 stiga hiti og sól.... ahhh...

Það var keppt á ýmsum vígstöðvum um helgina. Á laugardaginn voru úrslitin í skákkeppninni, Katla stóð sig eins og hetja og vann 3 skákir af 5 þótt bekknum hennar hafi í heildina ekki gengið neitt framúrskarandi vel. Hún sagðist hafa notað mikið sóknina með tveimur hrókum og pressað kónginn til uppgjafar. Þar hafið þið það!
Á sunnudaginn var síðan fótboltamót hjá Sölva, fremur dræmur árangur með 2 jafntefli og 2 töp. Sölvi var samt bara sáttur: "Já, ég var bara ánægður með þetta, mér fannst ég dáldið góður og veistu mamma að sumir segja að ég sé besti passarinn!" Að passa er sem sagt að gefa boltann og auðvitað er nauðsynlegt að vera góður í því. Og auðvitað á maður að taka þetta viðhorf til fyrirmyndar, það er alltaf eitthvað sem maður er góður í. Ætla að reyna að muna eftir því á laugardaginn í hálfmaraþoninu þegar allir hlaupa fram úr mér: "Já hlaupiði bara, ég er góð í ýmsu öðru, ég er viss um að þið kunnið ekki að prjóna!"

Gleðilegt sumar!

2008-04-24T22:50:00.002+02:00

Hér var yndislegt veður í dag og nú finnst manni sumarið vera komið. Kirsuberjatréð meira að segja farið að blómstra. Tuttugu stiga hiti og glampandi sól, svona á sumardagurinn fyrsti að vera! Allir úti á stuttbuxum og freknum heimilisins fór snarfjölgandi í dag.
Bíllinn okkar er nú enn á ný fær um að bakka, það var smá skortur á því um tíma. Var farin að gera mér grein fyrir að þetta gengi ekki lengur. Það er ekki endalaust hægt að leita að stæðum sem eru uppí brekku svo að það sé hægt að láta bílinn renna úr stæðinu. Það er ekki hægt að bjóða börnunum sínum eða óléttum vinkonum uppá að þurfa að ýta bílnum í tíma og ótíma. Það gerði eiginlega útslagið þegar við Katla vorum að verða of seinar í dansinn á mánudaginn, sé þetta ennþá fyrir mér: ég við stýrið með svip sem átti að virka uppörvandi en gæti mögulega hafa túlkast sem uppgjöf eða jafnvel örvænting, Katla eins og karfi í framan að ýta bílnum út úr bílskýlinu og nágrannarnir útí glugga með svip sem er ekki hægt að túlka sem annað en undrun í sambland við hneykslun. En... bílinn kominn í lag! Þvílíkur lúxus að geta bakkað! Fyrirgefðu elsku UDJ 199 ef ég hef ekki sýnt þér tilhlýðilega virðingu í gegnum árin, jafnvel tekið þér sem sjálfsögðum hlut. Ég kann svo sannarlega að meta þig núna!
Ofurafinn er væntanlegur á laugardaginn, erum búin að panta kúlusúkk, SS-pylsur, remúlaði og léttlopa, allt eintómar nauðsynjavörur...

p.s. náði prófinu!

Vikan okkar

2008-04-17T23:28:00.000+02:00

Karatemeistarar

Ég á leið í galaveislu ásamt Clöru og Össa.

Skákmeistararnir

Húsið selt!
Fór eftir ráðum Sunnu þar sem hún er sú vinkona mín sem hefur mesta reynslu af flutningum; keypti afskorin blóm, viðraði vel og var með nammi í skál. Svínvirkaði!
Mér skilst að vísu að söluverðið myndi ekki duga fyrir ósamþykktri 2ja herbergja kjallaraíbúð í Sandgerði, en það er nú annað mál.

Dóttir mín er ekki bara bókagleypir, bakarameistari og svefnpurrka, heldur nú einnig nánast alþjóðlegur stórmeistari í skák og er á leið í hina merku höll Globen (þar sem ég hef meðal annars séð George Michael þenja raddböndin) ásamt bekknum sínum að keppa í úrslitum. Nú verðum við að leggjast yfir taflborðið og æfa, lumar einhver á góðum vörnum/sóknum sem hún gæti nýtt sér á ögurstundu?

Hlaupin ganga ekki alveg nógu vel, búin að vera með hósta og barkabólgu síðustu daga og logsvíður í pípurnar, hef ekki komist út að hlaupa í viku. Hef samt engar áhyggjur af hlaupinu mikla þótt einungis séu rúmar 4 vikur til stefnu (ó mæ god!) því nú er ég komin á gullskó sérinnflutta frá Ameríku og er án efa glæsilegasti keppandinn fyrr og síðar. Fyrir algjöra tilviljun er ég líka með rétta lagið í Ipod-inum:

Diggelo diggeley alla tittar på mig,
när jag går i mina gyllene skoooooor...

Sölvi: Mamma, ég er alltaf með svo mikið ansvar (ábyrgð).
Mamma: Nú, hvernig þá?
Sölvi: Æi bara, tek til dæmis oft ansvar af hinum. Eins og um daginn þá tók ég ansvarið af öllum strákunum nema tveimur.
Mamma: Ha, hvernig gerðirðu það?
Sölvi: Náði í mjólk fyrir alla í matsalnum.
Mamma: Frábært! Svo veistu að þegar þú ert einn heima þá ertu með ansvar á húsinu.
Sölvi: Já, ég og lásinn! En veistu mamma, þegar ég er einn heima, þá er ég yfirleitt að brjóta saman þvott og svona.

Og mamman (sem vissi mætavel að þetta með þvottinn var ekki alveg sannleikanum samkvæmt) fékk tár í augun af stolti...

Hús til sölu

2008-04-10T12:06:00.001+02:00

Prófið búið, gekk þokkalega. Hefði gengið mun verr ef við hefðum ekki verið svo heppin að hafa súperafann hérna alla vikuna, hann hélt á spöðunum á heimilinu og rúmlega það. Pabbi var sífellt dyttandi að, fór helst ekki úr vinnufötunum og það yrði of langur listi að telja upp allt sem hann náði að betrumbæta hérna á heimilinu. Farinn að minna meir og meir á afa Magnús (svo sannarlega ekki leiðum að líkjast!), vantar bara lúrinn eftir hádegi (þann tíma notar pabbi hins vegar í að spjalla við nágrannana sem hann þekkir umtalsvert betur en við hin...)

Fór í klippingu í gær. Þetta var í annað skiptið sem ég neyðist til að treysta svía til verksins, hef yfirleitt reynt að treina slík ævintýri til Íslandsferða, en Nanna klippari var búin að taka af mér heilagt loforð um að ég mætti ALLS EKKI láta hárið vaxa óáreitt til næstu heimferðar. Fór sem sagt á dýrustu stofu Uppsala sem var svo sem ekki frásögu færandi. Hef yfirleitt ekki gaman af því að láta þvo mér um hárið, er með einhvern anatómískan varíant á hálshrygg sem gerir það að verkum að kanturinn á vasknum borast alltaf inn í mig, hvorki afslappandi né þægilegt. Þar að auki er ég hárssárari en bæði skrattinn og amma hans til samans (sérstaklega skrattinn ku vera mjög hársár, enda með þykkan og mikinn makka...), og þegar álpappírinn er rifinn harkalega úr mér þá langar mig mest að fara að gráta. Getið rétt ímyndað ykkur hversu mikill gleðidagur það var á mínu heimili þegar hætt var að nota strípuhetturnar, halelúja! Í gær varð ég hins vegar fyrir yfirnáttúrulegri upplifun því þvottastóllinn var samtímis nuddstóll! Ahhh... Fann ekki fyrir nokkrum hlut og borgaði með bros á vör fúlgu sem hefði nægt fyrir útborgun á litlu einbýlishúsi.

Talandi um hús þá er næsta mál á dagskrá að selja elsku litla húsið okkar. Seinna í dag verður formleg sýning og svo aftur um helgina. Ég er svo bráðheppin að dóttirin er með 39 stiga hita og hósta og við erum því báðar heima, önnur undir teppi og hin með tuskuna á lofti. Það verður gott að koma þessu máli frá svo að hægt sé að fara að einbeita sér að öðru, til dæmis að kaupa eitthvað fallegt fyrir allan hagnaðinn af húsinu!

Próflestur á gamals aldri

2008-03-25T14:46:00.002+01:00

Þegar ég skrifaði undir ST-samninginn minn var klausa um að ég yrði að taka svokallað ST-próf í lok námsins. Á sínum tíma fannst mér þetta hið besta mál, auðvitað væri sjálfsagt að sýna hvað maður kann og yrði bara hressandi að lesa sér til um það sem á vantaði. Nú hefur eftirfarandi hugsun tekið völdin hjá mér: "Það stendur bara að ég þurfi að taka prófið, ekki að ég þurfi að ná því...."
Síðast þegar ég sat við próflestur var árið 2000. Ég var ólétt af barni sem er núna nánast unglingur og nær mér upp að þriðja rifbeini, þótt hann deili reyndar rúmi með mér því það er svo notalegt!
Mér finnst eiginlega ekki hægt að ætlast til þess að ég geti þetta komin á þennan aldur, orimligt eins og svíinn myndi segja.

Bragi bró kom í heimsókn á skírdag og var fram á laugardag. Voða gaman að fá hann og hann fær líklega fálkaorðu heimilisins fyrir að hafa komið oftast af systkinunum. Kristín Björg var reyndar einu sinni í 6 vikur, hún fær að deila verðlaununum með ástkærum stórabróður sínum.
Við fórum á Naturhistoriska museet á föstudaginn langa, vorum reyndar óviss hvort það væri opið, en þessir hundheiðnu svíar eru sko ekki heima að láta sér leiðast þennan dag, allt opið. Gunna sagði mér í gær frá sænskri stelpu sem kom til Íslands um páska og skildi ekkert í því að alls staðar væri flaggað í hálfa stöng á föstudaginn langa, spurði hvort einhver frægur íslendingur hefði dáið!

Börnin fóru svo til Íslands á laugardaginn og verða í 8 daga, hentaði mér í raun mjög vel út af þessu prófi, en svo kemur í ljós algjörlega óvænt að próflestursúthaldið er ekkert. Er í alvöru að spá í hvort þurfi ekki nauðsynlega að þvo gluggana að utan í dag (hef aldrei gert það síðan við fluttum hingað), já þetta getur ekki beðið mínútunni lengur!

Hver vill elska 49 ára gamlan mann?

2008-03-13T09:23:00.000+01:00

Var það ekki eitthvað á þá vegu sem Stuðmenn sungu hérna um árið?

Hver vill elska 37 ára gamla konu? Klæðist náttfötum í vinnunni og eyðir afgangnum af sólarhringnum í æsispennandi húsmóðursstörf...

Hólí mólí hvað tíminn líður hratt, ég sem er andlega og líkamlega ennþá mesta lagi 29! Þetta var ósköp rólegur afmælisdagur enda mánudagar strembnir á okkar heimili. Til hátíðarbrigða var keypt sushi til að taka með heim og maðurinn sem ég deili rúmi með fékk pylsur. Það er örugglega ólíkt skemmtilegra að verða 11 ára, Katla er að minnsta kosti mjög spennt fyrir morgundeginum. Við Sölvi ætlum í bæinn í dag að reyna að kaupa eitthvað handa henni, það verður einfalt því hún vill bara bækur. Á morgun er planið að fara í sund, út að borða með Guðrúnu Söru og Co, drífa sig svo heim að horfa á Lets Dance. Fullkominn dagur í huga heimasætunnar. Afmælispartýið er síðan á sunnudaginn og byrjar 15.55, spurning hvort Svíarnir fatti að hún sé að gera grín að því hvað þeir eru alltaf stundvísir. Síðast þegar hún átti afmæli voru allir nema einn mættir fimm mínútum fyrir auglýstan tíma, þessi eini var Guðrún Sara sem var enn niðrí bæ að kaupa afmælisgjöf. Munur á Íslendingum og Svíum í hnotskurn...

Hvar hafa dagar lífs míns lit sínum glatað?

2008-03-05T23:21:00.002+01:00

Ég man þá tíð, að fagnaðarlátum ætlaði seint að linna og hamingjukommentin rigndu inn við afrek á við Tjejvasan.... því þetta er svo sannarlega afrek, þið skuluð ekki láta ykkur detta í hug að slíkt sé gert af hálfum hug. Ég kýs að túlka þetta á þann veg að ég sé formlega komin í hóp afreksfólk í íþróttum og að fólk geri bara ráð fyrir persónulegum metum og stöðugum framförum!
Guð hjálpi mér hvað ég er búin að eyða miklum peningum í dag! Fór með bílinn í skoðun, það var hitt og þetta sem mátti betur fara, til dæmis vantaði hliðarspegil bílstjóramegin, hann varð á einhvern óskiljanlegan hátt eftir í bílskýlinu þegar ég var að bakka út um daginn.... Anyway, þá kostaði þetta dágóða summu. Fór svo beinustu leið og keypti tölvu til heimilisins (sit og hamra á nýja gripinn einmitt í þessum töluðu orðum, eiginlega hálfsjokkeruð yfir að allt virki...) og kórónaði svo innkaupin með að fjárfesta í nýjum skíðum og skíðaskóm á sjálfa mig. Kýs að telja útgjöld dagsins ekki saman að svo stöddu.
Er á leið á skíði á morgun með vinnunni og verð fram á sunnudag. Amma Kriss kemur til að vera hjá börnum og búi, ekki amalegt að eiga svona ömmu! Í raun átti fasteignasalinn að koma á morgun líka til að taka myndir en ég neyddist til að fresta honum, ætlaði að drífa það af áðan að gera húsið söluhæft en það reyndist mér algjörlega ofviða.
Katla er búin að jafna sig á handleggsbrotinu, byrjuð aftur í bæði badminton og dansi, áfallið í brekkunni vonandi gleymt og grafið. Hún er á leið á skauta með bekknum á morgun í vorblíðunni, túlípanarnir eru sko komnir talsvert upp...
Sölvi sprækur sem endranær, gengur sífellt betur með lesturinn þótt enn ég talsvert í að hann geti kallast fluglæs. Við vorum í viðtali hjá kennaranum hans um daginn og hún var mjög ánægð með hann. Hjúkk...!

Sjúbb sjúbb

2008-02-25T21:53:00.002+01:00

Erum búin að vera á skíðum síðustu vikuna, algjörlega frábær ferð. Vorum ásamt 6 öðrum fjölskyldum í tveimur samliggjandi íbúðum og gekk sambúðin furðu vel, maður ætti kannski bara að stofna kommúnu, greinilega ekkert mál að búa saman 13 fullorðnir og 15 börn...

Einn fjölskyldumeðlimurinn fór reyndar ekkert á skíði, er enn í endurhæfingu eftir handleggsbrotið í síðustu skíðaferð, en hún las, fór í göngutúra og ýmislegt fleira. Sölvi skellti sér í skíðaskóla eins og venjulega, gekk mjög vel og fór stöðugt fram. Á laugardaginn skelltum við Dísa okkur í Tjejvasan, fyrir þá sem ekki vita hvað það er, þá er um að ræða 30 kílómetra skíðagöngukeppni sem fer fram einu sinni á ári. Færið var afleitt, snjórinn líktiskt mest hálfbráðnuðum sorbet, en mér til mikillar gleði náði ég þrátt fyrir það að bæta mig um 38 mínútur frá því í fyrra og var samt ekki nærri því eins þreytt í þetta skiptið. Ég held að þetta hljóti að vera afrakstur hlaupanna síðustu vikurnar, það er ekkert annað sem hefur breyst frá því í fyrra. Þetta var samt hörkupúl, líkaminn undirlagður af hreyfingu. Í gær var þó allt annað uppi á teningnum, líkaminn undirlagður af harðsperrum....

Í bílnum á heimleiðinni í gær var verið að spila Abba og Sölvi vildi sífellt heyra Money, money aftur. Ég var aðeins að reyna að draga úr þessum peningaáhuga drengsins sem er víst nógur fyrir, en síðan þegar ég spurði hvort hann skildi hvað sungið væri um kom í ljós að hann hélt það væri verið að syngja um mömmu. Hann fékk því að halda áfram að hlusta og syngja af hjartans lyst: "Mamí, mamí, mamí...."

Mother of the year?

2008-02-16T22:08:00.002+01:00

Já maður vinnur víst seint þann titil þetta árið, ekki þegar maður lætur sjá sig með annað barnið í fatla og hitt með saumaða kinn...
Við erum að undirbúa okkur undir hina árlegu og ofurskemmtilegu skíðaferð, leggjum í hann í fyrramálið. Sumir fara reyndar ekkert á skíði vegna beinbrota, en eru þess í stað með ógrynnin öll af afþreyingarefni til að láta sér ekki leiðast. Held reyndar að það verði engin hætta á því, alltaf einhver heima við til að spjalla við og svo hefur þessari stúlkukind ekki þótt leiðinlegt hingað til að liggja bara og lesa. Á laugardaginn er svo hin æsispennandi keppni Tjejvasan sem stendur til að taka þátt í þrátt fyrir að hafa ekki stigið á skíðin í heilt ár vegna snjóleysis. Nú finnst mér hins vegar vera smá pressa á mér, verð að ná betri tíma en síðast! Fyrir áhugasama er hægt að fylgjast með gangi mála á www.vasaloppet.se.
Að öðru leyti er bara allt við það sama. Ég rembist við að hlaupa annað slagið og er formlega búin að skrá mig í hálfmaraþon sem fer fram 17. maí, nú verður víst ekki aftur snúið. Það gengur alveg þokkalega, en það er víst smá munur á því að skottast nokkra kílómetra eftir vinnu og að hlaupa 21 km viðstöðulaust. Kemur eflaust allt í ljós...

Harmsaga heimasætunnar

2008-02-01T12:08:00.000+01:00

Börnin komust loks af stað til Íslands fyrir viku síðan, eftir langa bið og 12 klukkutíma seinkun vegna þess að það var óveður á Íslandi.... eina ferðina enn! Sem betur fer var ofurafinn með í för sem gerði þetta allt saman bærilegra. Þau fóru svo nánast sömu leið til baka daginn aftur, bara aðeins lengra og sunnar, enduðu á Ítalíu þar sem til stóð að skíða í ítölsku brekkunum sem samkvæmt minni reynslu eru algjörlega frábærar. Þetta fór þó ekki betur en svo, að eftir fyrsta daginn stóð Katla uppi með brotinn upphandlegg. Hún var þó fljót að sætta sig við orðinn hlut og hafði mestar áhyggjur af því hvernig hún ætti að geta skrifað í skólanum.

Sjálf hef ég haft nóg að gera, eftirfarandi stóð til á meðan börnin eru í burtu:
- 4 daga kúrs í Stokkhólmi um heyrnarfræði - check, lærði margt og mikið
- innebandy með sænska liðinu mínu - check, skoraði tvö mörk!
- badminton með einni úr innebandyinu - check, gríðarharðsperrur í hægri úlnlið
- 2 vaktir - næstum check, búin með eina og hálfa
- saumaklúbbur með Uppsalapíum - fyrirhugaður á sunnudaginn
- 35 ára afmæli hjá Gunnu og Didda - stendur til annað kvöld
- disputation hjá Tomas vinnufélaga mínum - check, gífurlega gaman
- hlaupa þrisvar - hmmm... 1/3 check... hlýt að ná einu skipti í viðbót

Hér má sjá Dr. Sveinsdóttur á hor- og slefvaktinni, svindlaði aðeins þarna og var í operationsfötum sem má í raun alls ekki, en er ekki blátt klæðilegra en hvítt þegar maður er svona fölur og fár?
Sjáið þið ekki annars muninn? Ekki lengur ST-læknir, heldur sérfræðingur sem situr þarna fölur og fár og brosir sínu blíðasta...

Spjall við Sölva

2008-01-25T23:15:00.000+01:00

Jæja Sölvi, þá er bara komið nýtt ár, hvernig líst þér á það?
Bara vel, ég verð 8 ára á þessu ári og kannski mun ég fara í fullt af afmælum.
Mannstu hvaða ár var síðast?
Já það var 2007, þá varð ég 7 ára og fór í fullt af afmælum og svona.
Já já, nóg um þessi afmæli, hvaða árstíð er núna?
Það er vetur.
En finnst þér vera vetrarlegt?
Nei það er bara eins og haust úti.
Hvað ertu búinn að vera að læra í skólanum?
Í dag vorum við að læra um sex.
Tölustafinn sex?
Nei, svona sem mömmur og pabbar gera.
Ó þú meinar það.... og lærðirðu eitthvað?
Nei, ég vissi þetta nú allt, ég vissi bara ekki að þetta væri kallað sex!
Ókei... En segðu mér, hvað er þetta á kinninni á þér?
Þetta er sár, það var stelpa sem potaði með pinna í augað á mér og svo verður það alltaf rauðara og rauðara og ég meiði mig og það þarf bráðum að skera og sauma.
Viltu bæta einhverju við?
(bendir á hálsinn á blaðamanni): Mamma þú ert með svo mikla húð hérna sem þú notar ekki!
Ehemm.... ég held við segjum þetta bara gott í bili...

Jóla hvað?

2007-12-24T01:36:00.000+01:00

Þessi mynd var tekin á föstudagskvöldið fyrir framan steindauða jólatréð okkar, því þá voru litlu jólin á heimilinu, pakkarnir opnaðir, pappír á víð og dreif og svaka fjör, eða svo ég noti orð Gullu: "Það er bara alveg eins og jólin, allt útum allt!"
Bráðum fer vaktinni minni að ljúka, bara 7 og hálf klukkustund eftir, svo þarf ég að drífa mig heim að pakka eldsnöggt og svo beint út á völl. Seinkun á fluginu er ekki efst á óskalistanum, á að lenda klukkan 4 heima og það má ekki seinna vera ef ég á að ná steikinni hjá mömmu. Annars væri örugglega áhugavert að eyða jólunum á Arlanda, án efa einstök upplifun...
Sjáumst og heyrumst á nýju ári!

Dundað á aðventu

2007-12-06T20:50:00.000+01:00

Hmmm... hvað höfum við afrekað síðan síðast? Allt jóladótið (og þá meina ég ALLT, þar með talið jólatréð!!!) fór upp um helgina. Við sáum enga ástæðu til að bíða með þetta... verðum ekki hér á jólunum og um að gera að njóta aðventunnar í botn. Ég er hins vegar alin upp við að tréð færi upp á Þorláksmessukvöld svo að það var óneitanlega undarleg tilfinning að horfa á það inn í stofu 2. desember!
Ég er líka búin að baka yfir 300 sörur með Gunnu samkvæmt venju og það var auðvitað ekki klikkað á föstu punktunum eins og hinni sígildu jólamynd Love Actually.
Síðan settum við saman piparkökuhús núna áðan, tókst bara furðu vel. Jólajólajól...

Glóðaraugað mitt er nánast horfið (já það gengur á ýmsu þegar handlagna húsmóðirin er í ham!) en Sölvi kominn með glóðarauga í staðinn. Það var víst einhver stelpa í 6 ára bekk sem réðst á hann með pinna. Þetta var víst fyrir honum algjörlega óþekkt stúlkukind sem hann hafði aldrei átt neitt sökótt við, en að ósk kennarans gat hann bent á hana (ég sá fyrir svona line-up eins og í bíómyndunum þar sem Sölvi stóð bakvið speglagler svo að hinn grunaði sæi hann ekki, en það er nú ekki víst að þetta hafi verið svo dramatískt).
Mér fannst hins vegar merkileg upplifun að vera svona á mig komin, svíar eru svo dannaðir að það var enginn sem spurði hvað hefði gerst, þrátt fyrir að ég mætti með augljóst glóðarauga í vinnuna. Það var ekki fyrr en ég hafði sjálf orð á þessu og spurði hvort þetta sæist mikið. "Jáhá!" var sagt einum rómi á kaffistofunni. Kannski hafa þeir verið hræddir um að opna fyrir táraflóð og endalausar frásagnir af heimilisofbeldi ef ég yrði spurð!

Sölvi áðan: "Nú er ég búinn að fatta hver er Snorri og hver er Óli!"
Þó fyrr hefði verið segi ég, við erum nú bara búin að þekkja þá hátt á þriðja ár og þeir eru ekki einu sinni það líkir!

27 dagar til jóla

2007-11-26T21:50:00.000+01:00

Það er kominn snjór. Að vísu ekki mikið, ekki nægilegt til að komast á skíði, en vonandi styttist í að hægt verði að skella sér á gönguskíðin og æfa sig af kappi. Við stöllurnar erum búnar að skrá okkur í sömu keppni og síðast, og að sjálfsögðu verður tíminn að vera betri í ár en í fyrra!

Katla er bókagleypir. Fékk að minnsta kosti þá umsögn hjá kennaranum sínum að hún væri á efsta stigi í lestri og þá er maður svokallaður Bokslukare!

London var frábær eins og við mátti búast. Fremur kalt í veðri en ekkert sem ekki var hægt að klæða af sér. Við afrekuðum margt og mikið, fórum meðal annars upp í London Eye, á söngleikinn Lion King, og svo auðvitað út að borða og almennt spóka sig í stórborginni. Sölvi var alls óhræddur við að nota þessi þrjú ensku orð sem hann kann (yes - no - fire) en frökenin var tregari þrátt fyrir umtalsvert meiri orðaforða. Á heimleiðinni náðum við ekki sætum saman, ég sat hins vegar fyrir framan Sölva og hlustaði á mjög athyglisvert samtal sem átti sér stað fyrir aftan mig, eða samtal er líklega ekki rétta orðið, einhliða yfirheyrsla væri nærri lagi. Pilturinn sat við hliðina á ósköp vinalegum sænskum manni og spurði hann gjörsamlega spjörunum úr: "Hvað vinnurðu?", "Hvað heitirðu?" "Áttu einhver dýr?" o.s.frv., sem sagt frekar sakleysislegt. Ég fór samt ekki að svitna að ráði fyrr en ég heyrði "Ertu giftur?" og "Ertu ríkur?" og fór að hugsa hvort drengurinn væri kannski að leita að manni handa mömmu sinni, alltaf jafn hugulsamur þessi elska! Sölvi lét það þó ekki á sig fá þegar í ljós kom að viðkomandi var hvorki ríkur né einhleypur, og hann var mjög svekktur þegar við lentum: "Ohh.. ég ætlaði að spyrja hann 1000 spurninga í viðbót!"

Bragi bjó á besta stað, nánast á hóteli. Ég varð alveg græn af öfund þegar það kom í ljós að hann þarf ekki að sjá um nein þrif sjálfur. "Ég bað um að það yrði skipt á rúmunum áður en þið kæmuð!" Þetta er sko húsnæði að mínu skapi!

Frændur með Big Ben (og langferðabíl...) í baksýn

Sölvi í gær: "Mamma, ég teiknaði mynd í skólanum og hún var fett skön!"
(ok, líklega mun 95% lesenda finnast þessi setning hvorki fyndin né merkileg, en mér fannst hún samt þurfa skráningu einhvers staðar!)

Sudoku-snillingar og sjónvarpsstjörnur

2007-11-21T13:58:00.001+01:00

Mér finnst eitthvað svo stutt þar til við flytjum heim. Fæ hálfgert kvíðakast í hvert sinn sem þetta ber á góma, því þótt það sé komið á hreint hvar við munum búa á ennþá eftir að finna draumastarfið (gefur mjög mikið í aðra hönd og krefst lágmarks viðveru...) Mér finnst samt svo stutt í þetta, það tekur því varla að taka til, þrífa bílinn eða hvað þá hengja hluti upp á vegg eins og spegilinn í ganginum sem hrundi niður í gær. Hann fær líklega að standa og halla sér upp að veggnum þar til yfir lýkur!

Sölvi er búinn að uppgötva sudoku, móður sinni til mikillar gleði þar sem hún er algjörlega ofurseld þessum þrautum. Að hugsa sér, að þessar einföldu tölur frá 1 til 9 geti valdið svona miklum heilabrotum og fölskvalausri gleði. Getur ekki verið annað en hollt fyrir líkama og sál!
Vona bara að þetta verði ekki til að draga úr áhuga hans á heimalærdómi, það er hreinlega ekki á það bætandi. Það er annað en systir hans sem elskar að gera lexur og er iðulega búin með vikuskammtinn á þriðjudögum (eina ástæðan fyrir að þetta klárast ekki á mánudögum er að þá er svo mikið að gera hjá okkur; dans, badminton, karate og innebandy, púff!)

Við stefnum að því að gerast heimsborgarar eina ferðina enn um helgina og í þetta skipti munum við heiðra Lundúnaborg með nærveru okkar. Bragi bró gegnir nefninlega hlutverki starfsmanns Landsbanka Íslands í London um nokkurra mánaða skeið og því upplagt að skella sér í skreppitúr til hans. Við hlökkum mikið til, ætlum á Lion King söngleikinn á laugardaginn og sjá svo bara til, ég hef alltaf skemmt mér afar vel í þessari borg hingað til, en reyndar hafa börn aldrei verið með í för hingað til, hlýtur að vera hægt að finna eitthvað skemmtilegt fyrir þau líka.

Ég var í sjónvarpinu í gær. Það er nefninlega raunveruleikaþáttur á TV3 sem heitir Sjukhuset og er tekinn upp á Akademiska. Einn af aðalpersónunum sem fylgst er með er lýtalæknir sem ég kannast ágætlega við og hef af þeim sökum einstaka sinnum slysast til að vera með þegar tekið hefur verið upp. Veit ekki til að ég hafi sést fyrr en í gær, og ef marka má þetta stutta atriði, þá er mitt helsta framlag til læknavísindanna að sitja flissandi á kaffistofunni og drekka te... Spurning hvort ég þurfti ekki að ráða fagmanneskju til að hjálpa mér að bæta ímyndina eftir þetta áfall!

Nóvemberslen

2007-11-12T22:23:00.000+01:00

Er kvefuð í fyrsta sinn í þrjú ár. Hélt að ég væri alveg ónæm fyrir slíku þar sem ég fæst við hor og slef alla daga, þetta hlýtur að vera einhver stökkbreyttur stofn sem hefur ráðist á mig af algjöru miskunnarleysi.

Erum farin og komin (eða komin og farin, hvernig sem þið viljið hafa þetta) til Íslands, vorum öll í vikufríi og skelltum okkur yfir hafið. Reyndar ekki beina leið, þegar við komum út á völl kom í ljós að það var búið að umbóka okkur til Köben og þaðan seint og síðar meir til Íslands. Ég var gráti næst en flugvallarstarfsmaðurinn hafði enga samúð með okkur og skildi greinilega engan veginn alvöru málsins, þrátt fyrir að ég skýrði honum skýrt og greinilega frá því að ég yrði að komast heim því ég ætti pantað borð á Domo klukkan 8! Tillitsleysi almúgans never seizes to amaze me!

Er búin að átta mig á því að ég mun þurfa að bakka um 2 vikur í hlaupaprógramminu vegna kvefs og almennrar leti. Á Íslandi var vitlaust veður, gerði reyndar heiðarlega tilraun síðasta daginn því þá var langskásta veðrið, en varð næstum því úti. Verð líklega að sætta mig við að hlaupaferillinn er á enda við flutninginn til Íslands...

Undarlegt samtal sem átti sé stað milli systkinanna í flugvélinni
Sölvi: "Þetta var ganska svårt!"
Katla (með fyrirlitningu, skammar hann alltaf fyrir að blanda sænsku og íslensku): "Ganska svårt?"
S: "Nei, ég meina, ganska erfitt!"
K (enn með fyrirlitningu): "Ganska?"
S: "Ég tala ekki dönsku!"

Ætla svo að lokum að verða fyrst til að óska Kristínu Björgu til hamingju með afmælið, 24 ára á morgun litla krúttið!

Afar róleg helgi

2007-10-21T12:27:00.000+02:00

Á föstudaginn fyrir rúmri viku voru einungis 6 börn mætt í bekknum hans Sölva. Sjálfur var hann á Íslandi en afgangurinn var heima hjá sér að halda uppá lok Ramadan. Segir ýmislegt um fjölda innflytjenda í hverfinu, að minnsta kosti fjölda múslima!

Er enn ekki hætt við það háleita markmið að hlaupa hálfmaraþon. Er byrjuð í svaka prógrammi sem ég fann á hinum svokallaða veraldarvef. Fór á föstudaginn og keypti mér ný hlaupaföt, sagði afgreiðslumanninum nákvæmlega hvað ég vildi; buxur sem væru alls ekki þröngar en samt andandi. Hann leit á mig með svip sem einkenndist samtímis af samúð og meðaumkun og sagði: "Þú hefðir átt að vera að hlaupa á 80-talet!" Jahá, fékk þar með staðfestingu á því hversu mikil lumma ég er... Skjögraði út úr búðinni með buxur sem eru svo þröngar að þegar ég er komin í þær má velja sér rautt blóðkorn og fylgja leið þess niður arteria femoralis (eða hvað það nú heitir þetta dót, geri mitt besta til að gleyma öllu fyrir neðan viðbein!).

Fórum í bíó í gær að sjá Ratatouille sem er svo sem ekki í frásögur færandi í sjálfu sér, skemmtileg mynd sem við mælum með fyrir unga og ekki síður aldna. Bíóið er kannski ekki það stærsta í Uppsala og augljóslega mjög heimilislegt, í dyrunum stóð vinalegur maður með kokkahúfu (í takt við þema myndarinnar) og bauð okkur hjartanlega velkomin. Síðan þegar allir voru sestir í salinn með poppið sitt þá kom vinalegi maðurinn aftur, trítlaði upp á svið og stillti sér þar upp fyrir miðju og sagði: "Halló kæru börn! Eruð þið ekki spennt að sjá myndina? Munduð þið ekki örugglega eftir að segja mömmu og pabba að slökkva á símanum sínum? Fyrst kemst smá stuttmynd, ekki verða áhyggjufull og halda að ég hafi sett ranga mynd af stað, ónei! Svo yrði ég afar þakklátur ef þið takið með ykkur ruslið og setjið í tunnurnar á leiðinni út. Góða skemmtun!" Huggulegt, ekki satt?! Mér fannst líka svo kósý að átta mig á því að sami maðurinn rifi af miðana, sýndi myndina og þrifi salinn á milli sýninga!

Af karlmennsku og kvenleika

2007-10-07T21:35:00.000+02:00

Af hverju ætli kvenleiki sé karlkynsorð og karlmennska kvenkynsorð? Tilviljun...? No way. Forfeður okkar hafa augljóslega verið jafnréttissinnaðri en almennt hefur verið talið.

Og svo nokkur orð frá fulltrúum beggja kynja:

Núna er haustið komið, hvað finnst þér vera best við haustið?
Katla: Emmm... hmmm... veturinn er að koma og haustlitirnir eru fallegir.
Sölvi: Þegar ég er búinn að safna hrúgu af laufum þá ætla ég að henda mér ofan á hana, bara ef hún er ekki blaut.
Hvað finnst þér skemmtilegast í skólanum?
K: Tónlist og íþróttir, af því bara.
S: Það er frímínúturnar, þá megum við gera hvað sem er úti.
En leiðinlegast?
K: Mér finnist ekkert leiðinlegt í skólanum!
S: Þegar við erum að gera lexur, því þá þarf maður að hlusta svo vel og maður þarf að vinna svo hart.
Í hverju er þú góð/góður?
K: Að lesa og prjóna.
S: Ég er góður í að taka til og í GameBoy leiknum mínum og ég er góður í að leika mér og búa til Turtles-tjaldið!
En léleg?
K: Að greiða mér og vakna á morgnana.
S: Ég er lélegur að finna símann þegar hann hringir og að fara úr sturtunni því þá er mér svo kalt!
En er mamma góð í einhverju?
K: Hlaupa og gera sudoku.
S: Já! Að knúsast og að tala endalaust við fullorðna.
Kanntu að elda?
K: Sumt... núðlur, kakósúpu og baka alls konar bara ekki kleinur.
S: Já ef þú segir mér hvað ég á að gera.
Hvaða heimilisstörf eru skemmtilegust?
K: Að elda og að gera lexur og taka úr uppþvottavélinni.
S: Það er að taka til.
Hvað ætlarðu að verða þegar þú verður stór?
K: Kennari og rithöfundur, kannski.
S: Ég ætla annað hvort að verða skordýrafræðingur og uppfinningamaður, eða læknir eða vinna í banka, og bara ekkert meira.
Heldurðu að þú munir giftast og eignast börn?
K: Hmmmm... veit ekki...
S: Kannski...
Hvernig manneskja viltu vera?
K: Góð, bara góð.
S: Rosa góður við börn, góður við fátæka, gefa þeim alltaf pening. Ég ætla að vera góður á móti vini mína.
Hvernig á maður að koma fram við aðra?
K: Fer eftir því hvernig þeir koma fram við mig, fer eftir hversu vondir hinir eru, en annars bara vel.
S: Fínlega, bara svona venjulega. Samt ekki við alla, sumir eru svo þreytandi.
Hvað finnst þér vera mikilvægast í lífinu?
K: Skólinn! Og að eiga vini og fjölskyldu.
S: Að hugsa um fjölskylduna og lífið sitt.

Vilt þú bæta einhverju við?
Katla: Einu sinni voru ég mamma og Sölvi úti að labba í bænum og þá sagði Sölvi "mamma hvað blikkarðu oft á dag?" og þá sagði mamma "þúsund sinnum" en ég heyrði vitlaust og þá sagði ég "HA, skiptirðu um nærbuxur þúsund sinnum á dag?"
Sölvi: Einu sinni var ég sofandi, mamma sat í tölvunni og hún heyrði eitthvað svo mikið brölt í mér að hún kíkti frá tölvunni og sá að ég var að ganga í svefni og var að draga niður buxurnar og ætlaði að pissa í fataherbergið!
Sigga: Einu sinni var ég í vinnu þar sem ég varð að vera í aðþrengdum búning og þar var skylda að vera með varalit, ilmvatn, langar neglur og naglalakk, en núna er ég í vinnu þar sem ég er í hólkvíðum náttfatalegum vinnufötum, og þar er stranglega bannað að vera með ilmvatn, langar neglur eða naglalakk!

Enn af heimsborgurum

2007-09-26T11:55:00.000+02:00

London, París, Róm, Reykjavík.... fjölskyldumeðlimirnir náðu að dekka tvær þessara borga um helgina. Skiptum reyndar liði enda nær maður engum árangri í þessu lífi nema með því að delegera.
Börnin tóku að sér að fara til Reykjavíkur um helgina og skemmtu sér konunglega sem endranær, Kötlu fannst hápunkturinn að hitta Tinnu frænku "hún er svo hrikalega sæt og mikil dúlla, og veistu mamma hún segir Gattla og það er eina nafnið sem hún kann!"
Sjálf fór ég á aðeins suðrænni slóðir, það er að segja til Rómar. Óskaplega skemmtileg ferð með læknum deildarinnar, mikið borðað, skoðað, verslað og almennt mikið stuð í hreint út sagt frábæru veðri, hefði ekki getað verið betra. Verð að segja frá mjög fyndnum atburði sem átti sér stað á föstudagskvöldið, gæti reyndar verið að þetta sé svona "guess you had to be there"-saga, en ég tek áhættuna. Við fórum öll út að borða voða fínt og svona, síðan vorum við nokkur sem vorum í stuði til að fara að dansa á eftir. Það var rifið í hnakkadrambið á næsta þjóni og spurt um góðan klúbb, settumst svo í leigubíl og þustum af stað út í óvissuna. Þetta reyndist vera mjög huggulegur staður sem var utandyra, klukkan var reyndar ekki mjög mikið og það var frekar fátt á staðnum þegar við komum. Eftir smá stund ákváðum við að skella okkur bara á dansgólfið þrátt fyrir að það væri tómt og sýndum alla okkar bestu takta, en eftir smá tíma tók ég eftir að það var farið að safnast fólk í kringum dansgólfið sem STÓÐ OG HORFÐI Á OKKUR OG HLÓ! Að vísu vorum við ekki bara miklu eldri en allir þarna (meðalaldurinn hefur verið hámark 22 ár á meðan meðalaldur okkar var 45 ár og ég yngst...) heldur líka 30 cm hærri en allir aðrir. Meira að segja Össi sem telst meðalmaður á Íslandi gnæfði yfir unglingana eins og Gulliver í Putalandi. Þar að auki var einn 57 ára með í för, kann augljóslega ekki að dansa en er búinn að vera mjög mikið í eróbikk og notaði sporin þaðan óspart ásamt frekar ótaktföstum rykkjum og skrykkjum. Ungviðið veltist um af hlátri og reyndu meira að segja nokkrir að herma eftir honum en áttu auðvitað ekki roð í hann. Persónulega þurfti ég að passa að snúa baki í hann til að fá ekki óvart hláturskast.

Ég gæti verið formlega gengin af göflunum en ég er búin að gefa yfirlýsingu um það í vinnunni að ég ætli í hálfmaraþon í maí. Gæti stefnt í smá hóp sem skellir sér, höfum auðvitað nokkra mánuði til að æfa, en hvaða mid life crisis er þetta eiginlega hjá manni? Ég sem lýsti því staðfastlega yfir fyrir nokkrum mánuðum að ég myndi aldrei hlaupa lengra en 10 kílómetra. Svo fann ég bara eftir keppnina að það datt algjörlega botninn úr æfingunum, nánast hætt að hlaupa og finn að ég verð að hafa eitthvað að stefna að. Þá er þetta svo sem ekki verra en hvað annað, kemur svo í ljós hvort úr þessu verður!

Heimsborgarar

2007-09-17T12:15:00.000+02:00

Úff, hvar á ég að byrja? Ferðalagið var afskaplega gott í alla staði, finnst ég ekki hafa gert annað en að hvíla mig og borða...

Ferðin hófst í Feneyjum og gistum við þar eina nótt á hóteli:

Alltaf sígildar myndirnar þar sem eitt myndefnanna smellir af um leið og allir klessa sér saman til að reyna að komast fyrir....

Ég gat ekki séð að dúfunum á Markúsartorginu hefði fækkað neitt síðan ég var þarna síðast árið 1980! Þær eru auðvitað afskaplega gæfar og féll þetta allt saman dýravininum vel í geð:

Þarna erum við Sölvi í gömlum bæ sem heitir Alberobello og er í nánd við Bari á Ítalíu, þetta var fyrsta stoppið með skipinu.

Næst var stoppað í Katakolon á Grikklandi, það voru alltaf nokkrar ferðir í boði og í þetta skiptið völdum við að fara á ströndina.

Í Tyrklandi var fyrst stoppað í Izmir en þann dag ákváðum við einróma að vera bara eftir um borð, mjög notalegt.
Næsta stopp var Istanbul sem var mikil upplifun, mjög mikið fólk, ys og þys, og kebab-lykt yfir öllu... Þarna er Sölvi fyrir framan hina frægu bláu mosku.

Í Dubrovnik í Króatíu fann skordýrafræðingurinn þessa líka fínu eðlu sem hlaut nafnið Tómas. Sölvi dröslaðist með hana um allt þar til það rann upp fyrir honum að þetta væri líklega eðlustrákur sem hann væri að taka frá mömmu sinni, og var Tómasi því gefið frelsi á ný!

Í kringum gamla bæinn var borgarvirki sem hægt var að ganga uppá allan hringinn.

Dubrovnik kom skemmtilega á óvart, mjög gaman að koma þangað fannst okkur öllum þótt að minnsta kosti 2/3 hluta hópsins hafi þótt ívið of heitt.

Og svo þessar endalausu spurningar sem dundu á manni í sífellu:

"Mamma, var langalangalangalangalangalangafi minn risaeðla?" Hmm... ætti maður kannski að kenna honum frekar sköpunarsöguna, hún er einhvern veginn einfaldari en Darwin...
"Í hvaða stjörnumerki var Gustav Wasa?" Eigum við ekki bara að segja að hann hafi verið ljón eins og þú gullið mitt!
"Eru Inga og Ella nógu gamlar til að ráða yfir sér sjálfar?" Já ástin mín, þær eru 51 árs gamlar afasystur þínar og ráða reyndar yfir sér sjálfar!

Hitt og þetta í upphafi hausts

2007-09-05T13:33:00.000+02:00

Jæja, þá er búið að halda uppá afmælið hans Sölva... aftur! Í íslenska afmælið vantaði auðvitað alla aðal vinina þannig að það var loksins slegið upp veislu á laugardaginn til heiðurs árunum 7. Veislan gekk bara nokkuð vel og fyrir utan eitt beinbrot fór hún friðsamlega fram. Eins og allir vita er ekki hægt að tala um almennilegt partý nema einhver endi á Slysó... Þetta var hann Viktor litli Helgason, 2ja ára snáði kominn af Keflvíkingum í báðar ættir, sem með hoppi og skoppi tókst að meiða sig svona. Þar sem faðir hans er barnalæknir og þar að auki röggsamur maður var barnið komið upp á bráðamóttöku og í gips upp að nára um það leyti sem gestirnir sporðrenndu síðustu kökubitunum.
Minnir mig á þegar Bragi bró var einmitt 2ja ára og fótbrotnaði, þá átti ég reyndar mun meiri hlut að máli. Þar sem Bragi var svo mikið krútt (og er enn!) með spékoppa og bollukinnar átti hann að vera lukkudýr á fótboltamóti sem ég var að keppa á í skólanum. Ég skellti drengnum því á bögglaberann og hjólaði af stað á fullu spani en neyddist til að hægja á mér þegar upphófust mikil hljóð og drengurinn sat pikkfastur með annan fótinn í afturdekkinu. Ja svei, svona er lífið!

Sé mig tilneydda til að leiðrétta þann misskilning að við séum búin að fara í siglinguna fínu, á erfitt með að segja ferðasöguna svona fyrirfram, en við förum sem sagt af stað á föstudaginn og gistum fyrstu nóttina í Feneyjum og höldum síðan úr höfn með öll segl þanin á laugardaginn. Ítalía, Grikkland, Tyrkland og Króatía - here we come!

Sölvi er kominn á sundnámskeið enda ekki seinna vænna að drengurinn læri að synda. Hann fílar það bara vel þótt móður hans finnist fullsnemmt að mæta í sund klukkan hálftíu á laugardagsmorgnum. Og ekki nóg með það heldur er hann líka kominn í karate. Fór með hann og Þorra í fyrsta tímann í fyrradag og það var stórkostlega fyndið. Þeir eru langyngstir og þar af leiðandi ekki einungis minnstir heldur líka vitlausastir. Við Katla hlógum svo tárin runnu en blessaðir drengirnir voru hæstánægðir og eru mjög spenntir að halda áfram. Mánudagarnir eru að verða ansi strembnir hjá okkur því Katla er í bæði badminton og dansi, Sölvi í karate og ég í innebandy. Katla ætlar líka að halda kórsöngnum áfram og svo eru þau auðvitað bæði í íslensku, nóg að gera hjá þessu unga fólki nú til dags!

Næst kemur ferðasagan...

Um skóflur og fleira

2007-08-31T13:02:00.000+02:00

Nú gæti einhver bölsýnismaður ályktað sem svo að þar sem 5 dagar eru liðnir frá hlaupakeppninni og ekkert verið bloggað að það hafi ekki gengið vel, en ég get með gleði í hjarta og sinni staðfest að svo er alls ekki. Gekk betur en áhorfðist, hafði sem takmark að hlaupa á undir klukkutíma, þá hafði ég reyndar ekki gert mér grein fyrir að það yrði troðið af röltandi kellingum sem tefðu för mína til muna. Fyrsta einn og hálfan kílómeterinn hefði ég eins getað labbað, komst ekkert áfram, en eftir það var gefið í og kláraði ég á 59 mín og 10 sek. Var mjög sátt...

Annað fréttnæmt er að ég er hvorki meira né minna en orðinn eigandi fasteigna í tveimur löndum. Fjárfesti í íbúð í Reykjavík í síðustu viku með stuttum fyrirvara og það er mjög gott að vita að minnsta kosti hvar við munum búa þótt margt annað sé enn óljóst.
"Sölvi, veistu hvað?!! Við vorum að kaupa íbúð!!"
"Í alvöru?? Vá, vorum við að kaupa ísbúð?!!!"
"Nei.... Íbúð!"
"Nú..."

Allt er að komast í fastar skorður, börnin byrjuðu í skólanum og ég að vinna í síðustu viku. Katla og Guðrún Sara voru að byrja að æfa badminton og sögðu sigri hrósandi frá því eftir fyrstu æfinguna að þær hefðu sko ekki verið lélegastar! Þær voru ekki með badmintonspaða og spurðu því kennarann: "Kan man få låna spade?" Þjálfarinn horfði furðu lostinn á þær og skildi ekki hvað þær ætluðu að gera við skóflu á æfingunni...

Hundalíf

2007-08-19T23:02:00.000+02:00

Vorum á einhvern óskiljanlegan hátt orðin hundaeigendur í vikunni, reyndar bara tímabundið. Litla loðna veran á myndinni er hún Vaka vinkona okkar sem stendur á höndum þegar hún pissar og eyddi 3 geltandi dögum hjá okkur í vikunni.

Hlaupin ganga misvel, nú er ekki nema vika til stefnu og kvíðinn eykst óðum. Reyndar held ég að það hljóti að vera hægt að fara þetta á þrjóskunni, eða það er að minnsta kosti mitt plan. Takmarkið er að hlaupa alla 10 kílómetrana, en í versta falli labba ég bara, það nær þá bara ekki lengra. Gekk hræðilega síðast þegar ég fór út að hlaupa, alltof heitt og sveitt. Mental note: vera eins fáklædd í hlaupinu og blyðgunarkennd leyfir...

"Mamma mannstu þegar ég prumpaði framan í þig?"
"Jahá, ég gleymi því sko aldrei!"
"Jú þegar þú verður komin á gleymideildina á elliheimilinu, þá muntu gleyma því!"

Legoland in action

2007-08-13T22:08:00.000+02:00

Varð bara að láta þessa fylgja með, tekin í svakalegasta tækinu í Legoland. Bendi á mismikil viðbrögð farþeganna í vagninum, við Sölvi erum dauðhrædd en skemmtum okkur þó, Kötlu finnst bara gaman, en amman er á svipinn eins og hún sé á leið á aðalfund félags bókasafnsfræðinga. Gaf samt þá skýringu eftirá að hún hefði einfaldlega lamast af skelfingu og verið ófær um svipbrigði!

Hitt og þetta

2007-08-09T11:58:00.000+02:00

Það er afar ljúft að vera í sumarfríi, ekki hægt að segja annað. Svaf til 11 í morgun, man ekki hvenær ég svaf svona lengi síðast. Var reyndar á tangókvöldi fram á nótt í gær (já þið heyrðuð rétt, tangókvöldi!) með Gunnu ásamt systur hennar og mági sem eru forfallnir tangódansarar. Við vorum einungis komnar til að horfa á og dást að hinum þrælflinku dönsurum, alls ekki til að dansa sjálfar enda held ég að ég tali fyrir hönd okkar vinkvennanna beggja þegar ég segi að hæfileikar okkar liggi annars staðar en í að dansa tangó. Þónokkuð mikið af myndarmönnum á svæðinu en ég þorði ekki svo mikið sem að líta í áttina til þeirra af einskærrum ótta við að vera boðið upp. Gunna slapp ekki svo vel, þrátt fyrir að hafa forðast allan augnkontakt eins og heitan eldinn og þar að auki verið komin úr skónum kom aðvífandi maður í bakarabuxum (gengur framvegis undir nafninu Bakaradrengurinn) og dró hana með harmkvælum út á dansgólfið. Ég keyrði svo heim í nótt í 22 stiga hita og svarta þoku, sá varla fram fyrir bílinn og var næstum búin að missa af Uppsala því ég sá ekki skiltin og engin ljós frá sjálfri borginni. Frekar óhugnarlegt.

Sölva gengur vel með lesturinn, las reyndar sjampó í staðinn fyrir lím áðan, greinilega stundum verið að reyna að giska þótt ég kjósi að kalla það sjálfsbjargarviðleitni. Talandi um lestur þá er Katla ekki viðræðuhæf þessa dagana, liggur bara og les Harry Potter frá morgni til kvölds. Ómögulegt að ná sambandi við hana nema að maður fyrir algjöra tilviljun hitti á kaflaskipti eða greinarskil. Í dag kláraði hún bók númer 5 sem er algjört afrek að mínu mati, að minnsta kosti gafst bókaormurinn móðir hennar upp á þeirri bók sökum lengdar, minnir reyndar að ég hafi klárað hana fyrir rest en gæti ekki þótt líf mitt lægi við sagt um hvað hún var.

Við erum komin frá Legoland sem var mjög skemmtilegur garður í alla staði, greinilega verið lögð áhersla á skemmtanagildi garðsins síðan ég var þarna síðast árið 1978, hellingur af rússibönum og öðrum gleðitækjum. Börnin skemmtu sér auðvitað konunglega og mamman og amman ekki síður.

Katla með HC Anderssen sem tók á móti okkur við innganginn.

Það má ekki gleyma því að hvíla sig. Voguðum okkur meira að segja inn í ljónabúrið...

Og svo ein að lokum af okkur Lindu einhvers staðar á Laugaveginum, get því miður ekki staðsett okkur nánar en það. Mér skilst að við séum næst að fara á Hvannadalshnjúk, set reyndar smá fyrirvara á það hvað mig varðar, veit ekki alveg hvort það sé "my thing" að traðka snjó uppámóti í 10 klukkutíma...

Sumar og sól

2007-08-05T16:30:00.000+02:00

Gott að vera komin heim aftur. Bragi kom með okkur út og mamma kom svo daginn eftir og við erum búin að hafa það afskaplega gott. Sölvi kaffærir frænda sínum og ömmu í spurningum: "Bragi, hvað er straumur mjór? Amma, hvað er stærsta engispretta sem þú hefur séð? Bragi, hvað er það sem er lífshættulegt og fer upp og niður? Gefstu upp? Það er tómatur í lyftu sem er með byssu sem sprautar tómatsósu!"
Hann er orðinn 7 ára drengurinn og ég er ekki frá því að hann hafi stækkað við það. Afinn kemur í lok mánaðarins og þá verður aðalverkefnið að kenna barninu að lesa. Reyndar stoppar hann ekki nema í 6 daga og þetta er ærið verkefni þannig að við erum aðeins byrjuð. Hann var mjög stoltur af sjálfum sér í gær eftir blaðsíðu dagsins, greip fullorðinsbók og byrjaði að leita að kunnuglegum orðum. Fann strax "og" og "á" en var alveg steinhissa og bit að það væri hvergi "ól" eða "mús". Greinilega ekki mikið varið í þessa bók. Sofnaði samt með hana í fanginu sæll á svip og fannst hann hafa lesið alvöru bók.
Ég er búin að jafna mig eftir gönguna og byrjuð að hlaupa aftur. Keypti mér í fríhöfninni ógisslega flott hlaupaúr (gat ekki verið minni kona en Þóra mágkona...) sem segir mér allt sem hugurinn girnist; hraða, vegalengd, tíma, púls og síðast en ekki síst brenndar kaloríur! Nú eru ekki nema 3 vikur í næstu hlaupakeppni sem er 10 km og fer fram 26. ágúst. Vona að úrið fína hjálpi mér í gegnum þetta. Hef hingað til hlaupið lengst 7,7 km....
Á morgun liggur leið okkar í Legoland, mjög spennandi, förum fljúgandi til að spara tíma og ferðaþreytu og gistum tvær nætur. Vonandi verður jafngott veður á Jótlandi eins og veðurspáin lofar hér um slóðir næstu tvo dagana, en annars gerir ekkert til þó rigni á okkur allan tímann því eins og alþjóð veit veldur sólin ótímabærri öldrun og krabbameini.

Laugavegurinn

2007-07-26T22:55:00.000+02:00

Hér á sér stað gjörningur mikill sem aldrei áður hefur verið framinn og er í eðli sínu andstæður uppruna sínum. Ég er með öðrum orðum að skrifa þessa færslu frá Íslandinu góða, en upphaflega átti þetta blogg að þjóna þeim tilgangi að færa fréttir af börnunum frá Svíþjóð, en er nú kominn út í það að færa fréttir af móðurinni frá Íslandi. Ekki má maður bregðast dyggum lesendum...

Hef ekki frá neinu merkilegu að segja nema afreki mínu á hálendi Íslands, skellti mér í göngu um Laugaveginn ásamt Lindu vinkonu og fleira góðu fólki. Frábær hópur, tekið vel á því og endað í blíðskaparveðri í Básum í Þórsmörk þar sem var grillað og haldið upp á sigurinn. Gengum yfir 70 km á þremur dögum, 25 fyrsta daginn, 27 annan daginn og 19 síðasta daginn. Nú gætu einhverjir besservisserar risið upp og bent mér á að Laugavegurinn sé einungis 54 km, en ég neyðist til að þagga niður í þeim og upplýsa um að gönguhópnum nægði engan veginn þessi hefðbundna leið, heldur voru farnir útúrdúrar hinir mestu, þannig að sumum þótti nóg um. Nefnum engin nöfn en viðkomandi getur sagt frá því sér til varnar að skófatnaðurinn var algerlega óviðunandi og til mikilla trafala, fer aldrei sjálfviljug í þessa skó aftur á ævinni! Hér má svo sjá allan þennan vaska hóp og göngudrottninguna Sigríði aðra frá vinstri í neðri röð.

Nú að lokum er gaman að segja frá því að fyrir nákvæmlega 7 árum síðan var ég með hríðir, glöggir menn geta þá eflaust reiknað út að elskulegur sonur minni eigi afmæli á morgun. Hér á Hólavöllum verður haldin veisla að vanda og ég er svo stálheppin að hoppukastalinn kemur um hádegi, þannig að ég get verið búin að hoppa frá mér ráð og rænu áður en lýðurinn birtist. Alltaf er maður að græða!

Ferðalög

2007-07-05T14:14:00.001+02:00

Samkvæmt áreiðanlegum heimildum (netinu...) virðist ég hafa komið til 9% landa á jörðinni og ég sé ekki betur en að þau einskorðist við aðeins 2 heimsálfur. Auðvitað skömm og hneisa að vissu leyti, en sé mig tilneydda til að benda á að á meðan sumir hafa þvælst um algjörlega ábyrgðarlausir um heiminn þveran og endilangan hef ég fætt og alið 2 börn og þar að auki helgað veiku fólki lífi mínu og bjargað mannslífum með annarri á meðan ég fletti ferðabæklingum með hinni. Það er ekki hægt að gera allt. Er það ekki verðugt markmið að hafa komið til Portúgal, Írlands og Belgíu fyrir fimmtugt? Þá er ég að minnsta kosti búin með Vestur-Evrópu.

Katla er komin heim úr Vindáshlíð, var afskaplega ánægð með dvölina, kynntist fullt af skemmtilegum stelpum og vann sér það helst til frægðar að sigra í broskeppni, var sem sagt með breiðasta brosið, hvorki meira né minna en 10 sentimetrar. Ég er auðvitað yfir mig stolt enda dettur mér ekki í hug neitt háleitara markmið í lífinu en að brosa breitt, því eins og alþjóð veit þá breytir bros dimmu í dagljós...

Barnseignarfríið á enda

2007-07-01T15:30:00.000+02:00

Þrátt fyrir að hafa nú búið í Svíaríki í 3 ár fyrir utan þessi 5 í æsku (22% ævi minnar samanlagt!), þá hefur mér ekki enn tekist að læra að setja upp samúðarsvip þegar maður heyrir af vinnufélögum sem "ganga inn í vegginn". Það sem ég hef komist næst því er þegar ég rak mig allharkalega með öxlina í vegginn í matsalnum um daginn, en í hugum Svía hefur hugtakið allt aðra merkingu, sem sagt að "brenna út". Í stuttu máli inniber þetta að maður getur ekki sinnt vinnunni og verður að vera í 100% veikindaleyfi, þar fyrir utan getur maður gert hvað sem er. Fyrir mér hljómar þetta svona: ég er ekki þunglynd en mér finnst leiðinlegt í vinnunni og vil frekar vera í veikindaleyfi. Ég er kannski fullgróf, en hvað er að þessu liði? Nýjasta dæmið er sjúkraþjálfarinn á deildinni sem gekk í vegginn um daginn, þegar þetta var tilkynnt hölluðu allir undir flatt og voru agalega leiðir nema ég sem fór að flissa í hljóði. Formaður húsfélagsins hérna í götunni hjá mér er einmitt útbrunnin, sem hentar henni ábyggilega mjög vel því þá hefur hún tíma til að vera í garðinum 7 klukkustundir á dag á milli þess sem hún stýrir húsfélaginu með harðri hendi og er með nefið ofan í hvers manns koppi á meðan ég vinn myrkranna á milli fyrir bótunum hennar. Frábært fyrirkomulag!
En svo að ég snúi mér að jákvæðara hjali þá get ég sagt frá hinum stórkostlegu tónleikum með George Michael á föstudagskvöldið sem við stelpunar létum okkur auðvitað ekki vanta á. Við höfum öll elst alveg fáránlega lítið síðan 1985 þegar Wham var og hét, það er helst að Goggi kallinn sé kominn með smá bjórvömb enda kannski ekki við öðru að búast miðað við lífernið á honum. Hvað varðar kynhneigðina er þetta auðvitað hans ákvörðun í einu og öllu og verður að bera virðingu fyrir því, en það er ekki hægt að segja annað en að þar hafi góður biti farið í hundskjaft. Þetta voru í stuttu máli frábærir tónleikar og auðvitað rífandi stemmning, get ekki neitað því að það hríslaðist gæsahúð um mig alla frá toppi til táar þegar hann tók Careless Whisper.
Ég er sem sagt komin aftur út eftir vikudvöl á Íslandi, greinilegt að bófar og ræningjar skilja ekki dulmálið mitt því hér var allt á sínum stað, það er að segja sama óreiðan og venjulega. Tók næturflug frá Íslandi klukkan 1 um nótt, lenti klukkan 6 að staðartíma og fór beint í vinnuna. Á sínum tíma fannst mér þetta góð hugmynd, man ekki alveg hvaða hugsun lá þar að baki... Er á vakt í dag og líka í gær, enn sem komið er verið afspyrnu rólegt og nú eru einungis 14 tímar eftir. Katla er í Vindáshlíð í sumarbúðum þessa dagana, ég keyrði hana í rútuna áður en ég fór og stóð ekki alveg á sama þegar ég sá að hún var nánast sú eina sem var ekki með vinkonu með sér, ég hringdi svo alveg í öngum mínum daginn eftir, alveg sannfærð um að hún væri aðframkomin af leiðindum og heimþrá og örugglega lögð í einelti eða eitthvað þaðan af verra, fékk hins vegar allt önnur svör mér til mikillar undrunar; allt gengi eins og í sögu, þetta væri frábær hópur og greinilegt að þær kæmu frá góðum heimilum! Mikið er ég fegin að hún er ekki með einhverjum fátæklingum eða godforbid stúlkubörnum úr brotnum fjölskyldum...

Hæ hó jibbí jei

2007-06-17T22:38:00.000+02:00

Fór lítið fyrir hátíðarhöldum á þessum bæ. Hér var dæmigert 17. júní veður, rigndi meira og minna allan daginn og endaði með því að við skrópuðum í íslendingagrillið á vegum Íslendingafélagsins, veit að það er ekki til fyrirmyndar, en grill og Hlaupa í skarðið missir einhvern veginn sjarmann í rigningu. Við Sölvi fórum í staðinn í grill til Örnu og Einars Gunnars og var guði sé lof borðað innandyra, Katla fór hins vegar í afmæli með Hawaii-þema til Guðrúnar Söru.
Ég er komin í tveggja vikna frí og þótt undarlegt megi virðast er það barnseignarfrí. Hálf kjánalegt að segja frá þessu þegar barnið sem um ræðir vinnur mig í sjómann og nær mér upp að geirvörtum (hér vil ég strax leiðrétta misskilning sem gæti ef til vill átt sér stað, mætti halda að hann væri ekkert sérlega hávaxinn og brjóstin á mér þar af leiðandi mjög sigin, en staðreyndin er fjarri lagi, hann er hæstur í sínum bekk og þar af leiðandi.... well, you do the math!)
Er sem sagt búin að vera í fríi síðan á fimmtudaginn og mikið óskaplega venst það vel. Verst hvað börnin í hverfinu eru búin að vera mikið heima þessa dagana, í samanburði við þau er ég mjög óspennandi að mér skilst. Erum samt búin að fara á Naturhistoriska museet í Stokkhólmi sem er svakalega skemmtilegt safn. Við keyrðum sem sagt alla leið þangað en þegar við stóðum í röðinni og ætluðum að kaupa miða kom í ljós að veski móðurinnar var í annarri tösku sem hékk alsaklaus á snaga á Herrhagsvägen 266. Við vorum öll hins vegar algjörlega innstillt á að fara á þetta safn og nákvæmlega þennan dag, þannig að það var ekki um annað að ræða en að sækja veskið. Man ekki eftir að hafa keyrt tvisvar til Stokkhólms sama daginn áður.
Fleira spennandi höfum við afrekað. Í gær fórum við á útivistarsvæði sem heitir Fjällnora, vorum reyndar ekki með sundföt sem voru mikil mistök í frábæru veðri, fórum þá bara í gönguferð í ævintýraleit og fundum hvorki meira né minna en nektarströnd! Krökkunum leist samt ekkert á að baða sig þar...
Nú svo fer auðvitað að styttast í Íslandsferð hjá okkur öllum, einhver sagði mér að maður ætti að aldrei að skrifa á bloggið hvenær maður færi í burtu því þá væri fritt fram fyrir þjófa og ræningja, en ég held að bófarnir hér um kring skilji ekki íslensku. Til öryggis skrifa ég samt dulmál: Komum á næstkomandi degi sem rímar við sviðkrikulegi og ég verð í kvaðratrótina af 49 daga en börnin í mmif eða xes vikur. Ef ykkur þykir vænt um mig skuluð þið brenna tölvuna að lestri loknum, þá er ég alveg örugg. Hlakka til að sjá ykkur öll!

Saga úr raunveruleikanum

2007-06-07T23:03:00.000+02:00

Sölvi kom hlaupandi til mín í ofboði í dag: "Mamma, mamma! Sturtu! Strax!" Mér dauðbrá, hélt að einkasonurinn hefði hlotið 3ja stigs bruna og þyrfti kælingu án tafar en annað kom á daginn. "Sko ég var út í skógi og var svo svakalega mál að pissa en svo fór bara allt á mig!" Og þá vorum við ekki bara að tala um að stuttbuxurnar og bolurinn væri blautt heldur hafði hann pissað framan í sig og meira að segja í hárið á sjálfum sér!!! Hann fékk ósk sína um instant sturtu uppfyllta....

"Sverige gjorde fiskpuré av Island!"

2007-06-06T22:40:00.000+02:00

"Island mosades på Råsunda!", "Sverige slaktade Island!" Lauslegar þýðingar til glöggvunar: fiskpuré = fiskistappa, mosades = voru stappaðir, slaktade = slátruðu, held ég þurfi ekki að halda áfram, mig grunar að þið skiljið innihaldið. Verð eiginlega að viðurkenna að einstaka sinnum væri gaman að tilheyra þjóð sem ætti einhverja möguleika á árangri á alþjóðavettvangi og þyrfti ekki að lesa slíkar fyrirsagnir um sig í blöðunum. Ekki skemmtilegt. Gæti farið svo að maður þyrfti að sjúkskrifa sig í nokkra daga, varla hægt að láta sjá sig eftir þessa niðurlægingu!

Nú en að öðru leyti var þetta afar góður dagur enda þjóðhátíðardagur Svía, og mikið óskaplega er indælt að fá frídag í miðri viku. Eyddum deginum að miklu leyti í skerjagarðinum á snekkjunni í bongóblíðu (eins og er reyndar búið að vera alla síðustu daga), stoppuðum á lítilli strönd og létum fara vel um okkur þar áður en haldið var heim á leið. Læt fylgja með nokkrar myndir frá þessum frábæra degi.

Hér má sjá skvísurnar um borð, sumar óléttar og geislandi og aðrar bara geislandi. Skipstjórinn athugar áhyggjufullur hvað tímanum líður á úrinu mínu....

Börnin fengu að sitja framan á bátnum þegar ekki var siglt á rúmsjó og mæltist það mjög vel fyrir. Katla, Katla, Eyrún, Sölvi og Guðrún Sara.

Fruss og miklar öldur, þá er gaman að lifa!

Stýrimaðurinn gefur sér augnablik til að líta upp frá stýrinu og horfa ábyrgðarfullur í myndavélina.

Um síðustu helgi fór ég á geggjaða tónleika með Antony and the Johnsons ásamt nokkrum úr vinahópnum, hópferð í Dalhalla sem er ótrúlega flottur staður, dáldið eins og Kerið bara stærra, vatn neðst og sviðið út í vatninu, síðan búið að byggja áhorfendapalla upp í hallann. Alveg frábærir tónleikar í alla staði!

Sölvi á heimleiðinni áðan við Guðrúnu Söru: "Afi minn sko, hann vinnur við að fljúga til mismunandi landa og fara á fundi! Það er vinnan hans og þegar hann kemur til okkar, þá fer hann í vinnuna!"

Þetta tókst!

2007-05-31T22:14:00.000+02:00

Geri mér algjörlega grein fyrir að allmörgum og jafnvel flestum mun ekki þykja þetta merkilegur árangur eða neitt til að hreykja sér af, en ég vil biðja ykkur um að taka tillit til þess að ég hef aldrei getað hlaupið nokkurn skapaðan hlut og að hlaupa 5 km á undir 30 mín er stórkostlegur árangur fyrir mig persónulega. Á von á því að fá blómvendi og heillaskeyti úr öllum heimshornum vegna árangursins....

Og ekki má gleyma klappstýrunum, greinilega mjög sáttar við eigin frammistöðu og ekki síður glæsilegan árangur mæðranna.

Hér má sjá þreyttar en sáttar hlaupadrottningar í lok hlaups, með stórglæsilega verðlaunapeninga um hálsinn sem gerðu þetta allt algjörlega þess virði!

Að hlaupa á sig

2007-05-30T22:08:00.000+02:00

Kristín Björg stórfrænka með meiru fór fyrir viku síðan, skil ekki alveg hvað hún stoppaði stutt, ætlaði að vera í 6 vikur en svo var hún bara í nokkra daga, eða hvað....? Það var allavegana óheyrilega fljótt að líða. Síðustu helgina hennar kom mamma líka og við skelltum okkur öll í Kolmården, sem er heljarinnar dýragarður með öllu tilheyrandi; höfrungasýningu, safarígarði og tropikarium húsi. Vorum 2 daga og skemmtum okkur auðvitað konunglega!

Hjálpi mér allir heilagir, hlaupið góða er á morgun! Nú eru góð ráð dýr. Get því miður ekki bakkað út úr þessu því aðal keppinautar okkar Gullu, þær Gunna og Guðrún, eru að koma frá höfuðborginni til að taka þátt í þessu með okkur, verð að sýna hvað í mér býr. Verst að við erum báðar að drepast í öðru hnénu, erum eins og farlama gamalmenni. Ég fór á ráðstefnu í Malmö í síðustu viku sem var svo sem ekki í frásögu færandi, nema hvað að ég ákvað að drífa mig út að hlaupa (tek það fram, að á meðan lágu flestir flatir og annað hvort sváfu úr sér eftir kvöldið áður eða hvíldu sig fyrir komandi kvöld), var agalega ánægð með mig þar sem ég sveif léttilega eftir götum Málmeyjar, leið eins og ég væri komin til útlanda. Sælan tók þó fljótt enda þegar ég flaug allt í einu yfir gangstéttina þvera og endilanga og lenti fremur harkalega hinum megin, þessir útlendingar þarna fyrir sunnan kunna augljóslega ekki að leggja gangstéttarhellur! Dröslaðist þó á lappir, þurrkaði blóðið af ipodinum og skakklappaðist áfram. Útvegaði mér viðeigandi umbúðir og skellti mér svo í galadinner með blóðugt hné og olnboga, og þumal sem var algjörlega gagnslaus, þurfti að halda á gafflinum á milli vísifingurs og löngutangar. Þetta hefur þó allt saman sigið í rétta átt síðan, nema hnéð sem mig grunar að ætli að gera mér lífið leitt á morgun, hef ekkert getað hlaupið síðan þetta var og óttast að árangurinn sé farinn veg allrar veraldar, en til hvers var undralyfið Voltaren fundið upp nema fyrir svona krísur! Fer nú ekki að klikka á þessu eftir allt saman og er komin með sérstakan keppnislista í ipodinn með lögum sem gulltryggja hámarksárangur. Skal fúslega viðurkenna að það er mjög mikill eigthies-keimur af honum og fer ekki mikið fyrir indie, en það er nú bara þannig að sum lög er betra að hlaupa við en önnur.

Byrjum með góðu upbeati til að komast í gegnum þvöguna í byrjun:
1. 9 to 5 - Dolly Parton

Nú er bara gleði enda mjög líklega komin í fremstu röð:

2. For once in my life - Stevie Wonder

Aðeins farin að þreytast, þungur taktur og undursamleg rödd Stebba Hilmars er allt sem þarf:

3. Sódóma - Sálin hans Jóns míns

4. Take on me - Aha

5. Eye of the tiger - Survivor

6. Walking on sunshine - Katarina and the waves

7. It´s raining men - The weather girls

8. The final countdown - Europe

Og svo að lokum elskurnar sem ætla að sjá til þess að ég komist í mark á mettíma:

9. Sísí fríkar út - Grýlurnar

10. Holding out for a hero - Bonnie Tyler

Þetta getur ekki klikkað!

Rapport á morgun... kannski....

Smáauglýsing

2007-05-14T22:12:00.000+02:00

Góðhjörtuð og gullfalleg þriggja manna fjölskylda búsett í Svíaríki óskar eftir að kynnast einstaklingi sem býr yfir kunnáttu til að brjótast inn í ipod eftir að heimasætan ákvað að setja kóða á tækið góða og gleyma síðan númeraröðinni. Börn engin fyrirstaða.

Samtal móður og sonar
M: "Nú VERÐUR þú að fara að sofa, þú ert að fara í leikhús á morgun og þú munt sofna í leikhúsinu ef þú ferð ekki að sofa strax!"
S: "Og hvað með það? Ég hef aldrei prófað að sofna í leikhúsi, kannski á ég eftir að sofa mjög vel og dreyma frábæran draum!"
M: "Ohh, þú ert svo vitlaus..."
S: "Er ég vitlaus, ha? Veist þú hvað þrír plús þrír er? Það veit ég, það er sex!"
Maður á auðvitað engin svör við svona rökum....

Helgarplön

2007-05-11T00:07:00.000+02:00

Það fer nú að verða fullþreytandi þetta samsæri gegn íslendingum ár eftir ár, aumingja Eiki! Við látum samt ekki deigan síga og höldum bara með frændum okkar og persónulegum gestgjöfum þessi árin, svíar keppa með hinni margrómuðu glamrokkhljómsveit The Ark og munum við fylgjast spennt með. Búið að bjóða okkur í Eurovision/kosninga partý á morgun, mæting klukkan fjögur hvorki meira né minna og húsráðendur eru aðeins með eitt lítið sjónvarp sem er í litlu skoti niðrí kjallara og er ekki hægt að færa, mun að öllum líkindum fara lítið fyrir söngvakeppnisglápi, neyðumst því víst til að umgangast í staðinn...

Við Gulla ætlum eitthvað út í kvöld.
Plan A er að fara á einhvern hipp og kúl skemmtistað að skoða sænsku strákana. Gulla gæti lokkað þá til okkar með sínu suðræna útliti, ómótstæðilegu brosi og dökkum seiðandi augum, síðan þegar þeir eru komnir allt í kringum okkur þá heilla ég þá upp úr skónum með hnyttnum tilsvörum og áhugaverðum frásögnum af ævintýralegu lífi mínu sem skurðlæknir. Yeah right....
Plan B er að fara í bíó...

Vér mótmælum!

2007-05-03T11:58:00.000+02:00

Búin að skila framtalinu fyrir árið 2006. Þar sem ég stóð í einhverri drive-in röð til að geta skilað (að sjálfsögðu á síðustu stundu, annars væri ekkert gaman að þessu) fékk ég allt í einu mjög sterklega á tilfinninguna að það væri verið að hafa mig að fífli. Það þarf enginn að segja mér að "Stóri Bróðir" viti ekki nákvæmlega hvað ég hef haft fyrir stafni síðasta árið, hvort ég er búin að vera í stórkostlegum fasteignaviðskiptum eða byggt við húsið mitt. Starfsfólk skattstjóra skemmtir sér örugglega konunglega og skálar í kampavíni fyrir þessum vitleysingum sem sitja sveittir við að fylla inn í einhverja dálka eftir kúnstarinnar reglum. Ég læt ekki hafa mig að athlægi lengur, ég er hætt að taka þátt í þessu rugli! Eða kannski held ég bara áfram að sýna andstöðu mína með því að skila á miðnætti síðasta skiladaginn, það er gott á þetta pakk!
Ekki komið neitt plan fyrir helgina. Við kvenmennirnir verðum að finna okkur eitthvað stelpulegt að gera því eini karlmaður heimilisins er á leið í helgarferð til Íslands. Og til að kóróna þetta allt saman er stuðningsfjölskyldan á leið til London, hvað eigum við eiginlega af okkur að gera? Var ég ekki annars búin að segja frá stuðningsfjölskyldunni? Það var þannig að Guðrún Sara var að segja mömmu sinni frá einhverri stelpu í bekknum þeirra sem færi stundum til stuðningsfjölskyldu og spurði í kjölfarið hvað það væri eiginlega. "Jú", svaraði Gulla, "sko það er þannig að mamma hennar Emmu er ein með börnin og svo vinnur hún svo mikið og til að það verði auðveldara fer Emma stundum til annarrar fjölskyldu." "Jááá, ég skil.... erum við þá svona stuðningsfjölskylda fyrir Kötlu og Sölva?" Er aðeins farin að geta brosað út í annað út af þessu, en fannst þetta sko alls ekki fyndið fyrst!

Apríl brátt á enda

2007-04-30T17:00:00.000+02:00

Já, það er óhætt að halda því fram að fólk breytist með árunum, eða ég vona það að minnsta kosti. Þarna erum við systurnar á góðum degi, líklega á fermingardegi Magga bróður árið 1991.
Vil benda fólki á teljarann sem er kominn í vinstra hornið, bið ykkur að athuga að geðheilsa mín verður í húfi ef í ljós kemur að það eru bara ég sjálf og Sessa frænka sem skoðum þessa síðu... Er ekki alveg sannfærð um skynsemi þessarar ákvörðunar að setja inn teljara, en það þýðir ekki annað en að horfast í augu við raunveruleikann!

Það er aftur kominn gangur í hlaupin (hmm... ákveðin mótsögn í þessari setningu), hnéð komið í lag og við erum búnar að ná fyrsta takmarkinu, meira að segja mánuði á undan áætlun! Fyrsta hlaupið sem stendur til að taka þátt í er nefninlega 31. maí og er 5 km langt, takmarkið var að hlaupa það á 30 mínútum. Fórum 5 km á 30 mín og 6 sek um daginn og ég held að ég sé ekki að segja of mikið þótt ég haldi því fram að við munum ná að bæta okkur um 6 sekúndur á mánuði.

Börnin skottast hins vegar um allt á línuskautunum ásamt öðrum krökkum í hverfinu og eru orðin ansi klár, hvort á sinn hátt. Katla skautar áfram varfærnislega og af tígulleik en bróðir hennar djöflast áfram hálf hlaupandi á skautunum, móður og másandi. Við systurnar fórum til Stokkhólms á laugardagskvöldið og börnin gistu hjá Gullu sem sagðist hafa vaknað klukkan 7 morgunin eftir við að það stóð einhver við rúmið og starði á hana, þar var mættur Sölvi spræki, búinn að klæða sig og beið bara eftir að einhver vaknaði!

Sölvi: "Mamma, ég vil fara í Næstu Verslun!"
Mamma: "Ha?!!"
Sölvi: "Já, þú veist þar sem allt dótið fæst."
Mamma: "Um hvaða búð ertu að tala, Sölvi minn?"
Sölvi: "Í auglýsingunum segja þeir alltaf - Fæst í næstu verslun!"

Sumar og sól

2007-04-20T10:20:00.000+02:00

Gleðilegt sumar allihopa!
Reyndar varð mér um og ó í morgun þegar ég dró frá svefnherbergisglugganum og sá mér til mikillar undrunar snjókorn falla mjúklega til jarðar... Og í gær voru veðurguðirnir líka í stríðnisskapi á sjálfan sumardaginn fyrsta; úrhellisrigning, þrumur og eldingar og á tímabili meira að segja haglél! Allir nema Katla drifu sig í bíó enda ekki hægt að vera úti í þessu ofsaveðri, við Sölvi fórum á Mr Bean (sem er stórkostlega fyndinn þegar maður er 6 ára...) og KBS á rómantíska gamanmynd. Þegar ég var að leggja bílnum og undirbúa mig andlega fyrir að stökkva út í hellidembuna tók ég ekki eftir því að aftan að bílnum kom hjólandi stelpa á fullri ferð. Í þann mun sem ég svipti upp hurðinni hjólaði hún beint á hana, flaug af hjólinu og kútveltist á rennandi blautu malbikinu. Ég fékk auðvitað hland fyrir hjartað og skundaði til hennar á meðan ég í skyndi reyndi að rifja upp helstu atriði skyndihjálpar (A-airway, B-breathing, C-circulation, D-hmm...voru það ekki einhver lyf?)) en hún stóð á fætur eins og ekkert hefði í skorist, baðst innilega afsökunar og hjólaði svo gegndrepa áfram. Hjúkk...
Katla fór hins vegar í bekkjarpartý á meðan og skemmti sér konunglega, sagðist hafa dansað við að minnsta kosti 6 stráka og boðið þeim öllum upp sjálf. "Haha, systir mín er komin með kærasta!" hrópaði karlmaðurinn á heimilinu en sjálf vildi diskódísin ekki viðurkenna neitt.
Börnin fengu línuskauta í sumargjöf og voru óskaplega ánægð, þeystust á þeim fram og tilbaka um götuna, ég tók ákvörðun á þeirri stundu um að grafa upp mína línuskauta og fara á þá í fyrsta skipti í 5 ár, sjáum til hvernig það gengur.
Hlaupaátakið hefur orðið fyrir smávægilegu áfalli. Frú Guðlaug hlaupadrottning með meiru er að drepast í hnénu og hefur þetta leitt til þess að ég hef ekki heldur farið út að hlaupa í vikunni. Hins vegar höfum við fram að þessu tekið gífurlegum framförum og vart átt orð til að lýsa ánægju okkar með þetta allt saman. Erum komnar í sms-hlaupahóp með Gunnu og Guðrúnu í Stokkhólmi sem gengur út á það að senda sms með árangri eftir hvert skipti sem hlaupið er. Hef þær samt grunaðar um svindl, þær hlaupa alltaf svo langt og eru aldrei þreyttar samkvæmt skeytasendingunum, hins vegar erum við Gulla ekkert nema heiðarleikinn uppmálaður og greinum skilmerkilega frá hverju spori...
Kristín Björg stendur sig eins og hetja við barnapössun og þrif, Sölvi sagðist ætla að kenna henni sænsku en komst svo að því að hún kunni jafn mikið og hann ("Kristín Björg, þetta er bil. Bil. Og þetta er mjölk. Mjölk.") Í gær var ég svo að lesa einhverja uppskrift og spurði hana hvort hún vissi hvað þistilhjörtu væru á sænsku og þegar því var svarað neitandi heyrðist innan úr stofu: "Sko! Ég vissi að þú kynnir ekki allt á sænsku!"

Leiðarvísir um súkkulaðióbeit Sigríðar

2007-04-11T12:51:00.000+02:00

Því var haldið fram við mig um helgina að það merkilegasta við mig sé að ég borði ekki súkkulaði. Á legsteininum mínum mun að öllum líkindum standa:

Hér hvílir Sigríður Sveinsdóttir

Henni fannst súkkulaði vont

Mun eyða afgangi ævi minnar í að reyna að afreka eitthvað annað og merkilegra svo að mér verði ekki bara minnst fyrir þessa skynsemisákvörðun mína í æsku að vilja ekki súkkulaði. Hef reyndar aldrei þjáðst vegna þessa "karaktergalla" en viðurkenni þó að það geti verið hvimleitt að reyna að koma fólki í skilning um hvað ég borða því einhverra hluta vegna hefur fólki í kringum mig gengið erfiðlega að skilja þetta. Sé í hendi mér kjörinn vettvang til þess hér á alheimsnetinu og hérna kemur listinn í eitt skipti fyrir öll:

1) ég borða ekki hreint súkkulaði

2) get borðað nammi með súkkulaði ef hlutfall súkkulaðis er ekki of hátt

3) finnst súkkulaðikaka mjög góð

4) kakó er allt í lagi, myndi þó aldrei panta mér það á veitingastað nema ég væri aðframkomin af kulda (drekk nefninlega ekki kaffi en það er önnur saga...)

5) uppáhaldsnammið mitt er kúlusúkk og Prins Póló í gömlu umbúðunum, til útskýringar vísa ég í lið 2)

Og þar hafið þið það og getið hætt að bjóða mér einhvern óþverra!

Börnin voru á Íslandi um páskana og eru reyndar enn. Þessi mynd er tekin á páskadag þegar öll barnabörnin voru samankomin hjá ömmu og afa á Hólavöllum, greinilega fagnaðarfundur!

Í dag kemur afinn hins vegar hingað og ekki nóg með það heldur er ofurfrænkan Kristín B. Sveinsdóttir um það bil að lenda og ætlar að heiðra okkur með nærveru sinni í hvorki meira né minna en 1 mánuð og 11 daga! Mikið óskaplega lofar sá tími góðu.

Við kvöldverðarborðið

2007-04-04T08:37:00.000+02:00

Sölvi: Mamma, í dag vorum við strákarnir að borða maura!
Mamma: Sölvi!! Þú mátt það alls ekki!!!
Sölvi: Ókei mamma, þú mátt velja hvort ég hætti að borða maura eða hor...
Mamma: Hmmm.... þá vil ég að þú hættir að borða hor!
Mamma: En ætlarðu samt ekki að hætta að borða maura líka?
Sölvi: Jú, þeir eru svo súrir!

Á skíðum skemmti ég mér trallalala....

2007-03-28T10:05:00.000+02:00

Sjúbb sjúbb... mikið óskaplega er gaman á skíðum! Hin árlega skíðaferð var farin í síðustu viku og var afskaplega vel lukkuð í alla staði. Ég brunaði með börnin tvö og eitt að auki (fengum Guðrúnu Söru að láni þessa viku) upp í Idre Fjäll og þar kom saman mjög svo góður hópur af fólki, samtals 9 fullorðnir og 11 börn. Vaknað snemma og borðað af morgunverðarhlaðborði, drifið sig út í brekkurnar fram að lokun, gufan í stöðugri notkun eftir það, ljúffengur matur sem við skiptumst á að elda, spjall og kósíheit par excellans fram eftir kvöldi. Held ég verði að segja að þetta gerist ekki betra! Í ár var ný fjölskylda tekin inn í hópinn til reynslu og stóðu þau sig afar vel enda samanstendur þessi mæta fjölskylda af 3 vel uppöldum börnum, fyrirmyndar húsmóður og ofvirkum heimilisföður. Þó eigi reyndar eftir að telja atkvæðin þá grunar mig að þau hafi staðist prófið og verði boðin velkomin að ári (en Dísa, þá viljum við aftur fá heitar pönnukökur á morgnana, kampavín í gufuna og að Ásgeir skelli sér með öll börnin í sund á meðan hinir leggja sig...)
Börnin voru svakalega ánægð, fóru öll í skíðaskóla og tóku heilmiklum framförum. Stelpurnar fengu að vera mikið einar tvær að renna sér og fannst það mjög mikið sport, voru meðal annars í svörtum brekkum (erfiðustu!). Við Sölvi héldum okkur að mestu leyti fjarri svörtu brekkunum, en stunduðum þessar rauðu grimmt, hann er algjörlega óhræddur og tæknin hans er að láta sig bara gossa!
Eftir frábæra ferð var ekki síðra að koma heim því vorið er komið til Uppsala. Ég vil minna á að það er ennþá mars mánuður, en í gær þegar ég kom heim úr vinnunni voru 19 gráður á mælinum og börnin úti á hlírabolum. Samkvæmt áræðanlegum heimildum (hinum rótgróna og áreiðanlega prentmiðli Aftonbladet) er vorið komið til að vera. Ég trúi auðvitað öllu sem ég les og heima hjá okkur er því búið að pakka vetrarfötunum, þvotturinn kominn út á snúrur og húsfreyjan formlega byrjuð að hjóla í vinnuna. Yndislegt...

Afmælismæðgur

2007-03-14T21:57:00.000+01:00

Var ég teenage mother, eða hvernig getur staðið á því að ég, svona ungleg og spengileg, eigi 10 ára dóttur?!! Við mæðgurnar héldum uppá afmælin okkar með pompi og prakt um helgina, á föstudaginn var rautt afmæli hjá Kötlu þar sem 14 stykki af rauðklæddum stúlkum skemmtu sér hið besta og á laugardaginn var svo komið að hinni síungu móður og ekki var síður gaman þá. Afmælismæðgurnar vilja koma á framfæri ástarþökkum til allra fyrir kveðjur og gjafir sem þeim hafa borist á síðustu dögum!

Í dag átti svo heimasætan afmæli í raun og veru, við Sölvi læddumst á fætur fyrir allar aldir til að geta vakið hana með köku og söng, en það kom síðan í ljós að afmælisbarnið (sem er yfirleitt þreyttust allra á morgnana) var löngu vöknuð og lá glaðvakandi og beið óþreyjufull eftir okkur.
Þetta reyndist verða fullkominn dagur:
- ég var búin að taka mér frí, ahhhh... ljúft...
- frábært veður
- yndislegur hjólatúr
- súkkulaðikaka í öll mál
- drifið í vorverkunum; rakað, klippt og hreinsuð beð
- skordýraveiðitímabilið hófst formlega, Sölvi fann fullt af skordýrum við garðtiltektina og bjó til fjölskyldur hér og þar sem samanstóðu að mestu leyti af maríuhænum og ánamöðkum, mér fannst þetta fallegt og vel við hæfi í okkar nútímaþjóðfélagi þar sem samsettar fjölskyldur eru að verða normið
- tvöfaldur þáttur af Grey´s anatomy
- mynd af Kötlu í Mogganum í dag, auðvitað algjör tilviljun, en hrikalega gaman að hún skyldi birtast á afmælisdeginum hennar! Blaðsíða 40 everyone...

Látum svo fylgja með í lokin mynd sem náðist af froðuskrímslinu ógurlega!

Sönnun í myndaformi

2007-03-09T11:33:00.000+01:00

Hér birtist loks sönnun þess að ég hafi farið í skíðagönguna margumtöluðu, vil benda á hversu glaðhlakkaleg ég er og á þessari stundu var ég þó búin með 21 km. Mig minnti að þetta hefði verið erfiðara en myndin segir allt sem segja þarf; þetta var greinilega ekkert mál, kempan brosandi út að eyrum og tekur vel á því.

Næsta mál á dagskrá eru hlaup. Við Gulla ætlum að gerast hlaupadrottningar, búnar að fara einu sinni og vorum ákaflega stoltar, einnig búnar að sigta út hin ýmsu hlaup sem við ætlum að taka þátt í með hækkandi sól og sjáum fyrir okkur glæstan frama og jafnvel atvinnumennsku í langhlaupum.
Fyrir þá sem ekki vita betur gæti þetta virst sem einhvers konar aldurskrísa, maður er jú að verða hvorki meira né minna en 36 ára á morgun, en ég vísa því algjörlega á bug og kannast ekki við að vera í neinni krísu út af aldri, líður þvert á móti eins og ég sé 18 og eins og allir vita gæti ég í mesta lagi verið 22 ára útlitslega.
Börnin...? Já, allt gott að frétta af þeim!

Sigur!!!

2007-02-28T14:48:00.000+01:00

.... eða eitthvað í þá áttina... að minnsta kosti persónulegur sigur! Komst í mark og meira að segja á undir 4 klukkustundum sem ég var afar ánægð með. Ætla ekki að líkja þessu saman við að fæða börn, en þar fyrir utan held ég að þetta sé það erfiðasta sem ég hef gert um ævina. Mikið hrikalega var ég þreytt! Það var samt fljótt að gleymast í sigurvímunni og um leið og við vorum komnar upp í bústað og í gufu þá var farið að skipuleggja ferð að ári. Komumst að því að gönguskíði eru afbragð fyrir bæði líkama og sál, eða eins og Halla (sem by the way var 20 mínútum á undan okkur hinum í mark og verður framvegis hetjan okkar allra) orðaði svo snilldarlega: "Líkaminn er alveg undirlagður af hreyfingu!" Okkur láðist því miður að taka mikið af myndum en hér má sjá kvenhetjurnar Gullu, Ídu, Höllu og Bóel kampakátar rétt áður en lagt var í hann. Vorum ekki alveg jafn hressilegar í lok göngunnar en ótrúlega ánægðar með okkur!

Ég óttast....

2007-02-23T12:36:00.000+01:00

.... að ég sé bæði búin að mála mig út í horn og skjóta mig í fótinn.
Lexía dagsins: Ef maður fær jafn fáránlega hugmynd og að taka þátt í gönguskíðakeppni, verandi í lélegu líkamlegu formi og kunna ekki á gönguskíði, þá á maður ekki að segja neinum frá því fyrirfram og sérstaklega ekki opinbera það á veraldarvefnum! Í keppninni á morgun er hámarkstími 5 klukkustundir, ef maður nær því ekki er maður pikkaður upp með rútu og keyrður í mark. Það er auðvitað algjör niðurlæging og mun aldrei verða opinberað. Opinbera útgáfan er því nú þegar tilbúin; keppnin gekk eins og í sögu og tíminn vafalaust ágætur....
Börnin eru í vetrarfríi þessa vikuna og dvelja því á Íslandi í væntanlega góðu yfirlæti, koma á mánudaginn og geta dansað sigurdans með móður sinni eftir afrek helgarinnar...
Annars gengur lífið bara sinn vanagang hérna á lýtadeildinni. Ég er að taka þátt í alls kyns aðgerðum sem eru algjörlega nýjar fyrir mér svo sem búa til brjóst, flytja húð, lagfæra andlitsbrot, fjarlægja húðæxli og búa til geirvörtur. Hefur gengið nokkuð vel hingað til, að minnsta kosti enginn kvartað, nema reyndar einn kall sem var í aðgerð í staðdeyfingu um daginn og sagði í miðri aðgerð að lagið sem var í útvarpinu væri mjög vel við hæfi. Hann hefur greinilega verið mikill húmoristi, því lagið var "Det gör ont..."

Svíi í húð og hár!

2007-02-05T21:55:00.000+01:00

Ég held ég fari að flokkast sem slíkur; komin á gönguskíði, byrjuð í innebandy og var sofnuð klukkan hálftíu á laugardagskvöldið. Þetta er hinn dæmigerði Svíi, mætti kalla öðru nafni lúser....
Katla fór í partý til Guðrúnar Söru á föstudagskvöldið og var það sem Svíarnir kalla föräldrafritt. Við foreldrarnir hírðumst því saman; ég, Gulla, Össi og Gunnar eldri ásamt sonum okkar fjórum. Væsti reyndar ekki um okkur, ég bauð uppá sushi og húsnæði, Össi kom með gítarinn og söngbækurnar svo að úr varð hin besta skemmtun. Það var langt gengið á næsta dag þegar því partýi lauk og eyddi ég síðan afgangnum af nóttinni með þrjá karlmenn uppí hjá mér, hver öðrum myndarlegri; Sölvi, Þorri og Krissi litli sæti.
Á laugardaginn lögðum við svo land undir fót og skelltum okkur til heimsborgarinnar Örebro þar sem farið var í ævintýrabað og svo gist á hóteli um nóttina. Vorum afskaplega þreytt, rétt náðum að fylgjast með fyrstu undanúrslitakeppninni fyrir sænska Eurovision og um það leyti sem úrslitin voru kunn vorum við öll sofnuð. Hótelherbergið var því vel nýtt, mér reiknast til að samtals höfum við sofið 32 klukkustundir!

Skíðagönguraunir

2007-01-29T10:39:00.000+01:00

Börnin voru á Íslandi um helgina, smá skreppitúr til að knúsa pabba sinn og ýmislegt fleira skemmtilegt. Þau eru orðin svo sjóuð að fljúga ein, finnst þetta ekkert mál. Katla hafði víst fengið blóðnasir á leiðinni heim í gær en Sölvi hringdi bjöllunni og fékk aðstoð flugfreyju við að stöðva blóðbaðið hjá stórusystur.
Ég var sem sagt ein í kotinu um helgina og þótt það sé auðvitað alltaf hundleiðinlegt að vera einn þá fann ég óskaplega lítið fyrir því þar sem ég var nánast ekkert heima. Á fimmtudaginn fórum við Gulla í fyrstu alvöru skíðagönguna, tókum 7 kílómetra og vorum afar ánægðar með okkur. Ég dreif mig svo í bíó, fór ein... gæti við fyrstu sýn virst hálf brjóstumkennanlegt en vil benda á að þetta ber merki um andlegan þroska og styrk... Á föstudaginn var ég svo á síðustu vaktinni minni í bili, það er að segja bundinni vakt. Ég er sem sagt að skipta tímabundið um deild, verð á lýtadeildinni í 6 mánuði frá og með 1. febrúar og þar eru engar bundnar vaktir heldur bara bakvaktir. Þar að auki er ég ekki á neinni vakt í febrúar, veit ekki hvað ég á að gera við allan þennan aukatíma sem ég eignast, verð eiginlega að fá mér fleiri áhugamál... Nú svo á laugardaginn var afmælisboð með kvenlegum undirtóni hjá Gunnu, unaðslegur matur og afburða félagsskapur, ég gisti svo þar og pikkaði börnin upp á flugvellinum á leiðinni heim.
En aftur að gönguskíðunum. Ég er búin að komast að því að það þarf a.m.k. 5 ára háskólanám og þó nokkur endurmenntunarnámskeið til að skilja hvernig á að valla, það er að segja bera áburð undir skíðin. Svo þarf spannið að vera rétt miðað við þyngd, það get ég upplýst að þýðir hlutinn á skíðinu sem bognar upp og snertir ekki jörðina þegar maður stendur í báða fætur, á hins vegar að leggjast niður þegar maður stígur bara í annan fótinn. Get ekki skilið þetta öðruvísi en að það sé afar mikilvægt að maður haldi sömu þyngd og þegar skíðin voru keypt, annars fer allt til fjandans. Ég fór smá túr á laugardaginn og gekk hroðalega, rann aðallega afturbak (mér skilst að það sé ekki meiningin). Við Gulla fórum svo aftur á skíði í gær, gekk nokkuð vel fannst okkur þar til við áttuðum okkur á tímanum sem var afar slakur þrátt fyrir góða viðleitni. Er búin að fá loforð fyrir einkakennslu hjá einum sem vinnur hjá mér, held það veiti ekki af, við búum ekki yfir einu einasta snifsi af því sem kallast tækni og nú eru ekki nema tæpar 4 vikur til stefnu...

Loksins, loksins....

2007-01-22T22:41:00.000+01:00

...er snjórinn kominn! Við Gulla héldum uppá þennan merkisatburð með því að fjárfesta í gönguskíðum í gær. Gönguskíðakeppnin-sem-er-eftir-einungis-mánuð var farin að valda okkur afar miklum áhyggjum og í hvert sinn sem við hittumst var önnur hvor sem spurði: "Hvað eigum við að gera? Eigum við að hætta við?" En svo kyngdi niður snjó á laugardagskvöldið þar sem við sátum saman yfir kvöldmatnum og þá var ákveðið að fara í skíðainnkaup í býtið daginn eftir.
Mér sýndist sölumanninum ekki lítast á blikuna þegar Tvær úr Tungunum komu arkandi inn og sögðust aldrei hafa stigið á gönguskíði fyrr, en hins vegar vera að fara að taka þátt í 30 kílómetra langri keppni á gönguskíðum... Við fórum svo sigri hrósandi út með nýju græjurnar okkar og eftir að hafa skellt skíðunum á eldhúsborðið og borið á þau eftir kúnstarinnar reglum var komið að frumrauninni. Skakklöppuðumst út í skóg og renndum okkur fram og til baka ásamt sonum okkar, komumst að því að við vorum miklu betri en við áttum von á og mikið hrikalega var þetta gaman! Því miður er ég á vakt núna í kvöld, annars væri ég á skíðum núna, ekki spurning. Ég keypti líka gönguskíði fyrir Sölva og hann var hæst ánægður, djöflaðist á þeim út um allar trissur.
Iss... þetta Vasalopp verður pís of keik...
Sölvi fór í afmæli til bekkjarbróður síns í gær sem er svo sem ekki í frásögur færandi, nema hvað að afmælið byrjaði klukkan 9.45! Algjörir snillingar þessir Svíar, í hvaða landi öðru þarf maður að stilla vekjaraklukkuna á sunnudagsmorgni til að missa ekki af barnaafmæli?

Nú árið er liðið...

2007-01-09T12:59:00.000+01:00

Barasta komið 2007... hvernig endar þetta eiginlega? Í ellinni munu árin fljúga hjá á ofurhraða sem geitungur í vígahug eða kannski sem Fokker 50 í aðflugi.
Við erum sem sagt mætt aftur til leiks eftir 2ja vikna jólafrí á klakanum. Höfðum það afskaplega gott yfir jól og áramót við hefðbundnar athafnir svo sem borða, spila og hitta fólk. Hálffúlt að koma aftur í útlegðina hér en sem betur fer voru Gulla og Össi svo góð að bjóða okkur í mat strax um kvöldið og áttum við mjög náðugt kvöld með góðum mat, söng og gítarundirleik húsbóndans. Á sunnudaginn skelltum við okkur svo til höfuðborgarinnar, fórum á skautasýninguna Disney on Ice sem var afskaplega flott og skemmtileg, þaðan beint í mat til Gunnu og Didda sem var líka afskaplega flott og skemmtilegt.
Hér er ennþá sumarveður eða að minnsta kosti haustveður, bólar hvorki á frosti né snjó. Veit ekki hvernig fer með gönguskíðaferil húsmóðurinnar. Líkamsræktarátakið fyrir Vasagönguna stendur sem hæst; fór einu sinni út að hlaupa í fríinu og gafst upp eftir 17 mínútur, reyndi einu sinni að synda og gafst upp eftir 200 metra. Er farin að hallast að því að sú ákvörðun að splæsa í forfallagjald þegar ég borgaði þátttökugjaldið hafi verið afar skynsamleg...
Það er allt í rugli eftir fríið hjá okkur, greinilegt að fólk hefur ekki verið að vakna klukkan 7 og fara í rúmið klukkan 21 í jólafríinu. Í gær sofnaði Sölvi á eldhússtól klukkan 17.45 og svaf til 21.30 (sjá mynd!), vaknaði þá eldhress og vakti í fleiri klukkutíma, fleiri en ég kæri mig að rifja upp. Katla sofnaði hins vegar á réttum tíma en vaknaði klukkan 22.30 og hélt það væri morgun, held hún hafi ætlað að drífa sig í skólann. Meira ruglið...
Hef sjaldan fengið jafn mörg komment eins og við síðustu færslu, það er greinilegt að ég verð að setja reglulega inn myndir af mér við hin ýmsu störf, næst er ég að spá í að hafa myndaseríuna Dr. Sigríður stöðvar óstöðvandi nefblæðingu. Ahh... blóð út um allt, hvað er dásamlegra?

Vikan í máli og myndum

2006-12-16T15:26:00.000+01:00

Sölvi í hlutverki jólasveins á Lúsíuhátíðinni ásamt Þorra og Gunnari Birni

Katla í hlutverki Jósefs

Sigga leikur skurðlækni

10 dagar til jóla!

2006-12-14T23:21:00.000+01:00

Í dag hefði afi Magnús orðið 88 ára. Hann kenndi mér margt og mikið, til dæmis að það eru ekki alltaf jólin.... Þessi mynd er tekin á mikilli örlagastundu í mínu lífi þegar það varð mér ljóst með mikilli undrun að ég myndi ekki alltaf vinna í Ólsen Ólsen!
Í vikunni voru amman og afinn hérna, eða afmælisafinn eins og hann var kallaður, átti nefninlega afmæli á meðan dvölinni stóð. Ósköp notalegt að hafa þau eins og ávallt.
Í gær var Lucia, hátíð í skólanum hjá Sölva þar sem hann var í hlutverki jólasveins, og um kvöldið voru kórtónleikar hjá Kötlu. Hún var með burðarhlutverk í helgileiknum, lék Jósef (sem mér hefur alltaf fundist vanmetinn!) og söng einsöng af miklum tilþrifum, var langbest (kalt og hlutlaust mat).
Ég var að koma af tónleikum með Bo Kaspers Orkester sem er uppáhalds sænska hljómsveitin mín og þeir voru frábærir! Stórfenglegir tónleikar. Svíarnir misstu sig meira að segja; klöppuðu og stöppuðu, blístruðu og kölluðu hljómsveitina fram á svið tvisvar sinnum, og stóðu meira að segja upp í lokin og dilluðu sér, mjög ósænskt allt saman!

Fyrsta helgin í aðventu

2006-12-04T22:59:00.000+01:00

Hér má sjá hluta af afrakstri helgarinnar, vil taka það fram að bakaradrengurinn var ekki nakinn við baksturinn, var hins vegar búinn að klína grænu skreytingarefni í öll fötin sín og var rekinn úr.
Þetta var nú aldeilis ekki það eina sem var bakað um helgina. Ég bakaði um það bil 70 stykki af hinum ómissandi saffransbrauðum og á laugardaginn var árlegur (hlýtur að vera orðinn það núna eftir 2 ár...) Sörubakstur okkar Gunnu með öllum sínum föstu liðum: býsnast yfir að "þetta er nú eitthvað öðruvísi en í fyrra", amk. 2 búðarferðir til að ná í ýmislegt sem vantar, smakk og hrós á báða bóga fyrir ótrúleg bragðgæði og frábæran árangur, og endað á að horfa á hina klassísku jólamynd Love Actually. Gunna kom auðvitað með fjölskylduna með sér og Guðrún, Eyrún og Vaka (loðna dóttirin) komu líka og gistu þannig að það var fjölmennt og afar góðmennt í kotinu. Sölvi lánaði herbergið sitt að vanda, það er loksins tilbúið og erum við afskaplega sátt við útkomuna, sjálfur sagðist hann ekki getað hugsað sér fallegra herbergi.
Annars var hann veikur um helgina greyið, ég var því heima á föstudaginn og komst ekki á vaktina um kvöldið, fannst þetta fallega gert af drengnum að fórna sér svona til að mamman gæti verið heima á föstudagskvöldi og horft á Idol-úrslitin í faðmi barna sinna í stað þess að þjást á vaktinni með blóðuga sjúklinga með hor og slef. Hann vaknaði svo á laugardaginn og tilkynnti að hann væri orðinn frískur. Ég vildi þó mæla hann fyrst og sagði síðan að mælirinn segði að hann væri ennþá með hita. Fullur einlægni og grafalvarlegur svaraði drengurinn: "Hann hlýtur að vera að grínast!"
Katla dreif sig hins vegar út um morguninn og tíndi köngla og greinar sem voru svo spreyjaðar með gulli og búinn til þessi líka fíni aðventukrans. Hún var líka að syngja á aðventutónleikum í kirkjunni í gær og við erum öll komin í heilmikið jólaskap.
Innsigluðum svo helgina á því að kaupa okkur sushi í gærkvöldi, reyndar ekki fyrir yngsta fjölskyldumeðliminn en Katla sem aldrei hefur þolað lax er núna farin að grátbiðja um hráan lax og heldur því fram að hún elski sushi og fái vatn í munninn við tilhugsunina! Hún er reyndar ekki ein um það...

Það húmar að

2006-11-28T10:46:00.000+01:00

Sá um daginn frétt í lokalblaðinu hér að fulltrúar sveitafélagsins eru á leið til Íslands til að læra af mistökum íslendinga við skipulagningu strætisvagnaleiðakerfis í Reykjavík. Það er greinilega greypt í íslensku þjóðarsálina að reyna að láta gott af sér leiða, jafnvel þótt það sé með því að leyfa öðrum að læra af klúðrinu sínu...
Helgin fór í hitt og þetta. Tókum allt veggfóðrið af herberginu hans Sölva (svarið er nei, ég læri ekki af mistökunum...) og mála það síðan. Verkinu er reyndar ekki alveg lokið en mun klárast á næstu dögum. Versta er að þetta þarf eiginlega allt að gerast í skjóli nætur því eigandinn vill ólmur hjálpa til sem er auðvitað gott og gilt, en vissa hluti vill handlagna húsmóðirin gera sjálf.
Reyndar er eiginlega alltaf dimmt. Mér skilst að það hafi snjóað aðeins á meðan við vorum á Íslandi fyrir nokkrum vikum, en síðan þá hefur ekkert snjóað og það dimmir bara sífellt fyrr á daginn. Svíar eru búnir að bíta það í sig að vetrartími sé agalega sniðugt fyrirbrigði, færa sem sagt klukkuna aftur um klukkutíma sem þýðir að það er bjart á morgnana þegar allir eru í stressi að koma sér í vinnuna og taka ekki einu sinni eftir að það sé orðið bjart, en í staðinn er farið að dimma um þrjú á daginn og um það leyti sem ég kem heim er orðið kolbikasvart. Mistök myndi ég kalla þetta, frekar að færa klukkuna í hina áttina, þá gæti maður kannski gert eitthvað skemmtilegt eftir vinnu. Og enn á eftir að dimma meira, hvernig endar þetta? Myrkur og rigning, nóg til að æra óstöðugan, og jafnvel stöðugan. Þyrfti bara rok til viðbótar, þá væri þetta klassískt íslenskt vetrarveður.
Á laugardagskvöldið var okkur Sölva boðið í mat á eigin heimili, Katla og Guðrún Sara tóku sig til og elduðu 3ja rétta máltíð og buðu fjölskyldunum. Matseðillinn hljómaði þannig: Forréttur - hráskinka og melóna, Aðalréttur - Ferskur kjúklingur Kötlu (sumum varð nú um og ó, "ætli hann sé nokkuð hrár?") og Eftirréttur - klesst súkkulaðikaka með mandarínum og ís. Heppnaðist allt afar vel og fóru allir saddir og sælir til síns heima.
Nóg í bili...

Kurteisishornið

2006-11-21T20:32:00.000+01:00

Hvað er kurteisi?
K: til dæmis að segja takk fyrir matinn og að bursta tennurnar
S: að vera vinir
En hvað er dónaskapur?
K: að ropa og hafa olnbogana á matarborðinu
S: að vera fúlur og svona, otacksam
En að vera góður?
K: það er þegar maður hrósar einhverjum, að vera jákvæður
S: að kynnast öðrum vinum og svona
Hvað er að vera vondur?
K: að vera vanþakklátur
S: að meiða og svona, berja með berum höndum, krass búmm
En hvað gerir maður þegar maður er óþekkur?
K: að hlýða ekki mömmu sinni
S: að hlýða ekki fóstrunni sinni
En kunnið þið einhverja borðsiði?
K: að bíða þangað til allir eru búnir að borða, borða fallega, ekki smjatta og svona
S: segja afsakið þegar maður ropar, ekki borða með opinn munn, halda fyrir munninn þegar maður hóstar, borða fallega, borða ekki hratt
En hvernig er sá sem er gráðugur?
K: hann er frekur, sjálfselskur
S: veit ekki
En ef maður er snyrtilegur?
K: fínn, halda hreinu í kringum sig
S: að vera fínn, kasta rusli í ruslatunnuna, fara í sturtu og fara í fín föt
En hjálpsamur?
K: að hjálpa öðrum
S: hjálpa vinum sínum og segja til fullorðnum þegar einhver er búinn að meiða sig
En hvað er að vera frekur?
K: að vilja fá allt
S: að öskra á mömmu sína og æpa á eitthvað dót
En latur?
K: nenna ekki neinu
S: nenna ekki neitt
Og svo að lokum, hvað er að vera duglegur?
K: nenna öllu
S: taka til í herberginu sínu, vera góður við mömmu sína og pabba sinn og systur sína og hafa góða fjölskyldu
Bless allir!

Myndagáta

2006-11-18T20:02:00.000+01:00

Spurt er:
a) hvaða þungbrýnda barn er þetta?
b) hver er hinn hárprúði unglingur sem heldur á þungbrýnda barninu?

Haustfrí

2006-11-08T11:37:00.000+01:00

Jæja, þá er haustfríið búið og við snúin aftur í hversdagsleikann hér í Uppsala. Íslandsferðin var mjög fín í alla staði nema endirinn sem var langur og leiðinlegur. Áttum nefninlega pantað flug á sunnudagsmorgni í miðju óveðri, í stuttu máli vorum við komin heim seinni partinn á mánudaginn, rúmum sólarhring á eftir áætlun. Þá voru allir afar þreyttir á ástandinu og fegnir að komast heim, en ég þurfti reyndar að fara beint á vakt og vorkenndi sjálfri mér agalega.
Og í raun byrjaði ferðin ekkert sérlega vel heldur, börnin voru farin til Íslands á undan mér og ég ætlaði að skella mér til Stokkhólms í verslunar- og skemmtiferð á föstudeginum, gista hjá Gunnu og svo beint út á völl. Það fór þó ekki betur en svo að það sprakk hjá mér á hálfgerðri hraðbraut þegar ég var rétt ókomin, reyndi lengi vel að ignorera hávaðann og hina augljósu tilfinningu um hvernig ástandið væri en varð þó að lokum að játa mig sigraða og stöðva bílinn útí kanti. Það sem ég lærði síðast þegar sprakk var að losa varadekkið og reyndist það leikur einn í þetta skiptið. Hins vegar hefur enginn sagt mér að það skipti máli hvar tjakkurinn er settur.... Var hrikalega ánægð með mig þar til ég áttaði mig á því að ég var búin að gera einhverja meiriháttar gloríu, sprungna dekkið komið undan og varadekkið komst ekki undir, gat ekki tjakkað bílinn meira upp því tjakkurinn var á vitlausum stað og stálið krumpaðist bara saman í staðinn fyrir að bíllinn lyftist upp. Reyndi að ná í alla karlmenn sem ég þekki en þeir voru ýmist með slökkt á símanum, skyndilega unavailable eða ráðlögðu mér að leysa málið með því að fara úr einhverri flík og bíða eftir að einhver myndi stoppa.... Þegar þarna var komið sögu lá ég á hnjánum á malbikinu, tárin runnu í stríðum straumum á meðan ég hugsaði öllum sem þutu fram hjá í fínu bílunum sínum þegjandi þörfina. Að lokum stoppaði þó þessi líka yndislegi maður og ég gat tekið gleði mína á ný! Hafði meira að segja engin áhrif á mig þegar hann leit undir bílinn og sagði með sínum undurfagra arabíska hreim: "Ojojoj, hvað ertu búin að gera??"
En nú erum við sem sagt komin aftur, í gær var bekkjarkvöld hjá Sölva með alþjóðlegu ívafi, við mættum með flatkökur með hangikjöti (sem kláruðust!) og börnin tróðu upp og sungu "Krummi svaf í klettagjá" og "Krummi krunkar úti". Sölvi neitaði reyndar að vera með af því að hin vildu ekki syngja "Svarti Pétur ruddist inn í banka (hesmaþúsmamesma...)"
Nú er næst á döfinni að mála hans herbergi. Ég hélt að við værum sammála að einn veggur yrði blár, restin hvítir og svo keyptum við veggfóðursborða með neðarsjávarmynstri. Nú hefur hins vegar komið í ljós að hann sér fyrir sér borðan á miðjum veggnum, blátt fyrir neðan og þar ætlar hann að mála fríhendis fiska og annað tilheyrandi, grænt fyrir ofan þar sem eiga að vera pálmatré og fínerí, og svo loftið blátt með stjörnum. Ó mæ god... þetta er aðeins ofar minni getu... Ætla að reyna að draga þetta aðeins á langinn og sjá hvort hann gleymir því. Um helgina koma Ída og Tóti og þá þjónar herbergið hans hlutverki gestaherbergis þannig að ég kaupi mér smávegis gálgafrest þannig.
Sölvi spurði mig um daginn: "Mamma, hvernig veit maður hvenær maður á afmæli? Velur maður bara einhvern dag sem er laus?" Hélt sem sagt að það væri enginn annar sem ætti afmæli sama dag og hann... dálítil vonbrigði...

"Við vunnum!!!"

2006-10-15T14:25:00.000+02:00

.... hrópaði Sölvi sigri hrósandi þegar hann kom heim af fótboltaæfingu í dag. "Það var keppni og mitt lið skoraði 25 mörk og hitt liðið skoraði ekkert!" "Nú frábært, skoraðir þú eitthvað?" "Já, öll!" Amman sem hafði fylgt drengnum á æfinguna treysti sér ekki alveg til að staðfesta þetta, en ég sé enga ástæðu til að rengja frásögnina. Sé fyrir mér glæstan frama á knattspyrnuvellinum, er ekki örugglega til landslið fyrir 6 ára og yngri?
Hef eytt helginni í ýmis verk sem seint verða talin kvenleg: losa frá gólflista, taka niður gardínustangir, skrúfa draslið kringum innstungurnar af, fjarlægja veggfóður af veggjum (aaarrrgggg, óþolandi iðja) og mála að lokum veggina. Það var sem sagt svefnherbergið mitt sem fékk yfirhalningu og henni er ekki lokið enn, því er nú ver og miður. Ég veit að pabbi verður sorrí, svekktur og sár að heyra að ég hafi gert þetta án hans þar sem hann er nú væntanlegur innan tíðar, en veit að hann tekur gleði sína á ný þar sem ég get tilkynnt hér með að það eru tvö önnur herbergi á biðlistanum.
Það kvenlegasta sem ég hef afrekað um helgina er að passa Örnólfsbörnin þrjú í gærkvöld og nótt, skil ekkert í fólki að vera að kvarta yfir því hvað það er erfitt að eiga mörg börn, það er ekkert mál að vera með 5 börn (og eina ömmu þar að auki). Guðrún Sara er reyndar nánast flutt inn, fór reyndar heim til síðan áðan en hafði þá ekki komið þangað síðan eftir skóla á föstudaginn, þær eru óaðskiljanlegar blessaðar stúlkurnar.
Á morgun er ég á leið til Malmö á kúrs í andlitsbrotum og kem aftur á þriðjudagskvöld, afar hentugt að mamma gat tekið sér frí og komið til að hugsa um börn og bú á meðan. Ég þarf reyndar að vakna kl. 4 til að ná vélinni sem fer 6, hefði átt að fara í kvöld í staðinn, hvað var ég að spá?
Búin að skrá mig í 30 km skíðagöngukeppni (aftur: hvað var ég að spá???), hljómaði sem mjög góð hugmynd á þeirri stundu en nú eru komnar verulegar vöflur (vöbblur, vöfflur...?) á mig. Þarf akút að koma mér í form og læra á gönguskíði. Börnin eru mjög spennt og fyrsta sem þau sögðu var "hvað er í verðlaun?" Ég sagðist ekki vita það, enda yrði ég bara fegin ef ég næði að klára þessa 30 km á þeim 5 klukkustundum sem maður fær til þess, en þau urðu mjög hneyksluð: "Jú mamma, þú getur alveg unnið!" Þau gera sér greinilega enga grein fyrir alvarleika málsins, móðirin er í engu formi og hefur aldrei stigið á gönguskíði fyrr. Allar ábendingar um æfingar og tæknileg atriði vel þegin!

Tímaskortur og skipulagsleysi

2006-10-10T14:18:00.000+02:00

Af hverju lærir maður aldrei af reynslunni? Af hverju fer ég ALLTAF of seint á fætur á morgnana, finnst ég samt hafa NÓGAN tíma þar til ég er orðin ALLTOF sein, næ ALDREI að borða morgunmat og kem of seint á hverjum EINASTA morgni? Merkilegt....
Börnin skelltu sér í helgarferð til Íslands og til pabba síns um helgina, meira hvað þessi börn eru alltaf á ferð og flugi. Voru afskaplega ánægð með ferðina, hittu Tinnu frænku sem er víst heimsins mesta krútt og eins og sjá má á meðfylgjandi mynd er það bara staðreynd. Þau fóru á fimmtudaginn eftir hádegi og ég leyfði Sölva að koma með mér í vinnunna fyrir hádegi, hann er búinn að vera að suða um þetta heillengi og nú var ágætis tækifæri, ég var bara með verklegt próf fyrir læknanemana og þau fengu meðal annars að spreyta sig á að skoða í eyrun á drengnum sem stóð sig eins og hetja. Hann stóð sig líka eins og hetja í gær þegar hann fór til tannlæknis, lá grafkyrr og gapti heillengi. Eftirá var ég að hrósa honum fyrir hvað hann hefði verið duglegur en þá sagði hann: "en veistu mamma, ég get verið miklu duglegri, þetta var mitt ömurlegasta". Jæja góði....
Svo líður ekki á löngu þar til við birtumst öll þrjú á Íslandinu góða, komum í lok október og verðum í rúma viku. Það hefur sína kosti að vera í vaktavinnu sem er greidd út í fríum, afskaplega þægilegt að geta tekið frí af og til!

Mallorca

2006-10-03T19:53:00.000+02:00

Takið eftir svörtu sokkunum sem drengurinn klæðist, það er alltaf hægt að þekkja íslenska karlmenn í útlöndum á því að þeir eru í sokkum í sandölunum! Reyndar verð ég að segja Sölva til varnar að þetta voru einu 20 mínúturnar í ferðinni sem hann fór í sokka....
Höfðum það hrikalega fínt á Mallorca, algjört letifrí. Gerðum bara nákvæmlega það sem okkur langaði, engar kvaðir. Sumir vildu helst liggja uppi í herbergi og lesa Harry Potter, aðrir vildu helst veiða krabba við bryggjuna og enn aðrir vildu helst bara njóta þess að vera með börnunum sínum, allir fengu óskir sínar uppfylltar. Það var óskaplega þægilegt að geta klæðst öllum gömlu hallærisfötunum og verið alveg sama því það var enginn þarna sem við þekktum.
Eftir nokkra daga var ég þó farin að minna óþægilega mikið á Britney Spears (það er að segja eftir að hún kynntist Kevin og hætti að vera poppstjarna):
- trashy hairdo (enginn hárblásari á herberginu)
- unfitting and unflattering clothing (um að gera að nýta allt sem komid er úr tísku)
- no or bad makeup (til hvers að eyða öllu fína Mac-snyrtidótinu?)
Fór til dæmis í bátsferð í agalega fínu víðu pilsi (sk. volangkjol sem mér skilst að sé algjörlega out, að minnsta kosti ef eitthvad er að marka sænsk blöd) sem flettist upp um mig í rokinu, mjög Marilyn Monroe.... kannski ekki alveg eins gracious þó. Mér fannst þó enn minna glamúrös þegar allir fóru að æla allt í kringum mig, við héldum þó kúlinu, börnin létu nægja að verða kríthvít í framan og spyrja í sífellu hvenær þessi "skemmtiferð" tæki enda. Minnti mig á þegar við vorum á leið til Færeyja með Norrænu fyrir nokkrum árum, allir sjóveikir en reyndu að láta það ekki á sig fá. Sölvi var tveggja ára og hljóp þarna um allt, fannst skemmtilegast að vera í boltalandinu og ég skildi hann eftir þar í umsjón afa síns stundarkorn. Þegar ég kom til baka var pabbi kominn inn í boltalandið, og kom það nokkuð á óvart þar sem það var bannað fyrir eldri en 7 ára... Hann stóð þarna á einum fæti og var að reyna að veiða ákveðna bolta upp og koma í veg fyrir að grunsamlegur þykkfljótandi vökvi rynni til botns, drengurinn hafði sem sagt gubbað í boltalandið sem er sennilega versti staðurinn í bátnum til að gera slíkt.
Já, við fórum sem sagt á fætur þegar við nenntum, reyndar var biologiska klukkan í börnunum að stríða mér fyrstu dagana, algjör óþarfi að spretta upp á morgnana fyrir klukkan átta að mínu mati, en það jafnaði sig þegar á leið. Ég reyndi nokkrum sinnum að stinga upp á að við færum eitthvað, leigðum hjól eða bíl og skoðuðum okkur aðeins um en aldrei þessu vant voru börnin sammála: "Nei, verum bara hérna..." Það eina sem við gerðum markvert fyrir utan áðurnefnda bátsferð var að fara í vatnsrennibrautagarð sem var mjög skemmtilegt en ég skil ekki af hverju það er ekki hægt að hafa vatnið í þessu dóti örlítið heitara, 2 gráður myndu gera gæfumuninn. Katla hélt uppi heiðri fjölskyldunnar og skellti sér í þetta allt saman, við Sölvi vorum aðeins meiri skræfur. Reyndar heldur hann því statt og stöðugt fram að hann hafi lært að synda í ferðinni, ég vil nú reyndar frekar meina að hann hafi lært að halda ekki fyrir nefið í kafi og sprikla síðan í einhverju sem hann sagði að héti Hákarlasund.... Hann hélt sig samt til öryggis mest í grunna endanum, ekki eins og á Ítalíu í vor þegar hann hljóp á undan mér að sundlauginni fyrsta daginn og hoppaði út í djúpu laugina um leið og hann hrópaði: "Splischen, splaschen!!" Sem betur fer var Katla þarna með honum og gat bjargað bróður sínum frá drukknun. Um kvöldið fórum við svo út að borða, Sölvi gat ekki klárað matinn sinn og ég spurði Kötlu hvort hún vildi draga hann að landi. "Nei", sagði hún og leit sposk á mig, "ég er búin að gera nóg af því í dag!"
En aftur að Mallorca... Sölva fannst óskaplega gaman að vaða í sjónum og leita að kröbbum og krossfiskum og tilkynnti mér að hann væri orðinn vinur allra sjódýra. Var auðvitað vinur skordýra fyrir: "Veistu mamma, um daginn var ég að hjálpa maurunum, þeir voru svo þreyttir og voru að hvíla sig en ég kom með fullt af spýtum og laufum fyrir þá (breiddi út faðminn til að sýna hvað það var mikið) og setti ofan á mauraþúfuna, þá þurftu þeir ekki að vinna svona mikið og gátu hvílt sig meira!" Ég sá reyndar frekar fyrir mér hvernig hið flókna og undraverða gangakerfi í mauraþúfunni hafi hrunið til grunna auk þess sem þúsundir maura hafa líklega týnt lífi, en hugsunin var samt sem áður falleg.
Góð ferð í alla staði og ég er mjög stolt af mér að hafa skellt mér ein í frí með börnin, hefði gjarnan viljað hafa fullordins félagsskap, en allir sem ég spurði höfðu annað hvort ekki tíma, voru blankir, eða of hræddir til að fljúga (nefnum engin nöfn....)
Látum Sölva hafa síðasta orðið eins og oft áður... Síðasta kvöldið þegar hann kom uppúr baðinu, hreinn og ilmandi, varð honum litið á mig sem átti eftir að fara í sturtu og var ekki alveg eins fersk, med sólvörn og sand upp um mig alla: "Mamma mín, þú ert nú kannski ekki hreinasta mamma í heimi, en þú ert sú besta!"

Hvað gera konur á miðjum aldri....

2006-09-23T01:33:00.000+02:00

....þegar þær koma heim um miðja nótt úr disputationsveislu og eru ekki vitund þreyttar þrátt fyrir vitneskju um að þurfa að vakna þremur tímum síðar til að fara í flug? Fyrst klára þær að pakka því þeim finnst svo skemmtilegt að gera allt á síðustu stundu, sérstaklega um miðja nótt. Síðan fara þær að blogga.... svakalega lifir maður skemmtilegu lífi....
Mallorca eftir 5 klst, alls ekki slæmt. Þessi ferð kemur á akkúrat réttum tíma, brúnkan frá hitabylgjunni í sumar farin að fölna verulega og baugarnir aftur mættir til leiks.
Var sem sagt í veislu hjá Maríu Margrétar og Gunnars Björns mömmu í tilefni þess að hún var að verja doktorsritgerð sína, afskaplega skemmtilegt í alla staði og nú veit ég allt um tengsl astma og allra mögulegra og ómögulegra umhverfisþátta. Hefði gjarnan viljað vera lengur í veislunni, en eins og fróður maður sagði forðum, það er ekki hægt að gera allt.
Vamos a la playa, hasta la vista baby! (þar með er spænskukunnátta mín á þrotum, hlýt að komast langt á þessu)

Kvenlegur undirtónn og fiskpinnar

2006-09-18T21:40:00.000+02:00

Þá er enn ein helgin liðin og bara 5 dagar í Mallorca! Hlökkum geðveikt til....
Frú Edda dvaldi hérna um helgina ásamt ófæddu barni sínu og skemmtum við vinkonurnar okkur við kvenlega iðju, svo sem að borða góðan mat, spjalla vel og rækilega, prjóna og svo auðvitað versla. Frúin er ákveðin í því að stoppa lengur næst, þetta var alltof stuttur tími í búðunum. Hörður Kvaran var svo örlátur að láta okkur í té alla vildarpunktana sína og gistum við því á lúxushóteli í miðborg Stokkhólms seinni nóttina. Afskaplega skemmtileg helgi og kvenlegi undirtóninn réð svo sannarlega ríkjum.
Sölvi er nokkuð sáttur í skólanum, virðist reyndar ekki þurfa mikið til: "Í dag var besti dagur lífs míns, það voru fiskpinnar í matinn í skólanum og ég fékk mér 26 sinnum á diskinn!" Mér skilst á kennaranum að hann sé sá í bekknum sem nýtir matartímana best, borðar mest og situr lengst. Hins vegar var ég að spyrja hann hvernig krökkunum gengi að læra stafina en þá varð hann mjög leiður á svip og sagði: "Ég er ömurlegastur...." Samkvæmt kennaranum er það þó alls ekki rétt hjá honum og hún vildi ekki að við færum í eitthvað átak hérna heima. Kemur allt með kalda vatninu....
Um daginn sagði ég (að mér fannst hressilega en kannski hefur þetta verið mæðulegt að hans mati) að nú ætlaði ég að drífa í að þrífa húsið, en þá sagði litli engillinn minn: "Nei mamma, þú skalt setjast út í sólina og bara hvíla þig og ég skal þrífa húsið". Fékk ekki að koma inn fyrr en löngu seinna, þá var hann búinn að ýta öllum húsgögnum frá veggjunum og þrífa vandlega með tusku á bakvið, gott að áherslurnar eru misjafnar á heimilinu, ég er meira svona í því að þrífa það sem sést, finnst það alveg nóg....
Nú eru þau bæði byrjuð í íslenskukennslu í skólanum hjá honum Gretti íslenskukennara sem öllum foreldrum finnst vera dáldið undarlegur en börnunum finnst hins vegar mjög skemmtilegur. Það gengur ennþá nokkuð vel að skilja þau eftir tvö saman hérna á morgnana, Katla fylgir "elsku litla bróður sínum" í skólann og skrifar á þar til gerðan lista hvenær hann verður sóttur, kemur svo að sækja hann þegar hún er búin og þau bíða svo heima þar til ég kem heim úr vinnunni. Afskaplega gott plan í alla staði!

Sorgardagur

2006-09-10T21:03:00.000+02:00

Já, það geta ekki allir dagar verið góðir dagar. Gærdagurinn var samt mjög góður, fórum í 7 ára afmæli til Hlyns Einarssonar og svo í náttfatapartý hjá Gunnu og Didda með spólu, prjónaskap, popp og kók. Komum svo heim í dag og þá lá fjórði fjölskyldumeðlimurinn undarlega kyrr á botni fuglabúrsins, hefur hingað til fengið massívt kvíðakast og flögrað um búrið í algjörri geðshræringu í hvert sinn sem einhver nálgast. Skýringin var því nokkuð augljós, hún var einfaldlega farin á vit feðra sinna og flýgur nú um áhyggjulaus á himnum. Eigandinn varð auðvitað viti sínu fjær af sorg og var óhuggandi lengi vel, en dreif sig svo hlaupandi um hverfið til að bera út fréttirnar. Við grófum hana í garðinum og Sölvi sagði: "Bless að eilífu Pála, við söknum þín." Honum leið samt aðeins betur þegar okkur datt í hug að hún væri líklega hjá langafa núna.
Ég er ennþá að reyna að jafna mig eftir hörmungarvakt sem ég var á fyrir nokkrum dögum, svaf nánast ekki neitt, og þá er ekki skemmtilegt að vera búin að vinna daginn fyrir og þurfa einnig að vinna daginn eftir. Þetta veldur tvímælalaust ótímabærri öldrun og almennri vanlíðan. Sölvi spurði í dag af hverju ég hefði ekki bara haldið áfram að vera flugfreyja, maður ætti kannski að athuga hvort búningurinn passar enn.
Vil svo að lokum minna á 3ja kommenta regluna, hef verið alltof eftirgefanleg með hana undanfarið....

Tímamótablogg

2006-09-06T22:56:00.000+02:00

Undur og stórmerki, þetta er hvorki meira né minna en hundraðasta færslan á þessari afar skemmtilegu og ekki síður áhugaverðu síðu, get ekki annað en hreykt mér af þrautseigjunni í sjálfri mér, láta aldrei deigan síga, alveg sama hvort maður hefur frá einhverju að segja eða ekki....

Allt gott af okkur að frétta, um helgina var hin árlega krabbaveisla hjá þeim heiðurshjónum Sunnu og Sigurði hinum nýgiftu. Þau hjón hljóta eitthvað að vera að þróa aðferðirnar við krabbaveiðarnar því þeir smakkast betur og betur með hverju árinu sem líður. Þarna var fjöldi manns saman kominn og eins og í fyrra gefin út yfirlýsing um að allir sem legðu eitthvað að mörkum yrði boðið aftur að ári. Ég stóð sveitt og skrældi kartöflur allan eftirmiðdaginn og bjó til kartöflusalat handa öllu liðinu, tel mig því nokkuð örugga um boð á næsta ári.
Katla er hætt í píanóinu. Þetta var svoddan kvöl og pína fyrir stúlkugreyið að það var ákveðið að hún fengi að hætta, ætlar að vera í heimakennslu hjá móður sinni í staðinn, sjáum nú til hvernig það gengur.... Hún ætlar samt að halda áfram í kórnum og leikfiminni og er þar að auki byrjuð í dansi, hún fer bara að slaga uppí meðalfjölda áhugamála hjá börnum á Íslandi. Sölvi segist aldrei ætla að læra á hljóðfæri, varð auðvitað vitni að gráti og gnístran tanna hjá systur sinni í hvert sinn sem minnst var á píanóið. Hann ætlar hins vegar að halda áfram í leikfiminni og móðir hans sá auglýsingu um fótbolta fyrir hans aldur, mun reyna að plata hann þangað. Og sjálf er ég byrjuð aftur í kórnum, en þar með eru mín afrek upp talin.
Maggi litlibró á afmæli í dag og fær afmælisknús yfir hafið frá okkur þremur. Stórmerkilegt hvað það er hægt að vera unglegur og glæsilegur og halda sér vel og eiga samt 29 ára gamlan litlabróður....
Jæja, er á vakt, best að fara að vinna fyrir þessum himinháu launum sem ég er með....

Hvað varð um alla ljósu lokkana?!!

2006-08-29T16:04:00.000+02:00

Kannast einhver við þennan dreng? Þessi ungi drengur með ljósu lokkana er hinn verðandi skordýralæknir sem getur ekki hugsað sér neitt fallegra og betra en skordýr og því er ekki annað hægt en að túlka það sem ástarjátningu þegar hann segir eins og hann sagði við mig um daginn þegar hann var sérstaklega ánægður með mig: "Elsku engisprettan mín..."
Nú er afinn horfinn á braut, því er nú ver og miður, var ótrúlega duglegur að dytta að öllu milli himins og jarðar og svo þreif hann bílinn að innan og utan og allt húsið hátt og lágt (við erum að tala um including eldavél og klósett...) Svo er auðvitað alveg ómetanlegt að geta bara stungið af á morgnana án þess að spá í börnunum og þurfa ekki að stinga af fyrr úr vinnunni til að ná að sækja þau. En nú er sá draumurinn úti.... Í gær hófst svo alvara lífsins; ég lagði af stað í vinnuna kl. 7.40 og tíu mínútum síðar löbbuðu systkinin af stað og læstu á eftir sér, voru líka samferða heim og allt gekk eins og í sögu. Ætlum að reyna að hafa þetta þannig á meðan vel gengur. Eina vandamálið var að ég gleymdi að segja þeim að fara í regnföt: "Ég blev blautur", sagði Sölvi.
Skólinn lofar góðu, reyndar sagðist Sölvi ætla að hætta um daginn og varð alveg uppveðraður þegar ég ætlaði að hræða hann með því að ef hann lærði ekkert gæti hann aldrei orðið neitt annað en götusópari: "jaaá, ég sá einu sinni mynd af strák sem var götusópari og hann hafði bundið sópinn við hjólið sitt, ég get gert svoleiðis!" Þorri var að segja mér frá því að bekkurinn hefði verið að læra að reikna og ég spurði Sölva hvernig honum hefði gengið í því. "Ég missti af því, ég var sofandi!" Veit ekki hversu mikill skaði er skeður þegar maður missir af stærdfræðitíma í 6 ára bekk, vonandi nær hann að vinna þetta upp með aukatímum.
Katla byrjaði aftur í píanótímunum í síðustu viku, fór ekki beint með bros á vör, þurfti að snúa uppá eyru og hendur og allt mögulegt annað til að hún samþykkti að fara. Þær stöllurnar ætla að vera til áramóta og svo mega þær ráða hvað þær gera, mig grunar að þar með sé einleikaraferillinn á enda.

"Iiii.... bara djóóók"....

2006-08-25T16:59:00.000+02:00

.... svona mun ég framvegis skrifa fyrir aftan þegar ég er eitthvað að reyna að vera fyndin. Dettur fólki virkilega í hug að ég færi að skrifa skemmtisögur af sjálfri mér á barnaland.is, þar sem ófædd börn segja frá sjálfum sér í 1. persónu ("ég er ennþá inní mallanum á mömmu minni, það er voða dimmt, en bráðum kem ég út og ég hlakka voða mikið til að hitta mömmu og pabba...") Annað hvort er ég bara svona hrikalega ófyndin, eða þá að vinir mínir og vandamenn hafa engan húmor. Ég held að ég vilji ekki vita hvort er, bæði mjög slæmt....

Haustönnin hafin

2006-08-22T19:14:00.000+02:00

Ok, ég er búin að vinna úr tölulegum upplýsingum skoðunarkannannarinnar (púff, erfitt orð...) og niðurstaðan er sú að ég er búin að koma á fót persónulegri heimasíðu eingöngu fyrir mig á barnaland.is, leyniorðið er herrhagen. Framvegis verður því einungis minnst á börnin á þessari síðu.... en myndahornið mun halda sér, að minnsta kosti fyrst um sinn.
Nú á ég engin leikskólabörn lengur, bara skólakrakka... Skólinn byrjaði í gær með pompi og prakt, Katla glaðvaknaði fyrir 7 og hristi mig, var svo afskaplega spennt. Var meira að segja tilbúin þegar Guðrún Sara kom, það er teljandi á fingrum annarrar handar hversu oft það hefur gerst, mesta furða hvað þær eru ennþá góðar vinkonur. Sölvi skveraði nýju skólatöskunni á bakið og þrammaði af stað þessa 100 metra sem eru í skólann, með móður, föður og móðurafa í humátt á eftir. Honum leist vel á þetta allt saman, þau eru bara 14 krakkar saman í bekk (þar af 3 íslendingar) og kennarinn lofar góðu.
Brúðkaupsvertíðin er búin í bili, lauk með afar skemmtilegu brúðkaupi þeirra Ídu og Tóta, og var ekki laust við að ég fyndi fyrir móðurlegu stolti því það var eiginlega ég sem kynnti þau (ok... reyndi að vísu lengi vel að fá Ídu ofan af þessu rugli, en ákvað svo að hún yrði bara að læra af eigin mistökum, og leyfði þeim að byrja saman í friði... held að það hafi verið með betri ákvörðunum sem ég hef tekið um ævina...) Mæli með því fyrir alla sem fara í svona helgarferðir og þá sérstaklega í brúðkaup, að kjólnum, skónum, tannburstanum og snyrtidótinu sé pakkað í handfarangur, því það er ekki gaman þegar taskan manns kemur ekki fyrr en brúðkaupið er byrjað. Það er samt alltaf hægt að redda öllu ef maður á góða að, takk Kristín Björg og Þóra!

Nýkomin og rétt ófarin

2006-08-16T22:36:00.000+02:00

Ég var á Íslandi um síðustu helgi, gæti alveg hugsað mér að lifa svona lífi; vera hér í miðri viku, gleypa í mig visku og öðlast reynslu í starfi, fljúga svo til Íslands á föstudögum og skemmta mér þar um helgar (helst í brúðkaupum!) og vera mætt í vinnu hérna úti á mánudagsmorgnum. Síðustu helgi var sem sagt brúðkaupið þeirra Sunnu og Sigurðar Yngva, óskaplega skemmtilegt í alla staði, góður matur, fallegt og skemmtilegt fólk (sbr. mynd!), glæsilegar ræður og dans fram eftir nóttu. Svo verður instant replay um næstu helgi því þá ætla Ída og Tóti að ganga í það heilaga og auðvitað lætur Sigríður sig ekki vanta!
Börnin eru hress og kát eins og venjulega, gátu ekki beðið lengur eftir því að byrja í skólanum og fengu því að byrja á fritids, hæstánægð með það. Svo byrjar skólinn á mánudaginn og það er mikil spenna hjá litla manninum, spurði mig í gær með áhyggjuróm: "mamma, getur maður verið rekinn úr skólanum?"
"Úff", sagði hann í dag við afa sinn, "ég var næstum búinn að pissa í mig í skólanum í dag, gat ekki losað beltið, en svo gerði ég bara svona" og svo sýndi hann hvernig hann hafði náð að troða typpinu upp úr buxnastrengnum og reddað málinu þannig (get ímyndað mér að sitthvað hafi farið útfyrir klósettið en það er aukaatriði því ég þarf ekki að þrífa það...). Afinn spurði af hverju hann hefði ekki bara rennt niður buxnaklaufinni og reddað málinu þannig, en þá varð Sölvi þvílíkt svekktur: "Oohhh, ég hefði getað gert þannig!"
Við Sölvi skelltum okkur til Stokkhólms í gær og aðstoðuðum Gunnu og Didda við flutningana, þau eru búin að kaupa sér æðislegt raðhús, frábært að öllu leyti nema það er ekkert nær Uppsala en gamla húsið... Við mæðginin tókum vel á því, má vart á milli sjá hvort okkar er sterkara!
Arna og Einar Gunnar eru orðin stoltir þriggja barna foreldrar, eignuðust enn einn soninn seint á föstudagskvöld, innilega til hamingju með drenginn kæru vinir, hlökkum hrikalega til að fá að koma í heimsókn!

Og svo smá skoðanakönnun í lokin:
Finnst lesendum bloggið, sem ætlað var fyrir fréttir af börnunum, vera farið að snúast of mikið um móðurina?
Finnst lesendum of mikið af því góða þegar myndir fylgja hverri færslu?

Síðustu sumarleyfisdagarnir

2006-08-10T23:20:00.000+02:00

Jæja, þá erum við komin aftur til meginlandsins, búin að fara í sturtu og skola sandinn úr hárinu, var ekki vanþörf á því. Þetta var frábær ferð, erum reyndar dáldið brunnin öllsömul en það var alveg þess virði. Eyjan sem við fórum á heitir Utö og er syðst í skerjagarðinum, frábærar strendur, skógarstígar og sveitastemmning. Leigðum hjól og hjóluðum um allt, fórum í minigolf, út að borða, vaða í sjónum og veiða engisprettur. Sem sagt eitthvað við allra hæfi (mér fannst best að liggja á ströndinni og lesa bók, var að klára Flugdrekahlauparann, hrikalega er það góð bók, mæli eindregið með henni!) Um hálfátta leytið í gærkvöldi tókum við okkur smá pásu í minigolfinu því einhver þurfti á klósettið, þegar við komum í herbergið ákváðum við að leggjast aðeins upp í rúm og lesa Harry Potter, en það fór ekki alveg sem áhorfðist því við vöknuðum 12 tímum síðar, ennþá í sundfötunum og með ókláraðan golfleik á bakinu.... Svona getur maður orðið þreyttur af mikilli útiveru, þetta er kannski eins hollt eins og sögur fara af.
Við sóttum afann á flugvöllinn áðan og urðu þar fagnaðarfundir. Ég fer síðan til Íslands á morgun bara rétt yfir helgina til að vera viðstödd þann merkisatburð þegar tvíeykið Snædal-Kristinsson verður eitt, og hlakka mikið til. Svo byrja ég að vinna á mánudaginn, hef varla hugsað um vinnuna síðustu fjórar vikurnar og get ekki sagt að ég hlakki til þótt mér finnist gaman í vinnunni, krakkarnir verða hins vegar í fríi í viku í viðbót og verða í góðu yfirlæti hjá afa sínum.
Læt fljóta með myndir af stemmningunni á Utö til að styrkja mál mitt, frábær eyja í alla staði!

Ofsóknir geitunga

2006-08-08T18:19:00.000+02:00

Börnin nýklippt eins og sjá má og mjög ánægð með sig. Katla spurði hversu stutt hárið á henni þyrfti að vera til þess að hún slyppi alveg við að greiða sér. Ég sagði að það yrði þá að vera eins og á Magga frænda, en hún var ekki alveg tilbúin að klippa það svo stutt....
Sölvi var aftur stunginn af geitungi í dag, í rassinn í þetta skiptið, og nú var ég persónulega vitni að því að drengurinn var alsaklaus, þetta var oprovocerat våld eins og svíarnir segja. Það er víst mjög gott geitungasumar, en á móti kemur að það er ekkert mý og þá finnst mér nú lítil fórn að leyfa geitungunum að vera (segi ég, þar til ég verð sjálf stungin í rassinn...)
Á morgun ætlum við að skella okkur í smá ferðalag, búin að panta hótelherbergi fyrir okkur á eyju í skerjagarðinum og ætlum að dvelja þar í tvo daga, reyndar ekki á bátnum okkar (ekki það að ég kunni ekki á hann, hóst hóst, heldur finnst mér réttara það séu fleiri fullorðnir um borð og þar sem meðeigendurnir eru allir annað hvort að fara að gifta sig eða fjölga sér á næstu dögum tökum við bara áætlunarbát út í eyjuna). Förum heim mátulega til að pikka ættföðurinn (afa með skeggið) upp á flugvellinum en hann ætlar að vera hjá okkur í rúmar 2 vikur, vei vei!

Verslunarmannahelgi

2006-08-07T16:34:00.000+02:00

Óskaplega höfum við það gott, það er helst hægt að kvarta yfir hitanum, börnin segja að það sé ekki hægt að vera úti fyrir hita. Sölvi var stunginn af geitungi áðan og var það í fyrsta sinn, sem kemur þó verulega á óvart þar sem hann er stöðugt að veiða geitunga og önnur skordýr. Held samt að þetta áfall aftri honum þó ekki frá framtíðaráformunum, en hann ætlar að verða skordýralæknir!
Verslunarmannahelginni við ásamt Gullu og börnum hennar í stærsta skemmtigarði Svíþjóðar sem heitir Skara Sommarland og er tívolí/vatnsrennibrautagarður og gistum við í litlum kofum um nóttina til þess að geta notað 2 daga í herlegheitin. Vorum afskaplega heppin með veður, eina sem ég klikkaði á, en margir aðrir höfðu greinilega haft vit á, var að vera með bjór í kæliboxi. Ætla að muna það næst!
Nú annars ekkert merkilegt í fréttum, búin að fara einu sinni á ströndina, kaupa ný blóm í blómakerin í stað hinna undurfögru en steindauðu blóma sem þar voru fyrir, sulla í plastsundlaug í garðinum, bjóða Össa og Gullu í sushi/hvítvín/diskó, en aðallega erum við að farast úr hita...

Meira frí

2006-08-02T17:46:00.000+02:00

Afrek dagsins:
- Vakna fyrir hádegi
- Líkamsrækt dagsins sem telst líka til góðverks dagsins: aðstoða við að tæma gáminn hjá hinum nýinnfluttu Einari Þór og Guðrúnu (já ég veit, ég hugsaði líka eins og þið þegar ég var á leið til þeirra: hafa þau einhverja hugmynd um hvað ég er veikbyggð...?)
- Taka til á leifturhraða
- Reiða fram hlaðborð í kaffinu handa Örnu og sonum sem lögðu land undir fót og heimsóttu okkur alla leið frá höfuðborginni
- Leika við Guðrúnu Söru og Þorra frá því að þau stukku út úr leigubílnum og alveg fram á kvöld
- Reiða fram dýrindis kvöldverð fyrir áðurnefnd Einar og Guðrúnu ásamt börnum þeirra
- Gera heiðarlega tilraun til að láta börnin sofna fyrir miðnætti, virðist ekki ætla að takast....
Ég var búin að vara ykkur við; hér verður bloggað oft og mikið og um ekki neitt! Get svo ekki annað en bent á snilldarkomment frá litla bróður við síðustu færslu.....

Sumarfrí - seinni hluti

2006-08-01T17:33:00.000+02:00

Þá erum við loksins mætt aftur til Herrhagen, afar ljúft að vera úti að leika í stuttbuxum og bol (í sandölum og ermalausum bol eins og í hinu sígilda lagi þið vitið: Á Spáni er gott að djamma og djúsa, diskótekunum á, Hey!) Búin að hafa það mjög gott á Íslandi undanfarið, ég í 2 vikur og börnin í heilar 6 vikur.
Sölvi hélt uppá 6 ára afmælið sitt með pompi og prakt í síðustu viku, fékk meira að segja tvær veislur, eina á Hólavöllum og hina á Sigríðarstöðum í Útey (ehemm, gæti verið búið að breyta nafninu, hvað veit ég....) Hann spurði mig á leiðinni í flugvélinni: "Mamma, þegar ég verð 7 ára, hvaða dag á ég þá afmæli?" Hélt sem sagt að dagsetningin myndi breytast með hverju afmæli en ég gat glatt hann með því að hann þyrfti ekki að leggja annan afmælisdag á minnið en 27. júlí, enda nýbúinn að læra þá dagsetningu!
Pála sem átti að þjóna hlutverki grimma varðpáfagauksins í fjarveru okkar hefur eitthvað aðeins misskilið fyrirmælin og er búin að kroppa mestallt veggfóðrið af inni hjá Sölva, næst þegar við bregðum okkur burt ætla ég að "gleyma" að láta nágrannana fá lykil og vonast til að fuglinn .....ist á meðan.
Afrek so far:
- leika, leika og leika aðeins meira, mest við Margréti og Gunnar Björn en Margrét ætlar einmitt að gista hér í nótt
- innkaupaferð til að minnka tómahljóðið í ísskápnum sem hefur varla verið opnaður síðan 10. júní nema þegar Jóhanna braust inn um daginn og stal hvítlauk
- líkamsrækt dagsins: slá blettinn (og raka!)
- bjór og grillaðar pylsur hjá Jóhönnu og Gísla
- ganga frá ótrúlega miklu dóti sem við drösluðumst með frá Íslandi (þurftum samt að skilja slatta eftir...)
Á morgun koma svo Guðrún og Þorri og verða þar væntanlega fagnaðarfundir, sérstaklega þar sem Snorri og Óli skelltu sér foreldralausir til Íslands og því engir leikfélagar í næstu húsum (það er að segja íslenskir, við leikum ekki við svía...)
Stefni að öflugu bloggi í fríinu, þær örfáu góðhjörtuðu sálir sem af einskærri góðsemi lesa ennþá þetta vesældarblogg geta því búið sig undir mikinn leiðindalestur, því hápunktar tilverunnar hérna hjá okkur eru afar fábrotnir.....

Í sól og sumaryl

2006-07-05T15:20:00.000+02:00

Rétt upp hönd allir sem fóru hjólandi í vinnuna í morgun í hlýrabol og berfættir í sandölum. Nú, bara ég? Er ekki sól og blíða á Íslandi eins og hér? Múhahaha.....
Sveitt er eiginlega besta orðið þessa dagana, brýt reglur spítalans um klæðnað með því að vera sokkalaus í inniskónum, ólíft annars.
Um helgina var gæsagleði í Stokkhólmi fyrir Sunnu og komu vinkonurnar úr öllum heimshornum til að heiðra hina tilvonandi Mrs. Kristinsson. Mér var falið það erfiða verkefni að fara með gæsina í bæinn eftir vinnu og koma henni síðan heim til sín þar sem allar hinar biðu með öndina í hálsinum. Að sjálfsögðu án þess að hana grunaði neitt. Ég var með hjartslátt allan tímann og blaðraði taugaveiklað um allt og ekkert á milli þess sem ég í laumi var í símasambandi við restina af hópnum. Sýndi það og sannaði öllum að óvörum að ég er nokkuð lunkinn lygari.... (allt í góðum tilgangi, þá er það í lagi, ekki satt?) Loksins þegar þessu krefjandi hlutverki var lokið og ég búin að ná gæsinni með herkjum úr bænum var ég alveg búin á því, en þá hófst fjörið. Þetta var frábær helgi í góðra kvenna hópi og er þegar farið að skipuleggja næsta hitting sem mun nefnast "Annar í gæs".
Á sunnudagskvöldið var svo matarboð hjá Jóhönnu og Gísla sem drógst hressilega fram á nótt, verð bara að nota vaktirnar til að hvíla mig.... Nú eru liðnir 10 dagar síðan ég kom frá Íslandi en ég hef aðeins verið heima hjá mér eitt kvöld, vaktir og aðrar skemmtanir taka allan minn tíma. Enda má sjá þess merki á heimilinu, varla búið að taka uppúr töskunum, þvottur og óopnaður póstur út um allt, svo að við minnumst nú ekki á blettinn sem ég reyndi að slá í gær en grasið lagðist bara niður undir sláttuvélina og neitaði að láta stytta sig.
Er á vakt í kvöld, nr. 4 af 6 þessar þrjár vikur sem ég er í vinnu, þetta skotlíður, bara 9 dagar þangað til ég kem til Íslands aftur!

Sumarfrí - fyrri hluti

2006-06-28T18:44:00.000+02:00

Fyrsti hluti frísins á enda, byrjaði að vinna á mánudaginn og það var ekki gaman. Verð barnlaus og ómöguleg næstu vikurnar sem er heldur ekki gaman. En síðustu tvær vikur hafa verið agalega skemmtilegar og hægt að lifa á þeim í þónokkurn tíma.
Ítalíuferðin var æði, bara alltof stutt. Ætlum tvímælalaust aftur að Gardavatni og við Katla vorum helst á því að vera allt sumarið næst þegar við förum. Sól og blíða, frábær matur, kaldur bjór, flott hótel (Paradís eins og börnin kölluðu það), skemmtigarðar, gamlir flottir bæir, meiri kaldur bjór og svo auðvitað Tinna! Hún var stjarna ferðarinnar. Flugum til Milano og tókum bílaleigubíl sem mamman keyrði med ömmuna á kortinu. Gekk bara furðu vel, hefði reyndar verið ágætt að finna handbremsuna, sérstaklega í þessu fjalllendi sem var þarna, tókst þó ekki þrátt fyrir ítarlega leit (þetta var ekkert woman´s thing, Maggi fann hana ekki heldur...) Gekk líka betur en áhorfðist þegar mér tókst að bakka út úr stæði um leið og ítalskur kall á Fiat, KRASH BÚMM. Það flaug í gegnum huga mér, "hvað var ég að spá að taka ekki trygginguna!?", en kallinn sagði bara að þetta hefði verið multa fortuna, yppti öxlum og allir fóru sáttir af slysstað.
Skruppum síðan í tæpan sólarhring heim til Uppsala til að taka uppúr töskunum, þvo, pakka uppá nýtt og mæta í afmælisdinner hjá frú Guðlaugu nágrannakonu. Síðan var ferðinni heitið til Íslands þar sem hafði rignt allan júní framað því, en ég gat að minnsta kosti ekki kvartað yfir veðrinu á meðan dvöl minni stóð. Fannst nokkuð gott að geta setið úti á kaffihúsi oftar en einu sinni og sötrað ískaldan bjór, náð að sofna í sólbaði á pallinum á Hólavöllum og sólbrenna á meðan, labba niðrí bæ á peysunni, og taka þátt í skírnar/útskriftarveislu sem var haldin útí garði. Já, litla krúttið hann Maggi var að ljúka embættisprófi í læknisfræði og hélt uppá það með heljarinnar veislu þar sem Tinna Marín var einnig skírð. Það gekk eins og í sögu, Sölvi stóð fremst og var ógurlega spenntur, kom síðar í ljós að það var vegna þess að hann hélt að presturinn myndi taka skálina og skvetta úr henni framan í ungabarnið. Mikil vonbrigði.
Aðfararnótt sunnudags gerðist sá stórviðburður að við systkinin vorum öll stödd inn á sama skemmtistað á sama tíma (segir kannski mest um mig... pathetic old woman!) en fólk sem þekkti okkur hélt að það vaeri að sjá sýnir (Hæ... nei hæ... og hæ.... og ert þú hérna líka!)
Börnin urðu síðan eftir hjá pabba sínum, eru byrjuð á sundnámskeiði og afskaplega ánægð með þetta allt saman. Ég fer aftur til Íslands eftir rúmar 2 vikur og hlakka mikið til, komst alveg í gamla djammfílinginn í þessari ferð. Í einhverju bjartsýnisrugli tók ég með mér íþróttaföt, ætlaði að reyna að hlaupa eða jafnvel fara í ræktina, yeah right..... kannski næst!

Kona í neyð

2006-06-05T10:39:00.000+02:00

Þegar maður kemur út á bílastæði á sunnudagsmorgni með dökka bauga undir augunum eftir 24 klst vakt, þar að auki ennþá þreyttur og með harðsprerrur í maganum eftir hlátrasköll í afar skemmtulegu matarboði á föstudagskvöldið, þá finnst manni eiginlega lágmark að það sé ekki sprungið á bílnum, ekki satt? En þá er ekki um annað að ræða en að breytta upp ermarnar og hefjast handa. Lendir madur þó fljótlega í vandræðum við að losa varadekkið sem er kirfilega fest undir heljarinnar bassaboxi sem mér fannst nú frekar eiga heima í rauðum straumlínulaga sportbíl. Þá eru góð ráð dýr. En.... maður er nú ekki fæddur í gær, þar að auki með margra ára háskólanám að baki og IQ yfir 100. Ég mundi skyndilega eftir því að ég var í efnislitlum hlýrabol undir lopapeysunni, flýtti mér að fækka fötum og viti menn! 30 sek síðar birtist þessi líka handlagni maður sem ákvað í skyndi að mitt vandamál væri mun brýnna heldur en systur sinnar sem lá dauðvona á lungnadeildinni og stóð til að heimsækja. Ég vil taka það fram að auðvitað kann ég að skipta um dekk, en þetta er augljóslega auðveldasta og hreinlegasta leiðin. Ég stóð þarna á hlýrabolnum og brosti mínu blíðasta á meðan bjargvætturinn lá undir bílnum og reddaði þessu öllu saman. Verkefni dagsins í dag verður svo að finna dekkjaverkstæði, en ég ætti nú að geta ráðið við það!

Mánudagur til mæðu.... en samt mjög góður því Katla er komin aftur!

2006-05-29T16:46:00.000+02:00

Jæja þá eru kosningar víst yfirstaðnar á Íslandi, get ekki sagt að ég hafi séð neitt um þær í sænskum fjölmiðlum, en það er kannski ekki alveg að marka þar sem ég hef aðallega legið í rúminu og horft á Friends alla helgina, afspyrnu lítið um afrek síðustu daga. Fór reyndar á föstudagskvöldið út að borða og í bíó med Gullu, sáum Da Vinci Code, allt í lagi svosem en get ekkert sérstaklega mælt með henni nema gegn svefnörðugleikum, að minnsta kosti svaf ég drjúgan part úr myndinni. Hverjum datt í hug að Tom Hanks væri sjarmerandi?
Vígðum pallinn um daginn, standandi med drykk í hönd, síðan þá hefur ekkert gerst, engar grillveislur eða gítarspil fram á nótt, skömm að þessu. Hann er samt alveg frábær, bætist heilt herbergi við húsið og er þar að auki 40 cm stærri en pallurinn hjá Jóhönnu og Gísla (HA HA!)
Á laugardaginn var okkur boðið í sumarbústaðinn til vinafólks mömmu og pabba, einnig kallað Langa Parið. Þar var grillað, róið, veitt (án teljandi árangurs), hoppað á trampolini, farið í gufubað og stokkið allsber út í ískalt vatnið. Við mamma tókum nú ekki þátt í svona vitleysu eins og þessu síðastnefnda en Sölvi hélt uppi nafni Hólavallaslektsins og stakk tánum í. Hann eignaðist þarna nýja vinkonu sem heitir Eira (systir hennar heitir Auga.... nej jag bara skojar) og þau smullu þvílíkt saman.
Katla er búin að vera á Íslandi síðan á fimmtudag, skellti sér í helgarferð til pabba síns og skemmti sér víst konunglega. Hún flaug hingað heim í dag og var sótt af ömmunni út á völl, gekk víst eins og í sögu. Hún er búin að panta 3ja rétta kvöldverð á eftir sem mun samanstanda af blönduðum ávöxtum a la Latibær í forrétt, spaghetti Bolonese í aðalrétt og eplaeftirréttur ömmu Kriss í eftirrétt. Best að drífa sig heim í herlegheitin og knúsa Kötlukrúttið sitt....

Djammhelgin mikla

2006-05-23T22:14:00.000+02:00

Magnúsi Scheving hefur verið velt úr sessi sem aðal átrúnaðargoðinu, nú eru það bara hinir finsku þungarokkarar Lordi sem blíva, Sölvi er búinn að klippa út allar myndir sem hann hefur fundið í blöðunum undanfarna daga og veggfóðra ísskápinn okkar með þeim. Þeir eru svo KÙL!!!
Systir hans sat hins vegar með grátstafinn í kverkunum eftir undankeppnina og syrgði Sylvíu Nótt sárt. Þetta var hin besta skemmtun hjá okkur hinum svona þegar við vorum búin að jafna okkur eftir sjokkið, það var púað bæði fyrir og eftir! Ég held meira að segja að sumir Svíar hafi fattað að þetta var bara på skoj, en ég verð þó að viðurkenna að mér varð ekki um sel þegar ég sá forsíðu Aftonbladet á föstudaginn: Íslenski keppandinn ásakar Carolu um kynlífssvindl!
Vid horfðum á undankeppnina í góðu yfirlæti hjá Össa og Gullu, grilluðum og gáfum lögunum stig eftir kúnstarinnar reglum. Á föstudaginn var klinikfest í vinnunni, mjög skemmtileg veisla þar sem við Össi slógum í gegn með íslenskum söng og fólk skemmti sér konunglega langt fram á nótt. Svo á laugardaginn var okkur boðið í Evróvision/innflutningspartý til Örnu og Einars, æðislegt nýja húsið og yndislegt fólk sem skemmti sér mjög vel yfir keppninni, fengum síðan þann mikla heiður að gista í nýja gestaherberginu hjá Sunnu og Sigurði. Þetta var sem sagt djammhelgin mikla, langt síðan ég hef skemmt mér tvö kvöld í röð (held að þetta hafi líka verið í fyrsta skipti sem ég hef farið þunn í Ríkið).
Katla er á leið í helgarferð til Íslands á fimmtudaginn, hlakkar mikið til og ætlar í sund á hverjum degi. Við Sölvi finnum okkur eitthvað til dundurs á meðan ásamt ömmunni, þurfum til dæmis að vígja nýja pallinn sem hefur risið á ofurhraða á síðustu dögum. Já, þetta er heljarinnar bygging, vantar bara þakið, verður víst að bíða þar til byggingarleyfi fæst og það getur tekið marga mánuði skilst mér...

Svei mér þá.....

2006-05-12T09:53:00.000+02:00

.....held barasta að sumarið sé komið.
Við fórum sem sagt til Malmö um helgina og áttum mjög góða ferð þangað, vorum í heila fjóra daga. Góður matur, skemmtilegur félagsskapur, rauðvín, bjór, Tívolí í kóngsins Köbenhavn, sund og bongóblíða allan tímann. Fórum með lest alla leið, sem var afskaplega þægilegt, við gátum lesið, sofið, borðað og leikið okkur af hjartans lyst á leiðinni.
Það var mjög fyndið móment þegar við vorum á röltinu í miðborg Malmö, þar sat maður á bekk og spilaði á harmonikku og safnaði klinki. Sölvi spurði hvort hann mætti fá pening og ég lét hann hafa eitthvað smáræði. Þá labbaði hann beinustu leið yfir torgið og að gamalli fínni frú með perlufesti um hálsinn sem sat á bekk og naut sólarinnar. Hún varð auðvitað eins og eitt stórt spurningarmerki í framan þegar Sölvi rétti henni 2 krónur og 50 aura, en við hin hlógum okkur máttlaus úr fjarska. "Sölvi minn, af hverju varstu að gefa konunni peninginn?" "Ég hélt að hún ætlaði að fara að syngja!"
Var að enda við að skila af mér prófunum eftir að hafa legið yfir þessu langt fram á nótt og gefið einkunnir. Það var mér mikill léttir að ekkert af "börnunum mínum" skyldi falla. Ein var ansi tæp og reyndar gæti ég verið barnið hennar, hún er fædd 1954, greinilega aldrei of seint að fara í læknisfræði.
Amman kom í gær og verður með yfirstjórnina næsta mánuðinn, nú get ég farið út að djamma á hverju kvöldi, liggaliggalá! Það er ósköp gott að fá einhvern til að dreifa álaginu aðeins, verst að nú hef ég ekki lengur neina afsökun fyrir að nenna ekki að hreyfa mig, alltaf mjög góð þessi með tímaleysið...
"Ída, hvað vinnur þú?"
"Ég er sjúkraþjálfari."
"Já, ert þú svona kona sem passar sjúklingana þegar mamma mín er ekki í vinnunni?"

Sól sól skín á mig

2006-05-04T23:30:00.000+02:00

15 stig og sól í dag, spáð 20 um helgina....
Við erum á leið til Malmö um á morgun, brunum með lestinni beint eftir vinnu og ætlum að dvelja fram á þriðjudag í (gerum við ráð fyrir) góðu yfirlæti hjá Ídu og Tóta. Erum mjög spennt.
Þessi vika hefur verið með eindæmum róleg. Ég er að sjá um læknanemana um þessar mundir og er einmitt að fara að leggja fyrir þau próf í fyrramálið, vona að það þyki hvorki of erfitt né of létt og auðvitað vil ég alls ekki að neinn falli.
Í gær laumaðist ég meira að segja í bæinn á vinnutíma og keypti mér nokkrar spjarir, garanterað til að létta lundina. Reyndi að sigta út eitthvað straufrítt, Katla tilkynnti mér um daginn: "Mamma, þú straujar aldrei!" Fannst þetta greinilega til háborinnar skammar. Svo dreif ég mig aftur í vinnuna í viðtal hjá yfirlækninum sem endaði með smávegis launahækkun og loforði um fastráðningu! Til að halda uppá þetta ákvað ég að skrópa í kórnum og hjóla með stelpunum í píanótíma, síðan var planið að ég myndi skokka og Sölvi hjóla á meðan þær væru að spila. Þessi hlaupatúr endaði þó í blóðbaði þegar Sölvi hjólaði fram af brekku og á stein. Tilvonandi háls-, nef- og eyrnalæknirinn var fljótur að setja greiningu á vandamálið og sá að einungis var um nefblæðingu að ræða, klemmdi fyrir nasirnar á barninu með annarri og veifaði forvitnum lýðnum með hinni. Við röltum svo í rólegheitum tilbaka, blóðug frá toppi til táar, og ég sagði að þetta hefði nú verið alveg hræðilegt. "Nei, en veistu mamma, þetta var ekki eins slæmt og hjá Ron Weasley, hann gubbaði sniglum!" Já, það er gott að vita að einhver hafi það verra, jafnvel þótt það sé aðeins sögupersóna úr Harry Potter.
Já, nú er sem sagt planið að fara að hlaupa. Eitthvað verður maður að gera. Um daginn var kall með nefblæðingu hjá mér (þið sjáið að þetta er algengt vandamál enda er nefið mikilvægasta líffærið...), hann sagðist hafa komið fyrir nokkrum mánuðum líka en þá hefði ung stúlka tekið á móti honum. Jæja hugsaði ég en varð þó óneitanlega fyrir vonbrigðum þegar ég sá í sjúkraskránni að unga stúlkan var ég. Það hljóta að vera takmörk fyrir því hvað maður getur látið á sjá á nokkrum mánuðum....

Vorið er komið og grundirnar gróa

2006-04-21T21:32:00.000+02:00

Jæja, ekki þýðir að láta andleysi og almennt framtaksleysi koma í veg fyrir að það sé bloggað. Hér er komið sumar, eða að minnsta kosti vor. Kosturinn er líka að hér getur maður verið nokkurn veginn viss um að veturinn kemur ekki aftur, ólíkt öðrum löndum sem við þekkjum til, þar sem veturinn getur komið hvenær sem er, öllum að óvörum og aldrei er hægt að ganga frá kuldagallanum almennilega, verður alltaf að vera innan seilingar.
Við fjölskyldan erum formlega byrjuð að hjóla, reyndar þarf ég að brjóta odd af oflæti mínu og fá einhver karlmann til aðstoðar ef ég á að halda áfram hjólreiðum. Var nefninlega að reyna að pumpa í hjólið mitt áðan en það endaði á einhvern óskiljanlegan hátt með því að hjólið varð nánast loftlaus og algerlega óhæft til notkunar....
Við komum frá Íslandi um síðustu helgi, áttum þar góða daga sem fóru að mestu leyti fram í sundi. Vorum í viku og börnin fóru sex sinnum í Vesturbæjarlaugina!
Það var ótrúlega gaman að hitta loksins Tinnu, fallegustu og bestu frænku í heimi (sbr. mynd að ofan). Hittum hana næst við Gardavatn í júnímánuði og hlökkum gríðarlega til!
Nú fer að styttast í að Sölvi kaldi byrji námsferil sinn, ég fór á fund í skólanum í gær og komst að því að hann verður með bæði Þorra og Gunnari Birni í bekk, 3 stórir og stæltir íslenskir íþróttaálfar í 14 manna bekk, er það ekki bara ávísun á einelti og almennan hrottaskap... Reyndar ætla ég að nefna við kennarann að það megi alveg reyna að stía þeim stundum í sundur, Sölvi talar sænskuna með hörðum íslenskum hreim og hefði gott af því að leika aðeins við önnur börn. Eða hvað... við búum auðvitað í innflytjendahverfi, hvort er fallegra að tala sænsku með íslenskum eða Mið-Austurlenskum hreim?
Katla er hress og kát eins og endanær, reyndar með Guðrúnarveikina, en sem betur fer kemur Guðrún tilbaka frá Íslandi á morgun, verða væntanlega fagnaðarfundir.
Ég keypti bara eitt páskaegg handa okkur þremur, börnin voru búin að fá nóg af súkkulaði á Íslandi þessa viku sem þau voru þar. Við vorum afskaplega ánægð með málsháttinn okkar sem hljóðaði þannig: "Gott er að eiga mikinn mat og marga helgidaga". Eins og talað út úr mínum munni!

Faster Sigga

2006-03-20T20:13:00.000+01:00

Stórviðburður hefur átt sér stað frá síðustu skrifum, ég er orðin Föðursystir! Tinna Marín Magnúsdóttir hefur litið dagsins ljós eftir að hafa látið foreldra sína og alla aðra bíða og bíða, endaði síðan í keisara 16. mars (Fiskur að sjálfsögðu eins og allir aðrir snillingar...). Sölva fannst þetta mjög áhugavert: "HA, var skorið gat á magann á Þóru?!!" Yngismeyin er löng og grönn, virðist amk. sverja sig í föðurættina hvað lengdina varðar...
Til hamingju elsku Þóra og Maggi (eða Mac Daddy eins og hann kýs að kalla sig þessa dagana!) Hlökkum óskaplega mikið til að sjá litlu frænku og knúsa hana!

Katla hélt svaka afmælispartý á föstudagskvöldið sem tókst með afbrigðum vel. Hún var fyrirfram búin að útbúa eftirfarandi plan fyrir afmælið:

Matur
Pitsu
Ístertu
Kanelkjeggs
Vínnber
Kókk
Djús

Leikir
Morð í mirkri
Sing star
Fjársjóðsleit
Dansstopp
Flöskustot

Afinn hefur verið hér síðustu daga og er reyndar enn. Að venju var hann iðinn við að taka til hendinni og er búinn að vera borandi, skrúfandi, smíðandi og mokandi snjó frá komu. Kenningin mín : "Karlmenn eru óþarfir" stendur því völtum fótum og hef ákveðið að endurorða hana örlítið: "Karlmenn eru óþarfir en það er ómetanlegt að eiga góðan pabba".
Hér er enn fullt af snjó þótt hann hafi reyndar minnkað mikid, í gær voru börnin að gera risa snjóhús og það var -5 í morgun, en nú hlýtur vorið að fara að koma.

Óþarfa hreinskilni og argasti dónaskapur

2006-03-13T21:48:00.000+01:00

"Sigga, ert þú ekki búin að bæta á þig? Ég hélt að þú værir ólétt þegar ég sá þig í morgun!" AARRRGGG!!! Ég hef ekki húmor fyrir svona athugasemdum og kann ekki að meta hreinskilni og dónaskap! Viðkomandi er reyndar upprunninn frá öðru menningarsamfélagi en er búin að búa í Svíþjóð í 20 ár og ætti að vita að svona segir maður ALDREI við NEINN, hvað þá nýfráskilda konu í andlegu ójafnvægi sem þar að auki er nýorðin 35!!! Bið ég þá frekar um falskt hrós og hvíta lygi...
Við erum komin heim frá Trysilfjellet sem reyndist okkur mjög vel; nægur snjór, frábærar brekkur, þónokkuð margar mínusgráður, afburða skemmtilegur félagsskapur og góður matur. Krakkarnir náðu að bæta sig enn meira í skíðakunnáttunni og ég er ekki frá að mér hafi farið örlítið fram líka. Katla er orðin algjörlega sjálfbjarga, þær vinkonurnar fóru sjálfar í lyftur og brekkur eins og þær hefðu aldrei gert annað og fannst mest gaman að fara í hólabrekkur. Ég neitaði að fara með þeim aftur eftir að hafa prófað þetta einu sinni, ef mannslíkamanum væri ætlað að skíða í hólabrekkum værum við útbúin með öflugri fjöðrun í öllum liðamótum (og snjórinn myndi falla í hóla). Ég er bara komin á þann aldur að nú þarf að fara að varast samfallsbrot og almenna hrörnun, held mig því við eðlilegar brekkur.
Já, nú er maður orðin 35 ára, hvorki meira né minna. Það átti sér stað í skíðaferðinni þar sem vinirnir sungu, trölluðu, færðu mér gjafir og báru mig á höndum sér í tilefni dagsins. Síðan á heimasætan 9 ára afmæli á morgun, mikið um dýrðir þessa dagana. Við Sölvi ætlum að syngja fyrir hana í fyrramálið en hún kaus að fá pakkana frekar þegar hún kæmi heim úr skólanum. Hún er nefninlega alltaf svo þreytt á morgnana og lengi að öllu. Við erum búin að komast að því að það er ýmislegt til í því sem maður hefur heyrt að það sé hægt að sjá persónuleika ungabarna strax við fæðingu. Krakkarnir hlógu sig máttlaus í gær þegar þau heyrðu það að Katla sem er ótrúlega lengi að öllu og getur aldrei vaknað á morgnana hafi ekki viljað fæðast heldur þurft að fá drullusokk á hausinn og vera toguð út, lá svo bara vær og góð og horfði syfjulega á heiminn, á meðan bróður hennar lá mun meira á og öskraði eins og ljón fyrstu klukkutímana því hann var svo svangur. Hann er ennþá þannig; sprettur á fætur á morgnana og hrópar: "Ég er svangur! Ég vil fá morgunmat!" Þeim finnst ótrúlega gaman að heyra sögur af sjálfum sér og öðrum þegar þau eiga að fara að sofa :"Mamma, geturðu sagt okkur sögu? Hvað gerði Maggi frændi meira þegar hann var lítill?" (Þar er sko af nógu að taka....)

Sölvi: "Ég meiddi mig í pönnunni!" (panna = enni)

Að vera eða vera ekki Svíi

2006-02-27T19:38:00.000+01:00

Er maður orðinn of mettaður af sænsku þjóðfélagi þegar það er orðið manni tamara að skrifa .se en .is? (dæmi: mbl.se)
En þegar það er kominn 27. febrúar og maður er mjög pirraður á því að það sé ekki búið að raða niður sumarfríunum ennþá? (sko ég vil vera í fríi viku 29-32)
En þegar maður kemur aldrei meira en 5 mínútum of seint á morgnana? Er maður þá orðinn Svíi? Er bara svona að velta þessu fyrir mér....

Kona einsömul

2006-02-20T18:34:00.000+01:00

Jæja, þá eru börnin flogin til Íslands, gekk víst alveg eins og í sögu. Þeim fannst þetta nú ekki mikið mál, að skella sér á milli landa án þess að hafa neinn með sér. Ég verð í brjálaðri vinnutörn á meðan, setti nánast allar febrúarvaktirnar mínar á þessa daga og var að reikna það út að frá sunnudagsmorgni til föstudagseftirmiðdags verð ég 100 klst í vinnunni og 30 í fríi.... Veit ekki hvort ég geri þetta nokkurn tímann aftur, fer eftir hvernig mér líður á föstudaginn. Svo var stelpa sem vinnur með mér að stinga uppá að við skelltum okkur eitthvað út á föstudagskvöldið þar sem við erum báðar barnlausar, þannig að ég verð líklega andlega og líkamlega örmagna þegar ég sæki börnin á flugvöllinn á laugardaginn. Held að ég sé orðin of gömul í svona tarnir, þarf að fá minn 7 tíma svefn. Búin að vera í smá aldurskrísu undanfarið þar sem 35 ára afmælið nálgast óðfluga eins og óð fluga. Leið samt mun betur eftir að ég spurði Sölva um daginn hvað hann héldi að ég væri gömul. Hann hugsaði sig mjög vel um enda mikið í mun að segja enga vitleysu (held að hann hafi séð eftir að hafa sagt að ég væri of gömul til að byrja að æfa!) og sagði svo: "Þú ert alveg eins gömul og ég vil hafa þig!"
Hann kann á kvenfólki lagið, og ætti því ekki að koma á óvart að hann er kominn með kærustu. Ójá, drengurinn segir bara: "jag är kär" og tilfinningarnar virðast vera gagnkvæmar. Sú útvalda heitir Maria og er á bláu deildinni. Hún sendi honum á Valentínusardegi afar fallegt ástarbréf með meðal annars hjartalaga ljósmynd af sjálfri sér, og inní kortinu stóð Maria + Sölvi. Ekki amalegt það! Ekki víst að hún geri sér grein fyrir að hún þurfi að gefa allt nammi og óhollustu upp á bátinn ef hún ætlar að vera í návígi við Sölva. Talaði við hann í gær og sagði hann að það væri svo ógeðsleg lykt af pabba sínum því hann hefði verið að borða súkkulaði! Á föstudaginn langaði hann svo að fara með eitthvað gómsætt í leikskólanum og bjóða krökkunum í kaffitímanum. Fór sigri hrósandi með hrökkbrauðspakka og dreifði stoltur á milli þeirra. Ég er einhvern veginn ekki sannfærð um að það hafi vakið mikla lukku....

Af uppköstum og þorramat

2006-02-13T21:55:00.000+01:00

Það hlaut að koma að því að maður skyti sig í fótinn með þessu bévítans bloggi. Katla var leika sér í tölvunni um daginn og kallar allt í einu: "Mamma, ert þú að borða nammi þegar við sjáum ekki til?!!!" Krakkinn var að lesa bloggið!! Hefði aldrei átt að senda hana í skóla.
Heimasætan vaknaði í nótt og þurfti skyndilega að kasta upp, hélt sjálf að hún hefði borðað of mikið í gærkvöldi, en þegar þetta endurtók sig var ljóst að hún var komin með gubbupest. Við erum því búin að vera heima í dag (Sölvi líka, algjörlega að ástæðulausu og það þurfti miklu meira að sinna honum en sjúklingnum; gefa honum að borða sí og æ, horfa á hann gera æfingar og svo vildi hann að við lékum okkur! Hann fer sko í leikskólann á morgun!)
Um helgina var Þorrablót hjá íslendingafélaginu í Stokkhólmi og við Gulla skelltum okkur þangað ásamt nánast öllum íslenska vinahópnum í höfuðborginni, þrátt fyrir að borða ekki þorramat, finnast Ómar Ragnarsson leiðinlegur og kannast ekki við hljómsveitina Kusk frá Hornafirði. Þetta var samt afskaplega skemmtilegt, borðuðum okkur södd og tjúttuðum á dansgólfinu, en mikið óskaplega var Ómar leiðinlegur. Börnin gistu hjá vinum sínum og voru hæstánægð með það, en við Gulla fengum Bed and Breakfast hjá Gunnu og Didda.
Við fórum líka á laugardaginn í nýstofnaðan kirkjuskóla Íslendinga hér í Uppsala, kom í ljós að við Katla kunnum öll lögin eftir að hafa stundað Sunnudagaskólann í Neskirkju á árum áður, kyrjuðum því hæst allra: "B-Í-B-L-Í-A, Biblía!" Prestur Íslendinga í Svíþjóð mætti á svæðið alla leið frá Gautaborg og fræddi börnin um meðal annars Jesú og tilgang jólanna. Minn maður hlustaði af athygli og spurði svo: "Heyrðu, eru jólasveinarnir núna í helgarfríi?"
Hér er heljar orkuátak í gangi, börnin eru komin með Orkubækur Latabæjar í hendurnar og eru að sprengja alla skala hvað varðar stigagjöf (dagurinn í dag verður ekki talinn með enda hefur Katla ekki komið neinu ofan í sig). Þetta er nú meira púlið og ég stend fyllilega við það sem ég hef sagt á öðrum vettvangi: Vona bara Íþróttaálfsins vegna að hann hitti mig ekki í dimmu húsasundi, því ég á nokkur orð ótöluð við manninn!
Nú er farið að styttast í að börnin fari heim, en þau ætla að fljúga heim til Íslands á laugardaginn. Mikil spenna í gangi, ekki síst fyrir flugferðinni, þeirri fyrstu án foreldranna. Sölvi er búinn að lofa að gera allt sem Katla segir honum (eða "Litla mamma" eins og hann segir stundum). Samkomulagið á milli þeirra hefur lagast mjög mikið, eins og glöggir menn hafa eflaust tekið eftir hef ég ekkert tjáð mig um uppeldismálin lengi, enda ekki þörf á að grípa mjög oft inní samskiptin á milli þeirra (ólíkt því sem var). Ég varð samt hálf vonsvikin þegar ég sá vinnubók hjá Kötlu þar sem hún átti að teikna "Det som gör mig arg." Þar hafði Litla mamma teiknað gullfallegan ljóshærðan dreng sem augljóslega var bróðir hennar. En samt, allt á uppleið!

Íþróttaálfar í keilu, frænkur í helgarferð og syngjandi mæður

2006-02-02T21:07:00.000+01:00

Hér er það enn hinn heilbrigði lífsstíll sem heldur heimilinu og heimilisfólkinu í heljargreipum. Ég laumast til að fá mér nammi þegar ég held að börnin sjái ekki til og hlýt miklar skammir ef upp um mig kemst. "Mamma, mega fullorðnir drekka kók?!!"
Ég var að stríða Sölva í gær og sagðist ætla að troða uppí hann nammi og hella uppí hann kóki. Drengurinn fór bara að hágráta og var óhuggandi við þessa skelfilegu tilhugsun! Hann er allur í æfingunum ennþá og er alveg lygilega sterkur, að minnsta kosti á minn mælikvarða. Ég get ekki einu sinni lagt hann í sjómann þótt ég taki á öllu sem ég eigi, hugga mig við að viðureignin hafi þó endað í jafntefli enda væri ég ekki að segja frá þessu á alheimsnetinu ef 5 ára sonur minn hefði unnið mig í sjómann!
Í dag var "Frábær Fimmtudagur" eins og við köllum þá, ég í fríi eftir hádegi og við skelltum okkur í keilu. Þegar ég kom að sækja Sölva var hann að segja fóstrunni hvað við værum að fara að gera: "Sko, það er svona rennibraut og svo er maður með stóran bolta og hendir honum til að láta allar flöskurnar detta!" Hún skildi auðvitað hvað hann var að meina enda mjög myndræn lýsing þótt hann hafi ekki vitað hvað keila væri á sænsku.
Síðasti fimmtudagur var enn betri en þá kom loksins heimsins besta móðursystir í heimsókn til okkar. Höfðum það afskaplega gott þessa daga sem hún var hér, fórum meðal annars tvisvar á skauta þar sem við systurnar sýndum listir okkar við mikinn fögnuð (okkar sjálfra).
Ég er byrjuð í kór, búin að fara á tvær æfingar og finnst svakalega gaman, hingað til erum við búin að syngja Abba-syrpu og skerjagarðsvals eftir Taube, miklir vinir mínir þeir Björn, Benny og Evert.
Mamma mia, here I go again...

Harðsperrur og heimavinnandi húsmæður

2006-01-15T20:47:00.000+01:00

Húsmóðirin er nánast orðin heimavinnandi. Er reyndar ennþá í yfir 100% vinnu, dagvinnu og vöktum, en breytingin er sú að frá og með þessari viku fæ ég að taka út vaktafríið á fimmtudags eftirmiðdögum og verð því í fríi þá. Algjörlega yndislegt, vissum varla hvað við áttum af okkur að gera, óvön að vera heima þegar allir aðrir eru að vinna. Til að slá tvær flugur í einu höggi þá er ég einnig í barnseignarfríi þessa daga (já, ég veit að drengurinn er að verða 6 ára og er sterkari en ég, en svona er nú gott að búa í Sverige!). Þennan fyrsta hálfa frídag afrekuðum við að baka skinkuhorn og taka saman jóladótið. Hér er leyfilegt að hafa það fram í miðjan janúar og auðvitað nýttum við okkur það. Svíarnir eru þó ósköp dannaðir í þessu öllu saman og þykir nánast guðlast að hafa seríur í öðrum lit en hvítum. Þeir eru einnig miklu hæverskari varðandi rakettur á gamlárskvöld, eftir að hafa eytt áramótunum ytra síðast var ég alveg heilluð af ljósadýrðinni heima um þessi áramót og einnig mjög hugsi yfir því hvers vegna maður heyrir aldrei um að fólk slasist við að fá rakettuprik í hausinn.
Það gekk bara vel með nýju barnapíurnar (er hægt að segja píur þegar um strák er að ræða?), þau eru búin að passa tvisvar og þar af gist einu sinni, held að það hafi gengið bærilega, að minnsta kosti engar kvartarnir.
Í gær vorum við sjálf að passa, Örnólfsbörn voru hér á meðan foreldrar þeirra brugðu sér út að borða og í bíó. Það er heilmikið mál að vera með 2ja ára krakka, hvernig gat ég verið búin að gleyma því? Katla og Guðrún voru reyndar mjög duglegar við að passa Krissa, en það endaði samt þannig að þær gáfust upp enda ærið verkefni. Katla orðaði þetta mjög vel: "Maður þreytist svo fljótt, en hann ekki. Það er það sem klikkar."
Í dag fórum við á skíði, keyrðum 150 km til að komast á almennilegt skíðasvæði. Ég komst að því að það tekur verulega á taugarnar að fara á skíði og það virðist sem ég sé ekki í nægilega góðu jafnvægi til að höndla það. Einn fjölskyldumeðlimur hafði engu gleymt síðan síðast, annar hafði gleymt öllu og sá þriðji hefur alltaf verið lélegur. Ég var algjörlega búin á líkama og sál eftir 2 klst og þá fórum við bara heim, enda áttum von á góðum gestum, Sunnu og Sigurði og börnum.
"YESSS, við eigum æfingaspólu!" hrópaði drengurinn sigri hrósandi um daginn og hafði þá dregið fram hina rykugu og löngu gleymdu "Lyftu lóðum til að losna við fitu". Hann náði að plata mig í að taka þátt og eftir samningaviðræður um hver ætti að hafa lóðin þá hófust æfingarnar. Ég var ansi ánægð með mig eftir á og hugsaði með mér að það ætti nú ekki að vera mikið mál að gera þetta annað slagið. Ég var þó fljót að skipta um skoðun þegar ég vaknaði með harðsperrur dauðans daginn eftir sem bara ágerðust eftir því sem leið á daginn. Um kvöldið velti ég því alvarlega fyrir mér hvort ég þyrfti nokkuð að fara upp á efri hæðina, hvort ég hefði ekki allt sem ég þyrfti niðri; klósett, sturtu og tannbursta, ísskápinn og sófa til að sofa í, gæti verið í sömu fötunum daginn eftir og sett reykskynjarann af stað um morguninn til að vekja börnin! Það má vart milli sjá hvort okkar mæðgina er meiri íþróttaálfur....

Nýtt ár

2006-01-08T23:02:00.000+01:00

Jæja, þá erum við komin aftur eftir áramótaferð til Íslands, allir sem við náðum ekki að hitta fá sérstaka kveðju og loforð um bætta hegðun í næstu Íslandsferð. Höfðum það mjög fínt, náðum að upplifa rigningu, rok, lárétta snjókomu, slyddu, skafrenning og hið sívinsæla slabb. Ótrúlega gott að komast í vetur eins og vetur eiga að vera; skafa af bílnum með bros á vör og raula glaðlegan lagstúf á meðan mokað er frá útidyrunum í stillu og temmilegu frosti. Það er komið skautasvell nánast við húshornið hjá okkur og börnin voru auðvitað ekki lengi að skella sér þangað, við Sölvi ætlum að fjárfesta í skautum hið fyrsta svo að við getum þeyst á eftir heimasætunni. Þetta er hið fínasta svell sem er meira að segja upplýst á kvöldin, hægt að renna sér arm í arm með sínum heittelskaða í rómantísku vetrarljósi (fyrir þá sem hafa áhuga á slíku ....) Í dag var skautaþemanu haldið áfram, brunuðum til höfuðborgarinnar og skelltum okkur á skautasýningu sem er byggð á nokkrum Disney-ævintýrum, mjög flott og skemmtileg sýning. Munaði reyndar litlu að við misstum af fjörinu (sem hófst kl. 15) vegna þess að við sváfum svo lengi, allt í rugli eftir fríið.
Á morgun byrjar svo alvara lífsins á ný; vinna, skóli og nýjar barnapíur. Já, í fleirtölu í þetta skiptið, það eru systkini sem eru búin að taka að sér verkefnið í sameiningu og byrja á morgun. Höfum hitt þau einu sinni, virtust mjög ábyggileg og traust, vonandi er eitthvað fjör í þeim líka. Eins og sannir Svíar spurðu þau auðvitað hvort það væri eitthvað sem börnin mættu ekki borða, ég er ekki frá því að mikilvægustu orðin í sænskri tungu séu Allergi och överkänslighet.
Nú eru að verða komnir 3 mánuðir síðan Sölvi byrjaði nýtt líf og hefur hann ekki hvikað frá nýja lífsmátanum svo mikið sem augnablik síðan. Eins og margir vita þá hefur barnið tekið upp algjört heilsuæði, neitar að borða það sem ekki er hollt og gerir æfingar sem óður maður. Hann borðar auðvitað ekki nammi, vill ekki gos eða ís, ekkert sætabrauð og ekki einu sinni kanelsykur út á grjónagrautinn. Þegar það er fredagsmys hjá litlu fjölskyldunni sitjum við Katla með kók, nammi og samviskubit á meðan litla barnið hámar í sig gulrætur og vínber og skellir sér svo á gólfið og gerir armbeygjur með reglulegu millibili. I blame you, Magnús Scheving!
Ég fylltist eldmóði um daginn og sagði við Sölva að ég ætlaði sko að verða svona dugleg eins og hann að æfa vöðvana og hugsa vel um líkamann. Hann leit hins vegar á mig með svip sem var blanda af fyrirlitningu og meðaumkun, og sagði: "Mamma, þú ert ALLT OF GÖMUL!" Það er gott að einhver sér til þess að maður horfist í augu við raunveruleikann.
Þrátt fyrir að drengurinn sé með öll helstu næringarefni á hreinu þá getur hann aldrei munað hvenær hann á afmæli. "Ehh... 1. desember... eða kannski 7. júní..." Hann er samt með stjörnumerkin á hreinu og tilkynnti um daginn: "Sko ég er ljón, mamma og Katla eru fiskar, pabbi er hrútur og Rannveig er hamstur!" Ég hef reyndar ekki lesið stjörnuspána nýlega, hljómar samt eitthvað undarlega...

Jólakveðja

2005-12-24T09:41:00.000+01:00

(Lesist af Gerði G. Bjarklind:)

Fjölskyldan Herrhagsvägen 266 sendir fjölskyldu og vinum nær og fjær hugheilar jóla- og nýárskveðjur.

Katla og Sölvi nóvember 2005

2005-12-24T09:38:00.000+01:00

Skyld´ðað vera jólahjól?

2005-12-04T18:26:00.001+01:00

Hver er uppáhaldsárstíðin þín?
K: Jólin
S: Jólin
Ertu komin í jólaskap?
K: Já, stundum
S: Já
Hvað er langt til jóla?
K: 20 dagar
S: 1. desember
Hvað gerðist á jólunum?
K: Þá fæddist Jesús
S: Jólasveinarnir byrjuðu að koma
Hvað er gott við jólin?
K: Þá líður manni vel vegna þess að þá eru jól
S: Pakkarnir
Hvað er jólalegt?
K: Að skreyta og gera jólaföndur
S: Pakkar og jólaskraut
Hvað er jólalegt sem maður borðar?
K: Rjúpa, grísakjöt með epli í munninum
S: Piparkökur og pönnukökur
Heldurðu að þú fáir margar jólagjafir?
K: Já, svona 10 eða meira
S: 15 kannski 16
Ætlar þú að gefa margar jólagjafir?
K: Já, örugglega 20
S: Já handa mömmu minni, kannski fleiri, maður veit aldrei
Líður öllum vel á jólunum?
K: Flestum... nema Dýrinu í Fríðu og Dýrið, og Trölla (sem stal jólunum)
S: Já sumum, nema Þorra, hann er veikur (verður vonandi búinn að jafna sig af gubbupestinni)
Hvernig á maður að haga sér á jólunum?
K: Vel, þá verður meira jólalegt
S: Mjög vel svo að maður verði ekki leiður, það er mikilvægt
Hvað er best við jólin?
K: Allt
S: Fá pakka
Hvað gerum við á aðventunni?
K: Bíðum, og kveikjum á kertum
S: Opnum 1. desember
Hver er uppáhaldsjólasveinninn þinn?
K: Bjúgnakrækir, af því að mér finnst bjúgu góð
S: Bjúgnakrækir
Sölvi, ekki segja sama og Katla
S: Já en mamma, ég elska bara hann
Af hverju höldum við jól?
S: Til að geta opnað mikið af pökkum

2005-12-04T18:26:00.000+01:00

Jólastemmning

Jag har så många frågor om rymden

2005-11-29T20:05:00.000+01:00

Lag og texti: Katla Kristín Guðmundsdóttir, Guðrún Sara Örnólfsdóttir, Margrét Ósk Gunnarsdóttir, Jennifer Lovisa Sällström

Vem kan svara på alla frågor som jag undrar om rymden?
Vem kan svara på alla frågor som jag undrar om rymden?

Solen är det bästa jag vet
men varför måste solen va´het?
Månen lyser på kvällarna
försvinner ofta på morgnarna

Vem kan svara på alla frågor som jag undrar om rymden?

Några planeter är röda och bruna
andra planeter är blåa, gröna, gula
Kanske finns det långt långt där borta
en planet som vi aldrig har sett

Vem kan svara på alla frågor som jag undrar om rymden?